Category Archives: panama

06 Isla Bastimentos

Gooijert en Corrine 31 januari 2026 bastimentos, bocas town, duiken, fregatvogel, gifkikker, isla, isla bastimentos, kayak, mier, mojito, panama, panama city, pelikaan, pijlgifkikkers, pina colada, red forg, snorkelen, zeester 1 Reactie 179 Gelezen

Naar Isla Bastimentos.

Vroeg in de ochtend verlaten we Boquete om af te reizen naar Isla Bastimentos. We ruilen de naaldbomen in voor palmen. Onderweg is de asfaltploeg bezig en daardoor hebben we 30 minuten file. Maar we hebben extra tijd gerekend dus geen paniek. Bij de luchthaven is het even zoeken naar Avis, het minikantoor zit in de hal van de miniluchthaven. De auto wordt gecheckt en inmiddels komt er al een taxi aangereden die geduldig op ons wacht. Hij brengt ons naar de ferry van Almirante. Althans wij dachten dat we de ferry moesten nemen om 13.15 uur, dat is dus niet zo, je kan vanaf Almirante al met de watertaxi naar Isla Colon. Hij zet ons af bij een kleine steiger, we kopen daar een ticket voor 10 usd pp en 5 minuten later wordt onze bagage in de boot gezet en stappen wij ook in. Het is 30 minuten varen naar Isla Colon. Van daaruit nemen we een andere boot die ons afzet op de steiger van Isla Bastimentos. Het is dan nog geen 5 minuten lopen naar hostel Cay waar we de komende dagen zullen verblijven. We arriveren dus al om 13 uur in de middag op Isla Bastimentos.

Hostel Cay op Isla Bastimentos.

Onze eerste indruk: wat een vervallen bende, haha. Niet alleen ons hostel maar alles op het eiland. Op Isla Bastimentos is maar een heel klein stukje bebouwd. Veel huizen en hostels zijn op het water gebouwd. Het is een mix van locals en toeristen. Er rijden geen auto’s op Isla Bastimentos, dat kan ook niet want er is geen weg, alleen een stukje voetpad.

En er wonen niet zoveel mensen, zo rond de 2000. Ons hostel staat op palen in het water. De kamer is heel basic met een eigen badkamer en toilet. Er is een gezamenlijke koelkast en keuken en die koelkast zit weer stampvol, dus we maken wat ruimte voor onze spullen. We hebben al besloten om hier niet zelf te gaan koken. Eten doen we deze avond bij het hostel om de hoek. De kosten 19 usd voor 2 maaltijden met een lokaal biertje, daar kan je niet zelf voor koken toch? De hete saus die neergezet wordt is enorm HEET, de vlammen schieten uit onze oren en ogen, tering.

Pelikanen op Isla Bastimentos.

Er vliegen wat pelikanen voorbij en we genieten van het uitzicht vanaf de steiger.

De volgende dag is het lekker zonnig en we hebben bij een duikbasis 2 duiken en snorkeltripje geboekt. Deze duikbasis zit op Bocas del Toro, dus we moeten met de watertaxi daarheen. Hier gebeurt namelijk nagenoeg alles met de watertaxi. Voor 5 usd pp worden we daarheen gebracht. De 1e duik bij hospital point is voor snorkelen tof, want ik zie een mooie grote adelaarsrog zwemmen en ik kan een stukje met hem mee zwemmen. Het zicht is niet zo best, ook voor het duiken niet en Gooijert is niet heel enthousiast. Ik wel want een adelaarsrog zie je niet elke dag.

De 2e duik is veel beter. Gooijert ziet vele spinkrabben, garnalen en langoesten. Ik zie vooral zacht koraal en heel veel prikkende kwalletjes. Aangezien ik knetterende hoofdpijn heb ga ik vrij snel het water uit.

Daarna nemen we de watertaxi weer terug. Op de steiger van het hostel worden we afgezet.

Deze keer gaan we ergens anders eten, iets duurder, totaal zijn we 38 usd kwijt.

Zondag 12 januari 2026.

Aangezien we hier geen waslijn kwijt kunnen hebben we een stapel kleding laten wassen. Die komt deze ochtend lekker geurend weer terug. Deze dag doen we lekker rustig aan, we gaan in de ochtend naar het Wizard strand. Dat is aan de andere kant van het eiland en iets van 20 minuten lopen. Hier wordt veel gesurfd op de golven. Het is een prachtig strand met maar heel weinig mensen. Als we het na een paar uurtjes zat zijn drinken we eerst een pina colada bij de enige strandtent die het strand rijk is. Daarna lopen we terug.

Eerst nemen we een verfrissende koude douche, niet omdat koud douchen zo lekker is, maar er is nu eenmaal geen warm water in het hostel. En soms is er helemaal geen water, dat is meestal in de ochtend. Op het terras bij het hostel brengen we de rest van de middag door. Af en toe horen we een keiharde plons in het water, het is een pelikaan die aan het vissen is. Supergaaf maar op het moment dat ik mijn camera heb gepakt zit hij alweer op zijn paal te chillen.

Eten doen we weer bij een ander restaurant, daar nemen we nog maar eens een pina colada, gewoon omdat het kan. Bij een local maken we via het hostel een afspraak om morgen te gaan duiken en snorkelen.

Duiken en snorkelen op Isla Bastimentos.

Deze local is gevestigd op Isla Bastimentos dus zijn we niet steeds 20 usd per dag kwijt aan een taxiboot. Om 9 uur worden we opgehaald. Gooijert doet 2 duiken en ik kan 2 x snorkelen. We zijn enthousiast want Gooijert kan lang duiken en ziet veel, want de divemaster wijst ook veel aan zoals roggen, krabben, garnaaltjes, en zelfs een baby zeepaardje.

Vliegende poon, (die niet wilde vliegen).

Het laatste diertje is zo klein dat het een het op de foto amper te herkennen is als zeepaardje, maar hé het is een zeepaardje.

Tussen de 2 duiken door krijgen we een koekje, water en verse ananas. Daarna worden we keurig weer afgezet op de steiger van ons hostel en maken een afspraak voor morgen.

De middag brengen we door op het terras van het hostel, het is best warm. Eten doen we weer bij de eettent om de hoek. Dit keer moeten we wat langer op ons eten wachten want het is druk. De hete saus slaan we deze keer over.

Hier is het eten toch lekkerder als bij de andere restaurants, bijkomend voordeel: het is ook nog eens een stuk goedkoper.

Duik en snorkeldag in Isla Bastimentos.

Vandaag is het dinsdag 27 januari en om 9 uur worden we weer opgehaald om te gaan duiken en snorkelen. Ik twijfel of ik mee ga. Het heeft de hele nacht flink geregend en ook deze ochtend zet de regen door. Op het laatste moment besluit ik toch mee te gaan. Bij de 1e stek is het niet te doen. Om stil te hangen moet ik flink zwemmen zoveel stroming staat er, daarbij is het zicht heel slecht. Ondanks dat zie ik nog wel een knalblauwe en grote papegaaivis. Ik ben dus al weer vrij snel in de boot, maar niet lang daarna komen ook de duikers boven water vanwege de sterke stroming en slecht zicht. We gaan naar een andere stek.

Daar is het een stuk beter. Ik baal wel want Gooijert komt steeds enthousiast naar boven naar een duik terwijl ik niet heel veel bijzonders zie. Het is mooi koraal en in goede conditie en er zijn veel vissen, van groot tot klein, maar de mooie garnaaltjes, roggen, heremietkreeften enz enz, die zie ik met snorkelen niet helaas.

Zon en regen.

Een regenboog vlak boven de horizon verraad dat we nog wel wat regen krijgen en dat is ook zo. Bij de 2e duik heb ik niet zoveel zin meer om te gaan snorkelen, de zon komt door en ik blijf in de boot.

Bocas town.

We frissen ons op en gaan daarna met de taxi boot naar bocas town. Aldaar pinnen we nog even wat geld en drinken een pina colada. Hier wordt je op straat constant lastiggevallen met de vraag of we een toertje willen doen, of we een taxi nodig hebben of dat we wat willen kopen. We kopen wat fruit en strijken neer bij een andere bar. Laat daar nou net happy hour beginnen, wat inhoud dat 2 dezelfde cocktails 4 euro per stuk kosten ipv 7. Dus starten we met een mojito, daarna nog een pina colada en sluiten af met een margarita.

Dan nemen we de taxiboot weer terug naar Isla Bastimentos. Het is ons te druk en te toeristisch in Bocas town.

Ons favoriete lokale restaurant is gesloten dus gaan we naar een ander restaurant, daar zien we een zielig kipje lopen. Een kleine dame met een zere poot, ik benader het diertje voorzichtig en kan haar oppakken, ze laat het allemaal toe. Hop mee naar onze hut om verzorgd te worden, je bent dieren/kippen vriend of niet. Eerst weken we de dikke korst van de poot en spoelen die schoon, dan gaat er een plons betadine op en nog een dikke klodder betadinezalf en dat sluiten we af met 2 pleisters. Ze krijgt nog een kwart paracetamol van ons.

Waar we het diertje gevonden hebben zetten we haar weer terug, op hoop van zegen.

Pina Colada.

Bij het eten trakteren we ons nog maar eens op een pina colada. We lijken wel alcoholisten, maar dat zijn we zeker niet hoor. Als we terugkomen ruimen we de pleister, schaar, paracetamol en betadine weer op. Ook halen we de druppels betadine van de vloer, het lijkt zo nogal op een crime scene.

Red frog beach op Isla Bastimentos.

Een strand waar de rode kikkers zitten, daar gaan we heen vandaag, met de kajak. We nemen ook onze snorkelspullen mee en Nikon camera en onderwatercamera. De kajak in gaat hartstikke soepel, dan peddelen we erop los. Het heeft vannacht weer flink geregend en het is in de ochtend nog bewolkt wat heel fijn is want we krijgen het best warm. We varen langs de mangrove het is prachtig. Dan komen we aan bij de short cut naar red frog beach. Het is ons niet helemaal duidelijk waar nou precies dat rode kikker strand ligt want op kaarten van Bastimentos zie je het aan beide kanten gemarkeerd staan. Maar wat blijkt? Het strand zit dus op de Noordkant van het eiland, maar we leggen de kano aan bij een steiger op het Zuiden. Daar is een shortcut, dan loop je dus van Noord naar Zuid en kom je op red frog beach. Voor die shortcut betaal je 5 uds pp. Het is met de kajak 1,5 uur varen naar de shortcut.

Roja Rana.

We lopen het pad af en komen na 5 minuten op het strand uit, nu is het zoeken naar die rooie rakkers. Langs het strand aan de linkerkant vinden we niets, we gaan naar de rechterkant, ook daar niets. We lopen een paadje in en daar hoor ik ineens kikkers, ik ga op het geluid af en dan roept Gooijert: ik zie er 1. Nee ga weg, echt waar? Ja het is echt waar. Hij ziet er zelfs meerdere.

Vet zeg, dan spot ik er ook een paar, maar Gooijert ziet ze beter dan ik. We zien oranje, rode en gele kikkertjes. Ze zijn 1 à 1,5 cm groot deze pijlgifkikkertjes. Ik fotografeer erop los en Gooijert ziet nog een gele, als ik zie probeer te fotograferen wordt ik keihard gebeten door een mier in mijn kleine teen. Geen grap, ik gil van de pijn en besluit dat ik genoeg foto’s heb. De muggen nog tot daar aan toe maar als mieren je gaan bijten is het niet leuk meer. Op de terug weg zien we nog de white face monkey’s en nu zien we in de kaaimanplas, 3 kleine kaaimannen liggen.

In de kajak leggen we weer onze spullen en gaan weer peddelend op weg.

Eigenlijk moeten we best we plassen, dus bij een verlaten steiger leggen we de kajak vast en duiken in het water. Als volleerde kajakkers vleien we onszelf weer in de boot, haha.

Dan komen we bij een verlaten ponton en aangezien we steeds grote oranje zeesterren in het water zien, willen we hier eens onderwater kijken. Op het ponton leggen we onze spullen en knopen de kajak vast.

Snorkelen.

Naast de zeesterren zien we nog een baracuda voorbij zwemmen en ook is hier koraal te vinden met kokerwormen.

Gooijert is niet heel enthousiast over het snorkelen, precies zoals ik had verteld. Duiken is hier veel mooier om te doen dan snorkelen. De wortels van de mangrove zijn begroeit dat is prachtig om te zien.

Pleisterkip.

Zo rond half 3 zijn we weer terug bij ons hostel, daar nemen we een koele douche en spoelen onze kleding uit. Wat later nemen we een pina colada en zoeken ons pleisterkippie op. We vinden haar terug en ze loopt een stuk beter, dus deze keer krijgen we haar niet te pakken. Deze avond is er geen water in het hostel, gelukkig waren wij zo slim om water in de lege 4 liter waterfles te bewaren voor de zekerheid. Gelukkig hadden we al een douche genomen toen er nog wel water was. Toilet doortrekken gaat nu niet. En ondanks dat je elke keer denkt ik zak nu door deze plank op de vloer heen, is het toch een leuk hostel.

Onderwaterleven.

Op 29 januari is het onze laatste volle dag op Isla Bastimentos. Om 9 uur worden we opgehaald voor de laatste keer snorkelen en duiken. Het is weer een heerlijk zonnige dag. Tijdens het snorkelen kom ik een groep sepia’s tegen, het zijn er 26 en de buitenste 4 zijn groot daar tussenin zijn ze klein. Geweldig om te zien. Gooijert ziet en fotografeert weer van alles en nog wat.

‘s Middags maken we nog wat foto’s van de pelikanen, deze keer is de enige pelikaan met de gelige kop er ook bij. Wat een prachtige vogel!

Ook maken we wat foto’s van het straatleven en de huizen hier.

old bank bastimentos isla bastimentos

Voor ons pleisterkippie hebben we banaan meegenomen, daarin verstoppen we paracetamol, ze eet van de banaan, of ze de paracetamol ook op eet weten we niet. We zeggen gedag en hopen op het beste voor haar.

Op het terras drinken we een pina colada en cuba libre, want het leven moet je blijven vieren niet waar.

Vrijdag 30 januari breekt aan, na ons ontbijt pakken we onze spullen in en genieten dan nog van de zon op de steiger. Ik wil nog even een douche nemen en check of we water hebben en dat is zo, vanmorgen vroeg namelijk nog niet. Dus ik stap onder de douche en zeep me in, maar het water is wel heel erg bruin constateer ik….. en het wordt niet beter. Lange leve die 4 liter waterfles. Gooijert laat het water over mijn lijf druppelen. Dan nemen we de taxiboot naar Bocas town en daar de taxi naar het vliegveld.

Vliegen naar Panama City.

In inchecken duurt even en ze hebben ons op een vlucht eerder gezet ipv 14.30 vliegen we nu 14.15 uur. Het is een klein uurtje vliegen en er is veel turbulentie onderweg. Op het vliegveld pakken we direct een taxi en die zet ons bij ons reeds geboekte hotel af.

De kamer is mega groot, maar het ruikt wel muffig. Er zit zelfs een keuken in de kamer. Op het dakterras is een zwembad, maar eerst gaan we ergens wat drinken en daarna eten.

Dan kopen we een fles water en een paar biertjes. Op het dakterras nemen we een heerlijke plons in het zwembad, we hebben het hele zwembad voor onszelf, fantastisch!

Het is weer wennen om in de stad te zijn, het is gewoon niet zo ons ding.

De laatste dag.

Het is zover de aller laatste dag in Panama. Na het ontbijt zitten we om half 9 in de taxi op weg naar het Natural Metropolitan Park, daar waar we de eerste wandelingen maakte, eindigen we ook onze reis.

Vorige keer zagen we luiaards, een agouti en diverse vogels. Nu zien we geen enkele luiaard, zelfs niet als iemand tegen ons zegt: om de hoek op de top zit een luiaard…. die zien we niet. Wat we wel zien deze keer. Een stuk of 6 zwavelborsttoekans, brulapen, een hert, een leguaan en een groepje roodnektamarins. Die laatste zijn heel kleine en vliegensvlugge aapjes.

Voor de zekerheid pinnen we nog 100 usd en de rest van de middag brengen we door bij het zwembad op het dak.

Gooijert en Corrine panama

05 Boquete

Gooijert en Corrine 23 januari 2026 biertje, boquete, cascadas, corona, hiken, mojito, pijpleiding, pipeline trail, quetzal, regen, regenboog, santa catalina, vogels, water, waterval 1 Reactie 276 Gelezen

Zondag 18 januari 2026 breekt aan, we pakken onze spullen weer in, maken een ontbijtje van yoghurt en fruit en gaan dan op weg naar Boquete.

Volgens de navigatie is het 4,5 uur rijden.

De weg naar Boquete.

Het eerste uur zien we in totaal maar liefst 5 caracara’s en 10 buizerds op de weg. Als we aankomen rijden met de auto vliegen de buizerds weg, de caracara’s lopen weg, grappige vogels.

Bij David hebben we nog een koffie pauze en dan is het nog een klein uurtje rijden. De routebeschrijving die we hebben ontvangen naar de casa is zo uitgebreid dat we er van in de war raken. Maar uiteindelijk komen we er wel hoor al is het even zoeken. Casita Verde is een leuk appartementje met een eigen keuken en badkamer, het is niet groot, maar wel heel nieuw en schoon.

Supermarkt in Boquete.

We moeten nodig boodschappen doen dus we zoeken naar een supermercado, het is onwijs druk in het centrum van Boquete omdat er iets van een festival is ofzo. En dan vinden we een grote supermarkt. We rijden naar de Quetzal trail, even kijken waar dat is en we komen ook de ingang tegen van de Pipeline trail. Het begint te regenen en de zon schijnt ook volop, daardoor zien we een waanzinnig mooie en fel gekleurde regenboog. boquete regenboog Geen camera bij mij dus werd het een telefoonfoto. Voor het avondeten hebben we 2 flinke ribeye’s gekocht, die smaken goed! In de nacht regent en waait het flink. Aangezien Boquete in de bergen ligt is de temperatuur ook weer een stuk lager met “maar” 25°C overdag.

Hiken in Boquete.

Net als in El Valle de Anton, kan je in Boquete ook weer de nodige hikes doen. Aangezien ik HEEL graag de quetzal wil zien (een prachtige rood met groen gekleurde trogon) lijkt de quetzal trail een voor de hand liggende keuze, maar we gaan eerst de pipeline trail doen. Die ligt vlakbij de quetzal trail en is makkelijker en wat korter. We gaan al vroeg op pad, om 6.15 uur zitten we in de auto en rijden in 35 minuten naar de start van de trail. Al is het ook hier niet gelijk duidelijk waar je nou heen moet lopen. Gelukkig lopen we goed.

Halverwege de trail hoor ik gesnuif en gegrom in de bosjes dus ik loop terug naar Gooijert. Ik zeg ik ben bang Gooijert, er zit iets daar in de struiken en we zien de varens bewegen. Gooijert loopt naar het geluid en de beweging toe en schiet in de lach. Het is een ontluchter van de waterleiding die dat geluid maakt en de varens doet bewegen. Want ja je loopt hier langs de pijpleiding van het water wat opgevangen wordt en waardoor wij kunnen douchen enzo. Aan het einde van de deze trail is een waterval, die is metershoog, maar er valt niet heel veel water.

Waterval aan het einde van de pipelinetrail.

Het is meer een watermuur. Dat laatste stukje naar de waterval was nog het meest uitdagende van de hele trail. Onderweg zien we wel wat vogels en brulapen en we horen bizarre geluiden, maar helaas geen quetzal gevonden. BALEN!

We lopen uiteindelijk 5,5 km in 5 uur. Dit is een mooie en makkelijke hike.

Casita Verde in Boquete.

Als we terug komen bij ons appartement frissen we ons even op, ik stuur een berichtje naar een vogelgids dat we hem willen inhuren. Bij een hotelletje vlak boven ons aan de weg drinken we een koffietje.

Daar kan je even lekker in de zon zitten en genieten van het uitzicht. Dan rijden we nog even rond in de bergen en vleien ons dan weer neer bij ons appartementje. Ik fotografeer nog wat vogels in de tuin en de rest van de middag chillen we met een biertje.

Eind van de dag lukt het gelukkig nog een vogelgids in te huren voor as donderdag.

Dinsdag 20 januari, deze ochtend gaan we op tijd, maar niet heel vroeg naar de hike tres cascadas, wat zoveel betekend als; 3 watervallen. Eerst maken we wat foto’s bij de basalt muur waar we langs rijden en dan fotograferen we ook waterval San Ramon die ook langs de weg ligt.

Deze ochtend zijn er weer keer op keer regenbogen te zien.

Waze navigeert perfect naar de ingang van de trail, alleen blokkeert een grondboormachine de weg. De auto parkeren we daarom een stukje terug en dan lopen we naar de ingang. Eerst moet je een flink stuk omhoog lopen over rotsen en keien en over een hangbrug, dan kom je uit bij een hokje waar je moet betalen.

Tien usd per persoon is de prijs.

Waterval nummer 3.

Als 1e lopen we naar waterval nummer 3 dat is de verste en om daar te komen moet je flink klimmen. Er hangen touwen om je aan vast te houden, maar die zijn vooral erg handig bij de afdaling. Waterval nummertje 3 is prachtig, maar ook de route ernaar toe is waanzinnig mooi. Je kan bij deze waterval ook achter het water komen. Wij hebben onze regenjas aan, want het is een bruut geweld deze waterval.

boquete — Uitzicht onderweg vanaf de 3 cascadas trail.

Waterval nummer 2.

Deze vinden we vooral mooi bij een doorkijkje, we wassen hier wel even onze handen want de afdaling van 3 naar 2 was flink klauteren. Ook al is er in principe 1 route naar de watervallen, wij komen terecht op een short kut die heel stijl is. Ik zeg nog ik heb geen actieve herinnering aan deze route, maar volgens Gooijert klopt het wel. Tot we weer op de normale route komen, haha. Hoe krijgen we het weer voor elkaar he? lol.

Waterval nummer 1.

Sinds we bij waterval 3 aan zijn gekomen regent het en het pad wordt daardoor steeds meer blubberig. Gooijert zijn schoenen zijn niet waterdicht, de mijne wel, maar we zitten inmiddels wel aardig onder de modder. Waterval 1 is een uitdaging om te fotograferen door het opspattende water van de waterval maar ook door de regen. De mooiste foto is toch vanaf een afstandje en niet dichtbij de waterval.

Het laatste stukje is een shortcut naar de uitgang. En dan lopen we terug naar de auto. Deze hike is een must do, het is een prachtige omgeving.

Bij ons appartement trekken we droge kleding aan en hangen onze natte kleding en schoenen te drogen, we wassen niets uit want morgen moeten we onze kleding weer aan, dan willen we de quetzal trail gaan doen. We besluiten om niet de El Pianista trail te gaan doen aangezien deze lijkt op de trail van vandaag. De El pianista trail is beroemd en berucht doordat hier in 2014 Kris en Lisanne, 2 Nederlandse meiden, vermist raakten. Lichaamsdelen en botten zijn later teruggevonden, maar het blijft mysterieuze verdwijning. Daarbij heb je meer kans om de quetzal tegen te komen op de quetzal trail.

Boquete downtown.

Eerst gaan we even tanken en bij Kotowa (de Panameese Starbucks) drinken we een ice coffee. Dit is ook de plek waar we voor donderdag hebben afgesproken met de vogelgids, dus dan weten we die plek ook gelijk.

Koffie in Panama.

In Panama wordt veel koffie, maar ook veel ijskoffie gedronken en die laatste zijn echt heel goed! Dat zeg ik, iemand die geen koffieliefhebber is en alleen een laffe latte macchiato weg krijgt.

Bij de bank pinnen we. Mijn pas doet het vaker niet dan wel dus ik probeer als eerste geld te pinnen en ja hoor, ik krijg er geld uit, joepie. Dus ik pin nog een keer en nog een keer. Je kan in Panama steeds maar maximaal 250 usd pinnen en als we dadelijk in Isla Bastimentos zitten wordt pinnen daar weer een stuk moeilijker.

Ik heb al een keer meegemaakt in Panama dat de atm mij geen geld gaf, gelukkig was het bedrag ook direct terug gestort op mijn rekening.

El Sendero Las Quetzales

Wat zoveel betekend als de quetzal hike. Vol goede moed gaan we de volgende dag op pad. Zo rond 7 uur parkeren we de auto en gaan dan lopen. En lopen en lopen…. het is een pad wat locals gebruiken met hun afgetrapte 4wheel drive om bij hun huisjes en groenteteelt te komen. Waar is dat park dan? Nou na 2,2 km lopen begint dan eindelijk de hike van 6 km heen en ook weer terug….. pfff. Inmiddels is het weer begonnen met regenen en we glibberen nu al van links en naar rechts. Er zijn zelfs stukken die je gerust moeras kan noemen waar we doorheen ploeteren.

Als we dan op een stuk komen wat nog erger is zijn we er klaar mee. Wij vinden het leuk om ook van de omgeving te genieten en wildlife te spotten, nu ben je alleen maar bezig hoe je niet van je tenen tot aan je oren onder de modder komt te zitten. En we weten ook dat nu het regent het pad op de terugweg niet beter wordt.

Zeer teleurgesteld keren we om en lopen terug. Werkelijk geen enkele vogel gezien maar alsnog 5 km gelopen. Als we bijna terug zijn bij de auto begint de zon te schijnen. Het regenwoud dampt in de zon en de bromelia’s glimmen van de regen en het zonlicht.

In het centrum van Boquete halen we brood en kaas en wat lekkers te snoepen.

Bij ons appartementje genieten we van de zon met een boek en een corona. Afgelopen nacht was er veel regen en storm en we hebben beide slecht geslapen.

Bij het appartementje hoor ik een kolibrie voorbij zoeven en dan hoor ik binnen wat geratel….. Ik loop naar binnen om te kijken wat dat geluid is en waar het vandaan komt. Het blijkt dat er een kolibrie bij ons naar binnen is gevlogen en die probeert door het keukenraam naar buiten te vliegen. Heel voorzichtig kan ik het kleine vogeltje pakken, hij laat het toe gelukkig. Ik voel de vleugeltjes al tekeer gaan als ik naar buiten loop, ik vouw mijn handen open en hij vliegt als een raket weg. De birdfeeder hebben ze in 3 dagen leeg gezopen, de eigenaar maakt nieuw suikerwater zodat de suikerjunkies weer kunnen slurpen., haha.

De Quetzal in Boquete.

Zal het dan gaan gebeuren op de laatste dag in Boquete? De quetzal spotten? Lees vooral verder. Ik ben ietwat zenuwachtig ofzo want ik loop zonder camera de deur uit, haha. Om 8 uur hebben we afgesproken bij Kowota met vogelgids Cesar. Wij zijn er iets te vroeg, hij is stipt op tijd. Eerst rijden we naar een oprijlaan van een park met huisjes. Daar staan bomen waar vruchten in groeien die de quetzal lekker vindt.

Hij roept op den duur Si overthere the quetzales en voordat ik door zijn verrekijker kan kijken rukt ie de verrekijker weg en roept, he is moving! Ik dacht natuurlijk joh. Maar uiteindelijk wijst hij op een lange staart in de boom, die wij overigens niet zien, maar als we door zijn verrekijker kijken zien we inderdaad een paar lange veren wapperen. Cool daar worden we al heel enthousiast van.

Vogelgids inhuren.

Een vogelgids inhuren is echt een aanrader, zij weten precies wanneer welke bomen vruchten geven en waar bepaalde vogels zoals de quetzal zich op dat moment kunnen bevinden. De kosten varieren tussen de 65 en 85 usd per persoon. We lopen nog wat verder en hoger want de vogel laat zich nog niet in volle glorie zien. En als we bovenaan staan, zijn we ook wat dichterbij, de quetzal beweegt van takje naar takje en vliegt uiteindelijk naar andere bomen. Het is echt prachtig, we horen er meer en om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk zien we 3 mannetjes rondvliegen en 1 vrouwtje. Het vrouwtje kan ik helaas niet op de foto krijgen. In dezelfde boom als de quetzal zit ook nog een emerald toucanet. Dit is een kleinere toekansoort, prachtig!

Koffieplantages in Boquete.

40% van de landbouw bestaat uit koffieplantages in Boquette. En nu gaan we naar een koffieplantage die nog steeds functioneert als koffieplantage, maar ook de huisjes verhuurt aan toeristen die vroeger huisvesting boden aan de arbeiders van de koffieplantage. Hier wemelt het overigens van de kolibries!

Als we verder omhoog lopen, wijst de gids ons op een nestje van een kolibrie en het mannetje zit vlakbij het nest op een takje. Deze kolibrie is 6,5 cm en 1 van de kleinste kolibries in Costa Rica en Panama. In het nestje zitten 2 piepkleine kuikentjes en het mannetje heeft waanzinnige reflecterende kleuren als de zon er op de juiste manier op schijnt.

Ook zien we nog papegaaien die zich tegoed doen aan het fruit in de bomen.

Om half 2 is de toer afgelopen, iets langer als normaal. Wat was het gaaf! We drinken nog een ijskoffie en frappé bij Kotowa en bij ons appartement proosten we op weer een zeer geslaagde dag. Snel halen we nog even ontbijt voor morgenochtend en ik koop aardbeien, want in Boquete worden ook aardbeien gekweekt, die moet ik proeven! Nou dat had ik beter niet kunnen doen, haha. Ze zijn hard en niet heel erg lekker. Bij de bushalte in de vorm van een aardbei maken we nog even snel een foto.

Inpakken en weer door.

Aangezien we boodschappen hebben gedaan voor 4 x avondeten koken we weer zelf. Van te voren wisten we niet dat de keuken wel heeeel minimaal was ingericht. Er zijn 2 pannen, 1 kookpuntje en de snijplanken zijn maximaal 15 cm lang, haha. Het is ff behelpen zeg maar.

Onze spullen moeten we inpakken want morgenochtend willen we vroeg richting de luchthaven rijden om de auto in te leveren, dan nemen we een taxi naar Almirante om de ferry van 13.15 uur te pakken naar Isla Colon. Onze laatste dagen slijten we aan de Caribische kust. Tot het volgende blog!

Gooijert en Corrine panama

04 Santa Catalina

Gooijert en Corrine 18 januari 202618 januari 2026 bier, biertje, coiba, corona, coronita4waslijn, groene schildpad, karetschildpad, kogelvis, krokodil, mojito, passiefruit, santa catalina, scarlett macaw, schildpad, snorkelen 2 Reacties 190 Gelezen

De weg naar Santa Catalina.

Voordat we op pad gaan naar Santa Catalina gooien we eerst de tank nog even vol. Gooijert voert het adres en de navigatie zegt 4,5 uur rijden, vreemd want het zou 3,5 uur moeten zijn volgens mijn informatie. Onderweg lunchen we bij een pizzeria. Als we weer op pad gaan zegt de navigatie, rit hervatten naar Boquete? BOQUETE roep ik uit, NEEEEE we moeten naar Santa Catalina. Gooijert heeft het verkeerde adres in gevoerd, nu moeten we nog eens 3,5 uur rijden. Sja ook op reis worden blunders gemaakt. Het gaspedaal wordt stevig ingetrapt en zo haalt Gooijert nog 40 minuten in. Eind van de middag komen we aan in Santa Catalina.

Dingen die je ziet op de snelweg en/of vluchtstrook deel 2.

– Paard en ruiter langs de barrier in het midden van de weg.
– Achteruit op de vluchtstrook en tegen het verkeer in invoegen op de rechterbaan.
– Fietsers en wandelaars op de vluchtstrook.
– Tractor op de vluchtstrook en rechterbaan.

Verblijf in Santa Catalina.

Ons hostel in Santa Catalina is Villa Vento Surf. We zijn niet heel enthousiast als we aankomen. Hier zitten veel heel jonge backpackers, het ziet er wat goedkoop uit en er is wat achterstallig onderhoud, terwijl we hier 52 euro per nacht betalen! Onze kamer is op de 1e verdieping, tijd om de waslijn te installeren en een rondje door het dorp te maken. Ook over het plaatsje zelf zijn we niet razend enthousiast. Heel toeristisch en ze zijn overal aan het bouwen of verbouwen. Ook van het strand zijn we niet ondersteboven. Het is wennen aan de temperatuur, van 25 zijn we nu naar 35°C gegaan.

Santa Catalina strand — Strand van Santa Catalina.

Duiken in Santa Catalina.

We checken wat duikscholen, de meeste zitten vol en voor 2 duiken betaal je 140 usd en nog eens 20 usd parkfee. Ik mag niet mee op de boot want het is niet geschikt voor snorkelaars. Nu was Gooijert sowieso al niet van plan om voor dit soort absurde bedragen te gaan duiken. Bij de tikibar drinken we een cocktail.

Op ons balkonnetje drinken we wat corona biertjes en knagen een zak chips leeg. De nacht is rumoerig, de kamers zijn heel gehorig en het bed is klein en hard.

Dag 2 in Santa Catalina alhoewel dit is eigenlijk onze 1e volle dag, haha. Chillen op het strand dat gaan we doen…… nou ja daar zijn we na een uurtje ook wel klaar mee. Het zeewater is niet helder dus hier hoef je niet te snorkelen. Dan gaan we eens informeren wat een snorkeltoertje kost.

Duiken en snorkelen in Santa Catalina.

Duiken, snorkelen, vissen en wandelen gebeurt dus allemaal rondom het eiland Coiba. Coiba in het grootste eiland en dat is een uur varen, er liggen nog wat kleinere eilanden omheen waar we dus morgen gaan snorkelen. Onze verwachtingen zijn niet hoog, dan kan het alleen maar meevallen. De snorkeltoer vertrekt om 8 uur en kost inclusief parkfee van 20 usd 70 usd per persoon. Dat is ook inclusief drinken en lunch.

Naar Coiba enzo.

De groep bestaat uit 7 man, op het strand ligt een bootje klaar en dan varen we richting Coiba. De eerste snorkelplek is Coco Island. UIteraard liggen wij als eerste in ons snorkeltenu in het water, maar we moeten wachten op de rest. Prima dan gluren wij alvast onderwater. We zien een paar vissen, 2 wittip rifhaaien en een kleine schildpad zoeft voorbij. Er is wat koraal te zien, maar zoals verwacht worden we niet laaiend enthousiast. Bij een ander eiland gaan we weer snorkelen, hier zijn wat meer vissen te zien.

Naar de haaien.

Wederom zien we de wittip rifhaaien en diverse schildpadden, zowel de groene als de karetschildpadden. Het koraal ziet er hier wat beter uit, maar de kleur is overal hetzelfde namelijk geel/bruin. Ook zien we wat murenes en grote schelpen met slakken erin.

Coiba.

Dan varen we naar Coiba, daar zouden we een uur hiken dus wij trekken onze sneakers en een shirtje aan. Sneakers vol met zand maar ach dat is dan niet anders. Aan het strand horen we macaws en ja hoor 3 scarlet macaws zitten te kletsen in een boom. In Costa Rica hebben we deze geelvleugelara’s regelmatig gezien, in Panama komen ze op het vast land niet meer voor, maar nog wel op Coiba. Aan de andere kant van het strand zien we de white face monkey’s.

Deze capucijnaapjes hebben we ook eerder gezien in Costa Rica. Ze maken kokosnoten los van de palm en laten die naar beneden vallen. Op de grond eten ze de kokosnoten leeg. Dan lopen we een paadje omhoog, naar een niet heel bijzonder uitzichtpunt en dan lopen we weer naar beneden… huh? Er wordt nog gewezen op een informatie centrum en dat was dus het bezoek op Coiba….. euhm bijzonder…..

Onbewoond eiland.

Op een onbewoond eiland eten we onze lunch een pastasalade die niet vegetarisch is zoals ik en nog iemand anders had besteld… Nou ja vooruit dan maar. Het is vandaag zonnig met ook wat bewolking, maar vooral erg lekker weer. Op dit eiland is vlakbij het strand een grote waterplas, ik zeg nog voor de grap tegen Gooijert: kijk daar een krokodil. En even later wordt er dus echt een krokodil gespot. In het watertje ligt warempel een serieus formaatje krokodil, die dus niet lang geleden uit de zee op het strand naar het water is gekropen, zijn sporen zijn nog te zien in het zand. Wauw…. wat gaaf. De camera ligt nog in de boot en de krokodil ligt er niet zo bij dat ik een goede foto kan maken.

Bijna terug naar Santa Catalaina.

Voordat we weer terug gaan naar Santa Catalina stoppen we voor onze laatste snorkeltoer. 1 van de vrouwen uit de groep, snorkelt met een zwemvest aan en peddelt zo haar hard met haar flippertjes boven water dat je haar van verre hoort aankomen. Ze stuift als een dulle op hoge snelheid door het water heen en Gooijert en ik schieten keihard in de lach, het is zo komisch. Het doet ons denken aan een Mississippi raderstoomboot. Ze zwemt ook regelmatig tegen iemand aan en als je achter haar zwemt zie je niets meer door de enorme hoeveelheid bubbels die ze maakt, haha.

Schildpadden met tag.

Hier zien we ook weer karetschildpadden en het valt ons op dat ze bijna allemaal een tag aan hun flipper hebben. Op de terugweg zien we nog dolfijnen, de vinnen steken uit het wat. Altijd tof!

Rond 16 uur zijn we weer terug op het strand en sjokken met al onze gear terug naar het appartement. We missen een stoel op onze galerij, die we eerlijk gejat hebben van de slaapzaal kant en jatten vakkundig weer een stoel terug. De dames die naast ons een kamer hebben dachten waarschijnlijk dat onze waslijn een openbare waslijn was want die hebben hun was aan onze waslijn gehangen. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, maar ik ben erg gehecht aan mijn waslijn, dus ik verwijder netjes hun (inmiddels droge) was en knijpers van ONZE waslijn en leg het op de galerij. Je hebt hier gewoon weinig privacy.

Cuba Libre.

Onder het genot van een cuba libre en een chipje genieten we van het straatleven, want de galerij heeft uitzicht op de weg. Onder ons appartement zit een supermarkt en die is net ff dichterbij dan de gedeelde koelkast in de keuken, dus wij kopen steeds twee gekoelde coronita. Een coronita is hetzelfde als een Corona maar dan een kleiner flesje, geen 330 ml maar 210 ml.

zonsondergang santa catalina — De zon gaat onder.

Zaterdag 17 januari breekt aan, vandaag geen plannen. Eerst maar eens het blog bijwerken en de foto’s bekijken en editten. Het ontbijt maken we zelf, want die gore roereibende die je hier als ontbijt krijgt is niet te (vr)eten. Gisteren hebben we banaan, yoghurt en passievruchten gekocht. En die passievruchten zijn megagroot! En megalekker!!!

De laatste dag in Santa Catalina.

Eerst maken we een strandwandeling, we zien gieren het karkas van een vis leeg pulken. Reigers vissen in de getijdenpoeltjes. Op de terug weg drinken we een cappucino en een iced caramel latte bij Panna-chocolat.

Bij het zwembad lezen we onze boeken en nemen regelmatig een plons in het verkoelende water. Later in de middag maken we onze home-made mojoto. En als avond eten maken we een pastasalade. Uiteindelijk een fijne relaxte dag.

Gooijert en Corrine panama

03. Santa Fé

Gooijert en Corrine 14 januari 202618 januari 2026 chipje, kolibrie, kuiforopendola, panama, regenwoud, rugtas, santa fé, steile helling, toekans, waslijn, waterval, zwartsnaveltoekan, zwavelborsttoekan, zwembad Plaats een Reactie 301 Gelezen

Watervallen in Santa Fé.

Gisteren (9 januari) zijn we aangekomen in Santa Fé. Als dan de volgende dag aanbreekt bereiden we ons voor op een simpele wandeling naar de waterval. Althans dat was de bedoeling. Overigens is vandaag paracetamol mijn goede vriend. Vanaf het Rainforest Yasmin hostel starten we de wandeling, het eerste en grootste deel lopen we dus langs de weg. Onderweg zien we wat vogels en eekhoorns die ik uiteraard fotografeer.

Als we uiteindelijk bij de trail van de waterval aankomen moeten we nog 3 km.

Sinaasappels en mandarijnen in Santa Fé.

Overal zien we sinaasappelbomen, dus Gooijert plukt (door hoog te springen) er 1 uit de boom, dat blijkt dus een mandarijn te zijn. Daarnaast staat een sinaasappelboom en ik vind een niet rotte op de grond. Even vitamine C happen, ik voel me serieus een stuk beter.

Daar bij een huis met kalkoenen, kippen, eenden, paarden en honden gaan we rechtsaf. De mannelijke kalkoen staat al vanaf een afstandje in zijn verdedigingshouding ons op te wachten. Als we dichterbij komen kletst ie er vrolijk op los, maar nog steeds in de verdediging.

So far so good….. maar dan wordt de trail toch wel heel erg blubberig, we zetten door. Uiteindelijk passeren we 5 x een rivierbedding, de 1 wat breder en dieper dan de ander. Ik vraag me elke keer af hoe ver nog??? Tot 3 x toe zeg ik; ik ga niet verder, om vervolgens toch weer door te lopen. Opgeven is voor watjes, haha.

Cascada Bermejo.

Dan komen we bij de waterval Bermejo aan, althans dat denken we, hmmm leuk maar noemen we dit een waterval?

We moeten blijkbaar nog een stukje verder en dat is het zwaarste stuk. De rotsen zijn glibberig en groot. Het is klimmen en klauteren en spekglad naarmate we dichterbij de waterval komen. Oh ja, dit is wel de moeite waard. Er is een hoge waterval te zien en diverse kleinere. Het water dendert met veel kabaal naar beneden. Om dit goed op beeld te krijgen valt niet mee.

We komen niet hogerop de rotsen, te glad en veel te hoog. De weg terug is uiteraard ook weer pittig. Gooijert glijdt uit en valt tegen de rotsen, hij draagt op dat moment net de rugtas met camera erin. Gevolg 2 scheurtjes in de rugtas en een kleine kras op de lenskap van de 20 mm lens. Gooijert is verder gelukkig oké.

Op de terugweg valt de kalkoen Gooijert aan omdat hij het beestje van de weg af wil hebben omdat er een auto aankomt. Het was een hilarisch beeld. We plukken onderweg nog wat sinaasappels en mandarijnen en nemen die mee. Nou klinkt dat plukken heel romantisch,maar het komt er op neer dat we met een stok tegen een tak staan te slaan. De sinaasappels vliegen om je oren en de mandarijnen splashen op de grond, haha. Die eten we gelijk op, want we hebben best dorst en niet heel veel water meer.

Hellinkje op hellinkje af.

Bij iedere helling op de weg wil en kan ik niet meer verder en toch zet ik door. Tot een punt dat ik echt niet meer kan. Het is misschien nog 500 meter naar ons hostel, maar ik plof neer. Gooijert haalt de auto en haalt mij op, de held. santa fe

Uiteindelijk hebben we 13,4 km gelopen, dus niet zo gek dat ik total loss ben. We doen er 6,5 uur over. Ten 1e omdat ik nog niet fit ben en ten 2e omdat we naar toekans zoeken. We horen wel toekans maar verder weg, we zien ze helaas niet.

Zwembad.

Als we terug zijn dan nemen we eerst een verfrissende plons in het zwembad. Eten koken doen we zelf. Bonen, paprika, ui, mais en knoflook. Onze waslijn draait op volle toeren. Drogen gaat niet snel, maar dat is niet erg. In Santa Fé zijn 3 ATM (geldautomaten) te vinden, volgens internet is er namelijk geen enkele dus die informatie klopt niet.

Tripje vanaf Santa Fé naar de Caribische kust.

Deze ochtend bestaat ons ontbijt uit yoghurt met uit de boom geslagen mandarijn. Heerlijk. Ik check nog even de kolibries in het nestje en hun koppies steken vrolijk uit het nestje. Het regent deze ochtend flink dus ze poetsen zich op.

Met de eigenaar van het hostel maken we een trip. Je kan deze trip zelf met de auto doen, maar dan is het toch minder leuk voor Gooijert die dan vooral op de weg moet letten. We hebben namelijk geen idee hoe de weg is, waar we watervallen, vogels en kikkers kunnen vinden. Dus de eigenaar is chauffeur en tevens gids. We betalen 65 usd pp voor deze dag en zijn vrouw gaat ook mee.

Eerst repareer ik de rugtas met pleisters en dan kunnen we op pad met zijn Toyota Hilux. Gooijert zegt al: deze auto heb ik thuis ook.

Op zoek naar de toekans in Sante Fé.

En ja hoor we vinden ze, ondanks dat het regelmatig regent. De 1e toekans die we zien zijn de zwavelborsttoekans.

Daarna zien we ook de zwartsnaveltoekan, deze hebben we in Costa Rica van heel dichtbij gezien.

De zwartsnaveltoekans zien we nog vaker onderweg de zwavelborsstoekans niet meer. Maar verder zien we spechten, gieren, roofvogels en papegaaien. In principe rijdt je langs de rivier, de weg is 3 jaar geleden geasfalteerd dus prima te berijden. Er zijn 2 hangbruggen over de rivier, zo loop je van de ene provincie naar de andere.

Calovebora.

We komen aan bij het plaatsje Calovebora aan de Caribische kust. Daar mondt de rivier uit in de zee.

Het plaatsje zelf is niets bijzonders, we lunchen daar bij het enige restaurant en het eten is niet heel bijzonder. Dan rijden we terug richting Santa Fé. We stoppen langs de weg, we moeten de kaplaarzen aandoen, we krijgen beide een stok aan gereikt. Hiken naar de waterval. Dat was wel een hele hike van 2 minuten, haha. Om een foto te maken wordt precies aangewezen waar ik moet stappen op de stenen. Gooijert en ik dachten aan de waterval hike van gisteren, die was pas uitdagend, haha. De waterval is prachtig, maar blijkbaar is dat niet alles wat we zien, de waterval is nog een stuk hoger. Daar moeten we ook heen, maar goed een waterval is vooral mooi vanaf beneden niet vanaf boven. Er wordt nog een megagrote mier aangewezen en dat is een heuse terror-mier, als die je bijt heb je 6 uur lang pijn.

Kikkers in Santa Fé.

Inmiddels zijn we weer terug in Santa Fé en gaan we op zoek naar kikkers. Daar waar Ricardo de eigenaar van het hostel een nieuw hostel aan het bouwen in moeten we naar beneden lopen richting de rivier. Het is behoorlijk stijl. Daar zien we wel wat kleine kikkers springen maar vooral bruin. Gooijert plukt weer wat mandarijnen uit de boom die we opeten en we nemen een heel grote citrusvrucht mee, morgen maar eens uitproberen hoe die smaakt. Uiteindelijk vindt zijn vrouw een glaskikkertje en Gooijert vindt er ook 1. Dat kikkertje springt op Gooijert zijn arm en dan zie je hoe enorm klein ze zijn. De groen zwarte pijlgifkikker die we vooral zouden moeten zien vinden we helaas niet.

Ondanks het gebruik van 50% deet heb ik een astronomisch aantal insectenbeten op mijn lijf, het zijn er 136, in 1 dag verzameld, mijn persoonlijke record! Eten doen we bij hotel Anachoreo, lekker een ribeye en porkchops, smaakte goed!

De toekantrail in Santa Fé.

Het is frisjes deze ochtend met maar 22°C en wind, maar het is droog! Bij het ontbijten probeer ik de grote citrusvrucht het lijkt op een kruising tussen een grapefruit en pomelo, maar sjezus wat is het kreng ZUUR, ik hou echt van zuur eten, maar Gooijert moet heel hard lachen om mijn gezicht wat ik erbij trek als ik een hap neem…. niet te doen!

Toekantrail.

Eerst doen we vandaag, maandag 12 januari, de toekantrail in Santa Fé. Het is een trail waar regelmatig toekans worden gezien. Ook deze trail is net als we tot nu toe in Panama hebben gemerkt een trail die je ook met de auto kan doen. Het regenwoud is dan wel nationaal park, het is echter niet zwaar beschermd, dus dat betekend dat je overal auto’s, huizen en mensen tegenkomt. Je loopt hier bijna nergens echt in de jungle, hier en daar een laatste stukje trail daargelaten uiteraard.

Maar goed we zien als eerste een eekhoornbaardkoekoek en warempel we zien ook een aantal zwavelborstoekans, ver weg, maar toch tof!

We zien ook kuiforopendola’s bezig aan hun nesten, het zijn meterslange nesten die ze maken, gaaf om te zien.

Kuiforopendola met nestmateriaal in zijn snavel.

Eenmaal boven geloven we het verder wel en lopen weer naar beneden. Dan besluiten we om een stukje de weg te doen die we gisteren hebben gedaan richting Calbovaro. Het weer is slechter dan gisteren, heel veel regen. Wat dan weer wel spectaculaire landschappen geeft door de mist, regen en laaghangende bewolking.

Als we terug rijden spot Gooijert 2 zwavelborsttoekans in de boom, GAAF!

Bij ons appartement pikken we de macro en groothoeklens op en we gaan naar de watervallen. Eenmaal daar aangekomen is het begin van het paadje al mega blubberig en iets verder wordt het nog gekker. Dit wordt glijden en glibberen en zonder kaplaarzen niet te doen, met kaplaarzen ook gekkenwerk, dus deze 3 watervallen skippen we maar.

We rijden weer richting San Francisco op zoek naar de kikkertjes die we gisteren niet konden vinden. En je raadt het al…. vandaag vinden we ze ook niet haha. Wel weer de bruine kikkers. Ook zien we rare insecten en een rare spin, dan maar weer mandarijnen uit de boom meppen en opeten.

Dan maar naar het appartementje en een biertje drinken. De kolibrietjes in hun nestje zijn klaarwakker, dus daar maak ik nog een foto van. We zitten net op ons overdekte terrasje en begint flink te hozen. En dat blijft zo, wat een timing!

De stroom valt enige tijd uit. Als ik de geheugenkaart leeg op de laptop en ik de kaart weer terug wil doen kijken 2 kleine kraaloogjes mij aan. Er zit een gekko op mijn camera, precies daar waar de geheugenkaartsleuven zitten, haha.

Cascada El Salto.

Vandaag gaan we naar waterval El Salto. Als we naar de auto lopen, zien we 1 kolibrie in het nestje zitten en ook dan vliegt deze klein uk het nest uit. Moeders is in de buurt en kijkt nog bij het nest. Ik wil een foto maken en kom tot de conclusie dat ik geen accu in mijn camera heb. Gooijert slaat dan met de auto linksaf maar we moesten naar rechts, (dit is een beetje de rode draad deze reis: verkeerd lopen en verkeerd rijden). Maar daardoor zien we wel een gier op de weg zitten met een roadkill. Uiteraard stoppen we, het is een opossum (buidelrat) en als we even wachten komt er ook een kuifcaracara bij kijken.

Eerst rijden we eerst een stuk Santa Fé uit, dan zien we een bord met daarop Cascada El Salto 5 km. Zover we kunnen rijden met Hyundai doen we op deze onverharde weg. Dan moet het nog 1 km naar de waterval zijn, dat kunnen we makkelijk lopen.

1 van de rivierbeddingen die we passeren.

Navigeren in Panama.

Nu is het zo dat waze of google het in Panama niet helemaal juist hebben qua hoogtes, aantal km en tijden. Na 2 km lopen zien we namelijk nog steeds geen waterval. Onderweg vragen we de weg aan een man die in een beek staat met zijn auto. Ik krijg een heel Spaans verhaal terug, ik begrijp dat we de camino (de weg) moeten volgen, dus dat doen we. Van de beste man krijgen we ieder 2 bananen, hoe aardig is dat. We lopen verder en verder, we passeren wel 6 rivierbeddingen, maar vinden geen waterval. Uiteindelijk geven we het op en lopen terug.

Bananen.

Bij de rivierbedding waar we de bananen kregen, stoppen we om nog wat foto’s te maken.

We denken een waterval te horen, dus we slaan weer een zijweggetje in en geloof het of niet…….. we vinden de waterval. Heel bijzonder is deze waterval met de uitgesleten en gepolijste rotswanden.

Rare capriolen uithalen voor een mooi shot.

Totaal lopen we 8,1 km. Daar waar we de auto parkeerden was dus nog 2 km naar de waterval en niet 1 volgens waze.

Ach wij hebben er weer een dag vullend programma van gemaakt, haha. De zon schijnt vandaag, dus we gaan terug naar ons appartement en nemen een verfrissende plons in het zwembad en genieten van de zon met af en toe wat miezerregen en een biertje en een chipje. Koken doen we weer zelf.

Gooijert en Corrine panama

02. El Valle de Anton

Gooijert en Corrine 10 januari 202610 januari 2026 bier, corona, el valle de anton, fruit, golden frog, gouden kikker, panama, regenwoud, sante fe, toekans, vlinders, waterval 6 Reacties 278 Gelezen

Zoals je in ons vorige blog Panama City al hebt gelezen zijn we in El Valle de Anton. El Valle de Anton is een Panamees bergdorp in een krater van een niet actieve vulkaan. Het is hier een stuk koeler dan bijvoorbeeld in Panama city en aan de kust. Het is januari en in de middag tikt de temperatuur 25°C aan. Er staat een stevige wind en er vallen regelmatig kleine buitjes. In El Valle de Anton kan je prachtige hikes maken, er zijn diverse watervallen en het is er heel groen.

El Valle de Anton en de gouden kikker.

Die koptekst klinkt als een sprookje maar dat is het helaas niet. El Valle de Anton staat bekend om te golden frog. Helaas is het kikkertje welke alleen in Panama voorkwam, uitgestorven in het wild, al heeft fotograaf Guido Sterkendries nog wat laatst populaties gevonden, gefotografeerd en er een boek over geschreven. Door habitat verlies, een schimmelinfectie en de handel in gifkikkers is het diertje uitgestorven. En waarom heb ik het over de golden frog? Nou deze ochtend gaan we naar El Valle Amphibian Conservation Center om deze gouden rakker eens te bekijken. In een terrarium zitten er 4 te shinen. Er wordt overigens wel druk gefokt met de kikkers. En sorry het is geen briljante foto van mevrouw goudkikker, maar het glas van het terrarium was vochtig.

Er zijn meerdere soorten kikkers te zien in diverse terraria. De entree is 3 usd pp en het is niet groot, maar wel leuk. Bij elk terrarium proberen we de kikkers te vinden, sommige zijn makkelijk te vinden, maar de meeste zitten goed verstopt. In 1 terrarium moeten 16 kleine kikkertjes zitten, nou wij vinden er niet één. De dame die daar werkt helpt ons uit de brand, ze zitten verstopt tussen de bladeren, met een handschoen pakt ze er een paar van het blad en zet ze tegen het raam van het terrarium aan. Ze zijn transparant aan de onderkant en je ziet hun kleine hartjes kloppen. Wat bijzonder om ze zo te zien.

Chorro Las Mozas in El Valle de Anton.

Dat is onze volgende stop. Dit is een stromend riviertje met wat watervallen. Hier betalen we 2 usd pp (niets is gratis in El Valle de Anton). We parkeren de auto en lopen langs het riviertje. Het is een mooie omgeving en op het einde zien we een aantal watervallen samen komen. Tof om te zien. Daarna lopen we over de rotsen en keien weer terug.

Terug bij El Zumbito, genieten we van de zon, een corona en een goed boek.

Dan breekt 9 januari aan. We beginnen de ochtend met een hike.

Cerro Cara Iguana hike in El Valle de Anton.

Eerst rijden we naar het startpunt van cerro cara iguana, wat we uiteraard niet in 1 keer vinden. Het laatste stukje weg zit vol gaten en dan komen we bij een heel steile helling aan met gaten en losse stenen. De hyundai I10 bromt er op los maar haalt de helling niet. Gooijert vindt het toch ook wat te riskant en met een verbrande rubberlucht in onze neus laat Gooijert de auto voorzichtig achteruit zakken. Dan parkeren we in de berm en lopen die steile helling op. Onderweg komen we weer bladmieren tegen alleen deze slepen ook roze bloemetjes mee, wat een feest met die mieren!

Bladmieren met groene blaadjes en roze bloemen.

Ook vinden we een vleugel van de blue morpho vlinder.

Deze weg is al een pittig klim en uiteindelijk komen we bij het beginpunt van de hike. Je kan bij een splitsing 2 kanten op een makkelijke route (sendero 1 of iets uitdagender (sendero 2).

Wij kiezen voor de laatste. Het is niet zwaar en we hebben prachtig uitzicht.

Cerro cara iguana el valle de anton — Cerro cara iguana

Als we weer terug lopen naar de splitsing lopen we nog een stukje de makkelijke route, maar die is best saai en uiteindelijk kom je op hetzelfde punt uit, dus verder niet de moeite waard.

Omgeving van El Valle de Anton.

Dan besluiten we een rondje te gaan rijden en te genieten van de omgeving.

Als we terugrijden geeft de navigatie aan dat we dezelfde weg verder kunnen rijden. Uiteindelijk moeten we een onverhard pad op, daar hadden we vanmorgen niet een heel goede ervaring mee, maar dit lijkt allemaal goed te gaan. Onderweg zien we een caracara (roofvogel), een gier en een ijsvogel. Helaas geen teletoeter bij me dus geen foto’s van.

Als we dan uiteindelijk een heel stijl hellinkje op moeten met losse stenen geven we op en rijden terug. Niet te doen zonder achterwielaandrijving of 4 x 4.

Vlinders.

Bij het appartement nemen we even een korte pauze en dan gaan we naar de vlindertuin. Butterfly haven is een kleine vlindertuin met onwijs veel vlinders. Entree is 5 usd, maar voor ons is net een grote groep gearriveerd en we kunnen gewoon doorlopen. De grote groep is allang vertrokken als wij uiteindelijk de vlindertuin verlaten. Leuke onderbreking van de dag.

Waterval.

Bij de bakker halen we nog even wat brood en rond half 4 gaan we naar de watervallen om een dip te nemen. Het water voelt ijskoud als je erin gaat maar daarna wen je snel aan de temperatuur. Dat was even leuk! Ons avondeten bestaat uit de pasta van gisteren die we zelf hadden gemaakt.

Snotteren in El Valle de Anton.

Gooijert was al een paar dagen verkouden en heeft mij aangestoken. De nacht was heel rumoerig met blaffende honden uit de buurt en ik voel me steeds beroerder.

De volgende ochtend pakken we de rest van onze spullen in, maken nog een goed ontbijt, van lekker brood van de panderia (warme bakker), gebakken chorizo, ei, yoghurt en verse mango. Ik stuur een mail naar de eigenaar van El Zumbito om te zeggen dat we onwijs hebben genoten. Hij wenst ons een heel goede reis verder.

Adios El Valle de Anton.

Het is normaal gesproken 3 uur en 45 minuten rijden naar Santa Fé. Maar we moeten onderweg ook nog tanken en dat betekend 30 minuten omrijden. Toen wij 1 januari uit Nederland vertrokken was de euro 95 maar liefst 2,05 per liter, hier kost een liter 0,841 dollarcent. Die hele tank laten we propvol gooien en we moeten maar liefst 25 usd aftikken, haha. Op een 50 km weg heeft iemand een lekke band en die repareert die band ter plekke, je zet de weg af met een tak die op straat ligt. Alles voor de veiligheid he? Dan rijden we de snelweg weer op, dat is fijn want dat betekend geen verkeersdrempels meer en geen gaten in de weg.

Hier mag je op de snelweg 80 km per uur rijden, en die snelheid wordt redelijk gehanteerd, wat je verder meemaakt op de snelweg is:

inhalen doe je zowel links als rechts.
remmen doe je zonder reden, of je gaat ineens een stuk langzamer rijden.
keren op de snelweg kan hier gewoon, daar zijn serieus keerpunten voor gemaakt.
fruit verkopen en dus ook kopen op de vluchtstrook.
je eigen invoeg of uitvoegstrook maken door het gras, kan gewoon, is echt niet gek.
achteruit rijden op de vluchtstrook als je een afslag hebt gemist.

Onderweg zien we nu ineens wel wat benzinepompen en de prijs varieert van 0,840 tot 0,849 usd per liter. Wat je hier op de 40 en 60 km wegen tegen kan komen en moet ontwijken zijn verkeersdrempels (heel vaak niet te zien), honden, greppels aan de zijkant van de weg en gaten in het wegdek.

Verkeersdrempel, deze is prima te zien, de meeste niet.

Ola Santa Fé

Na 4,5 uur komen we aan in Santa Fé, bij het Rainforest Yasmin hostel. Wat een onwijs toffe plek!

Ons appartement met oa monstera’s voor de deur.

Het zwembad bij Rainforest Yasmin Hostel.

De eigenaar is hartstikke enthousiast en laat ons gelijk een kolibrie nestje zien. Ah dan smelt je toch? Precies daar waar wij de auto hebben geparkeerd.

De kleine kolibrietjes krijgen al hun groene kleur.

Ik voel me steeds beroerder dus vandaag doen we niet zoveel, we halen wat boodschappen bij de supermercado, maar bier kunnen we niet kopen. Er is een 1 of andere gedenkdag en alle schappen met alcoholische dranken zijn afgezet met lint. Gelukkig hebben we zelf nog wat biertjes en mijn hoofd staat niet naar bier. Fruit koop je bij een stalletje waar je planten, groenten en fruit kan kopen. De keuze is niet reuze zoals in Anton El Valle. Er zijn sinaasappels, bananen in alle soorten, maten en kleuren en ananas.

Wij worden blij van de informatie die de eigenaar geeft, van waar we 4 verschillende toekans kunnen vinden, waar kikkers zitten, waar we heen moeten voor hikes, watervallen en goede restaurants. Vandaag maar rustig aan dus morgen volgooien met paracetamol en gaan met die banaan.

Gooijert en Corrine panama

01 Panama City

Gooijert en Corrine 7 januari 20269 januari 2026 agouti, biertje, brulapen, kolibri, luiaard, mojito, neusbeer, panama, panama city, panamakanaal, specht, waterval 8 Reacties 343 Gelezen

Panama city.

Om 11.20 uur op 1 januari 2026 vliegen we in 11 uur en 10 minuten naar Panama City. We hebben veel turbulentie, maar de vlucht verloopt verder prima. Het is in Panama 6 uur vroeger als in Nederland.

Als we soepeltjes door de douane heen zijn vinden we direct onze bagage en zoeken de gereserveerde taxi op. Dan zijn we eindelijk bij ons guesthouse. Daar drinken we een biertje en al snel zijn we zo moe dat we vroeg in de avond lokale tijd in slaap vallen. We zijn de volgende dag wel al om 6 uur wakker, maar dat is niet erg want we pakken alvast onze spullen voor de trip van vandaag.

Op pad in Panama city.

Na het ontbijt (gebakken ei, vage tosti en een stuk meloen) pakken we de taxi naar miraflores, daar is een deck voor toeristen waar je het Panama kanaal kan bekijken. We betalen 17 usd entree en kunnen dan ook de film bekijken. Gooijert zegt, ach ja het is net de IJmuiden zeesluis. Nou heb ik zelf die hele sluis nog nooit gezien, maar ik ben ook best wel wat teleurgesteld eerlijk gezegd. We zien nog net een schip in de verte het kanaal uitvaren richting Colon, maar we hadden het beide toch wel wat drukker verwacht in de sluis. En ja druk is het wel met toeristen, maar verder geen schip in de verste verte te bekennen. panama city

Die film kan ons gestolen worden, dus we nemen snel een taxi naar het Metropolitano Naturel Park. Ons Spaans is blijkbaar in uitspraak zwaar belabberd want de Spaans sprekende taxi chauffeur begrijpt niet wat we bedoelen. Iemand die Engels en Spaans spreekt, zegt volgens ons toch precies hetzelfde en dan begrijpt de beste man het wel.

What ever, we betalen daar 5 euro entree en ploeteren het hele park door. We leggen 6 kilometer af en doen er zo’n 3 uur over. Totaal zien we 1 groep neusberen, die echt niet te fotograferen zijn, door al die takjes en bladeren, 3 luiaards omdat andere mensen ze zagen, een heleboel drukke vogels en 1 agouti. luiaard De brulapen, herten, gordeldier en toekans die er ook moeten zitten zien we niet. Er zijn wel prachtige uitzichten op Panama city vanaf het park. Wat een contrast tussen het groen en de metershoge wolkenkrabbers. Al met al vinden we het helemaal geen slechte score voor een stadspark op de 1e dag. Dus wij zijn blij.

Dineren in Panama city.

Als we terug komen, gaan we eerst naar de ATM om te pinnen, de geldautomaat geeft helaas geen geld dus kopen we eerst een coronaatje bij de supermarkt en nemen een verfrissende plons in het zwembad van het guesthouse. HEERLIJK! Daarna proberen we nog een keer de ATM, dit keer gewapend met paspoorten en euro’s want stel dat er nog steeds geen geld uitkomt, dan kunnen we altijd nog geld omwisselen….. Maar warempel na 3 pogingen kunnen we allebei 250 usd pinnen, wel tegen een tarief van 7,20 usd, stelletje oplichters.

In de avond dineren we bij petit Paris, want daar hebben ze mojito’s. Lekker daar houden wij van. De chef’s special van bruschetta als voorgerecht en risotto als hoofdgerecht met 2 glazen witte wijn was goddelijk. We betalen hiervoor 45 usd totaal. Het was wel wat bijzonder dat de gerechten en drankjes in rap tempo elkaar opvolgde. Dus zaten we aan de risotto met witte wijn en mojito, haha.

Ook deze avond gaan we niet heel laat slapen.

Wakker worden in Panama.

We zijn om 6 uur wakker, we doen rustig aan deze ochtend. Bij een dame van het guesthouse bestellen we dos desayuno, 2 x een ontbijtje dus. Ook deze keer moeten we het zelf ophalen in de keuken en zelf het bestek pakken uit de la. We hebben weer een gebakken ei, 2 geroosterde boterhammen zonder beleg en een plak ananas, thee hebben ze niet, alleen koffie.

Verkeer in Panama City.

Dan nemen we een taxi naar het vliegveld want bij Avis hebben we een auto gehuurd. Het is nogal een spannende rit want de chauffeur slalomt als een dulle tussen baan 1, 2 en 3, afremmen doet ie vooral heel weinig. Zelfs Gooijert vindt het spannend, dus dat wil wat zeggen! Bij het vliegveld halen we de auto open voor de zekerheid kopen we een simcard voor 30 dagen internet want het is wel fijn als we overal online kunnen navigeren met de huurauto. Het is een Hyundai I10 grande. Dan rijden we naar Soberania park. Daar kan je meerdere trails volgens maar wij willen de pipelineroad doen aangezien je daar de meeste vogels en wildlife kan spotten.

Het begin vinden van de trail is nogal een opgave, we rijden, zoeken en vragen, maar uiteindelijk vinden we het begin. Daar waar we de weg vragen ligt een krokodil in het water tussen de waterplantjes en schildpadjes.

Gamboa.

Je moet het dorp Gamboa inrijden langs het kanaal en dan alsmaar verder rijden tot het asfalt stopt en dan nog iets verder door rijden. Het 1e deel is vrij breed en eventueel toegankelijk met de auto, maar wij lopen dit stuk.

Soberania park.

We horen brulapen keihard brullen, wat een onwijs gaaf geluid. En dan zien we ze ook, meerdere keren vandaag zelfs. Bij het discovery centre is een splitsing, rechtdoor ga je verder met de pipelineroad of je gaat het park in waar ook birdfeeders hangen voor kolibri’s. De pipelineroad is 5 usd, entree en het park is 30 usd. We besluiten het park te doen. We zien diverse vogels die vuurmieren eten heel druk fladderen en pikken in de grond naar de mieren. de rufous motmot kijkt toe en ook een zwartborst baardkoekoek is druk in de weer met insecten, zelfs een eekhoorn is druk. Superleuk!. Voor de 2e keer vandaag zien we een agouti.

Bij de birdfeeders zien we een paar kolibries fladderen. De brulapen zijn nog steeds lekker druk en zien we regelmatig. Op de terugweg zien we een neusbeertje, die zich het leplazarus schrikt van mij aangezien ik ineens voor zijn neus staat met een enorme lens, haha.

Uiteindelijk lopen we 5,5 kilometer en doen daar 3,5 uur over. Als we terug rijden naar Panama City, halen aldaar wat biertjes en chips bij de supermarkt en chillen bij het zwembad. Eten doen we bij een fastfoodchinees die niet echt fast is, maar het smaakt wel goed.

En dan is het alweer zondag 4 januari, tijd om uit Panama City te vertrekken. Nog even dos desayunos bestellen en zelf ophalen in de keuken uiteraard en dan gaan we bepakt en bezakt rijden richting Anton El Valle. Dit guesthouse was niet echt geweldig, maar we hebben wel genoten van de tuin met de vogeltjes en het zwembad.

Adios Panama City.

Op ons gemak rijden we naar El Valle de Anton. In Panama City rijden is sowieso uitdagend, iedereen zigzagt van links naar rechts, er wordt zomaar geremd en iedereen rijdt te hard. Als uit Panama City zijn worden de wegen wat smaller en de gaten in de weg groter. Het is echt oppassen. We worden zelfs bijna van de weg gereden omdat een busje ons inhaalt en er een tegenligger aankomt.
Als we bij El Zumbito aankomen zijn we aangenaam verrast. We worden hartelijk ontvangen door de eigenaren, het appartement wat we hebben is groot, schoon en goed onderhouden. De tuin is prachtig. Als we ons hebben geïnstalleerd gaan we naar 2 watervallen die in de buurt liggen. Eerst lopen we een stukje verkeerd, maar al snel vinden we de juiste weg. Dit is de La India Dormida Trail en duurt ongeveer een uur om naar boven te wandelen, dat doen wij nu niet, we gaan alleen naar de watervallen. De entree is 3 usd. Aan het begin kom je wat oude rotstekeningen tegen uit de oude antikietijd, haha, sorry meer info hebben we niet.

Waterval bij La Inda Dormida Teruggekomen willen we eerst wat boodschappen doen in het dorp. Maar we rijden weer verkeerd, haha. Uiteindelijk halen we eieren, brood, worstjes, bier ed bij de supermarkt, fruit halen we op de markt en pinnen lukt uiteindelijk bij de 3e ATM poging. Bij de 1e was het geld op, de 2e bestaat niet meer, de derde zit in een supermarkt en spuugt wel geld uit.

Diner.

Eten doen we bij caracoral, dat is een hotel met een restaurant. Het is inmiddels wat frisjes geworden, maar ach we eten toch binnen dachten wij….. komen we aan bij het restaurant blijkt het in de tuin te zijn, oeps. Snel bestellen we drinken en eten, de tuin is prachtig met o.a. monstera’s en een grote boom. Het eten is erg lekker, eenmaal aangekomen bij El Zumbito nemen we een lekkere hete douche.

Cerra Gaital Trail.

De volgende ochtend maken we zelf ons ontbijt, we mogen de keuken bij het appartement gebruiken. Gooijert bakt vakkundig een ei en worstjes. De planning van vandaag is om de cerra gaital trail te doen. Daar zou je de meeste kans op wildlife hebben volgens andere bloggers. We rijden een flink stuk omhoog de berg op, dus vragen ons wel af of we goed gaan, maar dan komen we toch echt bij het beginpunt. In een boek moeten we onze namen en dergelijke noteren. Deze trail kost 5 usd, maar cash of via pinpas betalen kan niet. Daarom moeten we een foto maken van een link en dan kunnen we later online betalen. Het eerste wat we zien is een mini kikkertje, daarna zien we prachtige kleine fel oranje bloedbessen en een heel grote calicobloem hoog in de boom. De route in de nevel is prachtig, alles is begroeit met mos en varens. Maar wildlife?? nou behalve die ene kikker en een paar mini vliegensvlugge vogels en vlinders zien we helemaal geen teken van leven, niks noppes nada. Bovenop de berg is een uitzichtpunt maar door de wolken is er nagenoeg geen uitzicht. Een klein stukje proberen we het laatst stukje te lopen, dat is een heel smal pad wat glibberig is.

Maar na 15 meter houden we het al voor gezien, het is gewoon te nat. We lopen weer terug naar het startpunt en daar krijgen we te horen dat er een luiaard in de boom hangt. Nou moe toch nog wildlife gespot vandaag, haha. Bizar dat we in Panama City meer wildlife hebben gezien dan tot nu toe in El Valle de Anton. We lopen 2,1 km en het hoogste punt is 1020 meter.

Zon bij El Zumbito.

In het dorp El Valle de Anton drinken we wat en weer terug bij ons appartement genieten we even een paar uurtjes van de zon, zo lekker! Het is inmiddels 22 graden en het waait weer flink net als gisteren. Wat later lopen we nog even via de niet toeristische route naar de watervallen vlakbij. Op deze manier sla je het eerste stuk over en hoef je niet steeds entree te betalen, wellicht willen we de volledige route met zonsopkomst of met zonsondergang een keer doen.

Bij het appartement zien we een rood gekroonde specht, een kolibri en een blue-grey tanager bij de mangoboom.

Cerro La Silla hike.

De volgende ochtend gaan we al heel vroeg hiken. Om 6.15 uur parkeren we de auto bij de trail van Cerro la Silla. Je zou met de auto tot bovenaan de entree kunnen lopen maar dat doen wij niet. Bij de ingang betalen we 5 usd pp en we registreren ons. Dan lopen we in een rap tempo naar boven, want de zon komt al razendsnel op. Bij het eerste punt met goed uitzicht is de zon nog net een beetje verstopt achter de wolken! Het is prachtig, de bergen kleuren goudgeel, de wolken drijven voorbij en af toe zien we een stukje regenboog. We lopen hier 4,5 km en doen er een kleine 2 uur over. Het hoogste punt is 920 meter.

We lopen verder en maken hier en daar wat foto’s uiteraard. Het waait enorm bovenop de kraterrand.

Als we terug komen bij ons appartement hebben de vogels inmiddels de ananas weten te waarderen bij de birdfeeder en ook de banaan gaat er gretig in, leuk om te zien!

Dan genieten we nog even lekker van de zon en lopen we later in de middag de route la inda dormida, de hike langs de watervallen. Deze keer gaan we helemaal naar de top en we hopen een mooie zonsondergang te zien. Het is een steile klim van 4,5 km heen en terug. We lopen 130 meter omhoog vanaf ons appartement en de hond van El Zumbito loopt gezellig de hele route met ons mee.

Bovenop waait het flink, maar we hebben regenjasjes bij ons tegen de wind. De zonsondergang is niet erg spectaculair en we lopen in de schemering terug. Net voordat het echt donker wordt zijn weer terug bij het appartement. De hond leidt ons prima terug door het bos. Bij de ene laatste waterval komen we nog een slang tegen, supertof, al is het meer een veredelde regenworm dan een slang, het is een zalmbuik racer slang.

De reiswebsite van Gooijert en Corrine