De weg naar Santa Catalina.
Voordat we op pad gaan naar Santa Catalina gooien we eerst de tank nog even vol. Gooijert voert het adres en de navigatie zegt 4,5 uur rijden, vreemd want het zou 3,5 uur moeten zijn volgens mijn informatie. Onderweg lunchen we bij een pizzeria. Als we weer op pad gaan zegt de navigatie, rit hervatten naar Boquete? BOQUETE roep ik uit, NEEEEE we moeten naar Santa Catalina. Gooijert heeft het verkeerde adres in gevoerd, nu moeten we nog eens 3,5 uur rijden. Sja ook op reis worden blunders gemaakt. Het gaspedaal wordt stevig ingetrapt en zo haalt Gooijert nog 40 minuten in. Eind van de middag komen we aan in Santa Catalina.
Dingen die je ziet op de snelweg en/of vluchtstrook deel 2.
– Paard en ruiter langs de barrier in het midden van de weg.
– Achteruit op de vluchtstrook en tegen het verkeer in invoegen op de rechterbaan.
– Fietsers en wandelaars op de vluchtstrook.
– Tractor op de vluchtstrook en rechterbaan.
Verblijf in Santa Catalina.
Ons hostel in Santa Catalina is Villa Vento Surf. We zijn niet heel enthousiast als we aankomen. Hier zitten veel heel jonge backpackers, het ziet er wat goedkoop uit en er is wat achterstallig onderhoud, terwijl we hier 52 euro per nacht betalen! Onze kamer is op de 1e verdieping, tijd om de waslijn te installeren en een rondje door het dorp te maken. Ook over het plaatsje zelf zijn we niet razend enthousiast. Heel toeristisch en ze zijn overal aan het bouwen of verbouwen. Ook van het strand zijn we niet ondersteboven. Het is wennen aan de temperatuur, van 25 zijn we nu naar 35°C gegaan.
Duiken in Santa Catalina.
We checken wat duikscholen, de meeste zitten vol en voor 2 duiken betaal je 140 usd en nog eens 20 usd parkfee. Ik mag niet mee op de boot want het is niet geschikt voor snorkelaars. Nu was Gooijert sowieso al niet van plan om voor dit soort absurde bedragen te gaan duiken. Bij de tikibar drinken we een cocktail.
Op ons balkonnetje drinken we wat corona biertjes en knagen een zak chips leeg. De nacht is rumoerig, de kamers zijn heel gehorig en het bed is klein en hard.
Dag 2 in Santa Catalina alhoewel dit is eigenlijk onze 1e volle dag, haha. Chillen op het strand dat gaan we doen…… nou ja daar zijn we na een uurtje ook wel klaar mee. Het zeewater is niet helder dus hier hoef je niet te snorkelen. Dan gaan we eens informeren wat een snorkeltoertje kost.
Duiken en snorkelen in Santa Catalina.
Duiken, snorkelen, vissen en wandelen gebeurt dus allemaal rondom het eiland Coiba. Coiba in het grootste eiland en dat is een uur varen, er liggen nog wat kleinere eilanden omheen waar we dus morgen gaan snorkelen. Onze verwachtingen zijn niet hoog, dan kan het alleen maar meevallen. De snorkeltoer vertrekt om 8 uur en kost inclusief parkfee van 20 usd 70 usd per persoon. Dat is ook inclusief drinken en lunch.
Naar Coiba enzo.
De groep bestaat uit 7 man, op het strand ligt een bootje klaar en dan varen we richting Coiba. De eerste snorkelplek is Coco Island. UIteraard liggen wij als eerste in ons snorkeltenu in het water, maar we moeten wachten op de rest. Prima dan gluren wij alvast onderwater. We zien een paar vissen, 2 wittip rifhaaien en een kleine schildpad zoeft voorbij. Er is wat koraal te zien, maar zoals verwacht worden we niet laaiend enthousiast. Bij een ander eiland gaan we weer snorkelen, hier zijn wat meer vissen te zien.
Naar de haaien.
Wederom zien we de wittip rifhaaien en diverse schildpadden, zowel de groene als de karetschildpadden. Het koraal ziet er hier wat beter uit, maar de kleur is overal hetzelfde namelijk geel/bruin. Ook zien we wat murenes en grote schelpen met slakken erin.
Coiba.
Dan varen we naar Coiba, daar zouden we een uur hiken dus wij trekken onze sneakers en een shirtje aan. Sneakers vol met zand maar ach dat is dan niet anders. Aan het strand horen we macaws en ja hoor 3 scarlet macaws zitten te kletsen in een boom. In Costa Rica hebben we deze geelvleugelara’s regelmatig gezien, in Panama komen ze op het vast land niet meer voor, maar nog wel op Coiba. Aan de andere kant van het strand zien we de white face monkey’s.
Deze capucijnaapjes hebben we ook eerder gezien in Costa Rica. Ze maken kokosnoten los van de palm en laten die naar beneden vallen. Op de grond eten ze de kokosnoten leeg. Dan lopen we een paadje omhoog, naar een niet heel bijzonder uitzichtpunt en dan lopen we weer naar beneden… huh? Er wordt nog gewezen op een informatie centrum en dat was dus het bezoek op Coiba….. euhm bijzonder…..
Onbewoond eiland.
Op een onbewoond eiland eten we onze lunch een pastasalade die niet vegetarisch is zoals ik en nog iemand anders had besteld… Nou ja vooruit dan maar. Het is vandaag zonnig met ook wat bewolking, maar vooral erg lekker weer. Op dit eiland is vlakbij het strand een grote waterplas, ik zeg nog voor de grap tegen Gooijert: kijk daar een krokodil. En even later wordt er dus echt een krokodil gespot. In het watertje ligt warempel een serieus formaatje krokodil, die dus niet lang geleden uit de zee op het strand naar het water is gekropen, zijn sporen zijn nog te zien in het zand. Wauw…. wat gaaf. De camera ligt nog in de boot en de krokodil ligt er niet zo bij dat ik een goede foto kan maken.
Bijna terug naar Santa Catalaina.
Voordat we weer terug gaan naar Santa Catalina stoppen we voor onze laatste snorkeltoer. 1 van de vrouwen uit de groep, snorkelt met een zwemvest aan en peddelt zo haar hard met haar flippertjes boven water dat je haar van verre hoort aankomen. Ze stuift als een dulle op hoge snelheid door het water heen en Gooijert en ik schieten keihard in de lach, het is zo komisch. Het doet ons denken aan een Mississippi raderstoomboot. Ze zwemt ook regelmatig tegen iemand aan en als je achter haar zwemt zie je niets meer door de enorme hoeveelheid bubbels die ze maakt, haha.
Schildpadden met tag.
Hier zien we ook weer karetschildpadden en het valt ons op dat ze bijna allemaal een tag aan hun flipper hebben. Op de terugweg zien we nog dolfijnen, de vinnen steken uit het wat. Altijd tof!
Rond 16 uur zijn we weer terug op het strand en sjokken met al onze gear terug naar het appartement. We missen een stoel op onze galerij, die we eerlijk gejat hebben van de slaapzaal kant en jatten vakkundig weer een stoel terug. De dames die naast ons een kamer hebben dachten waarschijnlijk dat onze waslijn een openbare waslijn was want die hebben hun was aan onze waslijn gehangen. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, maar ik ben erg gehecht aan mijn waslijn, dus ik verwijder netjes hun (inmiddels droge) was en knijpers van ONZE waslijn en leg het op de galerij. Je hebt hier gewoon weinig privacy.
Cuba Libre.
Onder het genot van een cuba libre en een chipje genieten we van het straatleven, want de galerij heeft uitzicht op de weg. Onder ons appartement zit een supermarkt en die is net ff dichterbij dan de gedeelde koelkast in de keuken, dus wij kopen steeds twee gekoelde coronita. Een coronita is hetzelfde als een Corona maar dan een kleiner flesje, geen 330 ml maar 210 ml.
Zaterdag 17 januari breekt aan, vandaag geen plannen. Eerst maar eens het blog bijwerken en de foto’s bekijken en editten. Het ontbijt maken we zelf, want die gore roereibende die je hier als ontbijt krijgt is niet te (vr)eten. Gisteren hebben we banaan, yoghurt en passievruchten gekocht. En die passievruchten zijn megagroot! En megalekker!!!
De laatste dag in Santa Catalina.
Eerst maken we een strandwandeling, we zien gieren het karkas van een vis leeg pulken. Reigers vissen in de getijdenpoeltjes. Op de terug weg drinken we een cappucino en een iced caramel latte bij Panna-chocolat.
Bij het zwembad lezen we onze boeken en nemen regelmatig een plons in het verkoelende water. Later in de middag maken we onze home-made mojoto. En als avond eten maken we een pastasalade. Uiteindelijk een fijne relaxte dag.
Gooijert en ik dachten aan de waterval hike van gisteren, die was pas uitdagend, haha. De waterval is prachtig, maar blijkbaar is dat niet alles wat we zien, de waterval is nog een stuk hoger. Daar moeten we ook heen, maar goed een waterval is vooral mooi vanaf beneden niet vanaf boven. Er wordt nog een megagrote mier aangewezen en dat is een heuse terror-mier, als die je bijt heb je 6 uur lang pijn.
We zitten net op ons overdekte terrasje en begint flink te hozen. En dat blijft zo, wat een timing!
Ons avondeten bestaat uit de pasta van gisteren die we zelf hadden gemaakt.
De brulapen, herten, gordeldier en toekans die er ook moeten zitten zien we niet. Er zijn wel prachtige uitzichten op Panama city vanaf het park. Wat een contrast tussen het groen en de metershoge wolkenkrabbers. Al met al vinden we het helemaal geen slechte score voor een stadspark op de 1e dag. Dus 
De brulapen zijn nog steeds lekker druk en zien we regelmatig. Op de terugweg zien we een neusbeertje, die zich het leplazarus schrikt van mij aangezien ik ineens voor zijn neus staat met een enorme lens, haha.
Teruggekomen willen we eerst wat boodschappen doen in het dorp. Maar we rijden weer verkeerd, haha. Uiteindelijk halen we eieren, brood, worstjes, bier ed bij de supermarkt, fruit halen we op de markt en pinnen lukt uiteindelijk bij de 3e ATM poging. Bij de 1e was het geld op, de 2e bestaat niet meer, de derde zit in een supermarkt en spuugt wel geld uit.
Maar wildlife?? nou behalve die ene kikker en een paar mini vliegensvlugge vogels en vlinders zien we helemaal geen teken van leven, niks noppes nada. Bovenop de berg is een uitzichtpunt maar door de wolken is er nagenoeg geen uitzicht. Een klein stukje proberen we het laatst stukje te lopen, dat is een heel smal pad wat glibberig is.
Deze keer gaan we helemaal naar de top en we hopen een mooie zonsondergang te zien. Het is een steile klim van 4,5 km heen en terug. We lopen 130 meter omhoog vanaf ons appartement en de hond van El Zumbito loopt gezellig de hele route met ons mee.
Daarna lopen we weer terug naar Windwardside en eten in het dorp bij Bubba.
Uiteraard wens ik Arie een goedemorgen evenals de zwarte leguanen. Er zit er 1 bij die een megagrote kuif heeft, hoe gaaf is deze baas?
En ook vandaag zijn de bananen nog steeds niet rijp.
Dat water verkleurd met de lucht mee. Dus als er blauwe lucht te zien is, is de plas ook blauw, zijn er wolken wordt het water melkblauw. We lopen een stukje langs de rand en als we terug komen staat er een man die traditionele oorlogskleding aan heeft. Soms zijn we van die uber toeristen dus ik fotografeer niet alleen hem, maar we gaan ook met hem op de foto.
Dan hoor ik de gids zeggen: she is moving? Slik, leuk het is dus een dame en ze loopt. Gelukkig loopt het monster niet snel en ik moet toegeven het is best een mooi dier. Dan kruipt misses tarantula veilig in haar holletje in de boom en kan ik met een gerust hart gaan slapen.
Ik loop een beetje rond en bij het duikcentrum hoor ik vogels in de struiken. Ik tuur de struiken af en zie iets groens…….het blijkt een prachtige groene duif (zwartnekjufferduif) te zijn. Hij is wat schuw, maar wat is ie moooooooi!
Ons 
We rijden wederom lang rijst en groentevelden maar deze zijn niet zo mooi als die in de bergen. De chauffeur stops langs de weg voor traditionele koekjes van mais. Deze koekjes zijn nog het meest te omschrijven als popcorn aan elkaar geplakt met gekaramelliseerde suiker. Erg lekker! Tijdens het middaguur stoppen we voor een lunch, die is wederom super lekker en wederom super goedkoop. We betalen 69.000 rupia wat neerkomt op 4,75 euro. De jasmijn thee is ook overheerlijk.
Voor 9 uur rijden we weg met onze chauffeur en onze gids om het zuiden van Rantepao te bezoeken. Eerst gaan we naar een traditioneel dorp met authentieke huizen. Hier zijn de daken geheel van bamboe gemaakt en begroeit met varens, mossen en andere planten. 
De oudste huizen zijn wel 100 jaar oud en worden gemaakt van Jackfruit hout. De kleinere gebouwen met zadeldak zijn schuren om de rijst in op te slaan nadat deze is gedroogd. De rijstschuren staan op ronde palen van palmbomen en de woonhuizen staan op vierkante palen gemaakt van jackfruit hout. Al het houtsnijwerk heeft een betekenis zo staan de hanen voor de tijd en geeft 1 haan de maan en de andere haan de zon aan. De hanen staan voor de tijd omdat ze bij dageraad kraaien.
De nieuwste poppen vertonen enorm veel gelijkenis omdat nu een pop wordt gemaakt vanaf een foto en daardoor veel gedetailleerder is. Wij vinden de oudere poppen eigenlijk mooier en interessanter.
Vrouwen slaan met bamboestokken tegen een houten trog, het drumgeluid is van verre te horen. Er worden varkens cadeau gegeven en overal staan waterbuffels die uiteindelijk geofferd gaan worden. Daarna begint een katholieke ceremonie. Bij de zegening krijg ik de volle laag, haha weer natte kleding, maar niet zo erg hoor.
Wij geven de nabestaanden een slof kreteksigaretten, welke voor respect staat (185000 rupia, ca 10 euro) cadeau. Varkens krijsen en zijn daarna ineens verdacht stil, ik wil niet kijken en weten wat er precies gebeurt, maar ik kan het wel raden.
Het is erg lekker en ook hier worden we op de foto gezet. Er wordt gevraagd of we ook wat palmwijn willen (arak) en vooruit dat slaan we niet af. Het smaakt zuur en licht naar kokos en is niet zo sterk als we ooit in 
Ondertussen is de eerste buffel geofferd en de kist is nu naar het zuiden gedraaid. De kist blijft 4 dagen buiten en wordt daarna pas bijgezet in de rotsen. Deze vrouw is high class er worden op dag 3 van de 4 daagse ceremonie maar liefst 30 buffels geofferd. Als we terug lopen zie ik hier en daar bloedplassen van de inmiddels geslachte varkens en ook zien we de geofferde buffel liggen. De dieren hebben een goed leven gehad en het vlees wordt uitgedeeld, dus niets wordt verspilt. Al met al heel bijzonder om dit van dichtbij mee te maken.
Hoe de varkens worden verhandeld hebben we wat meer moeite mee, de biggen worden gekocht en in een rijstzak gestopt.
Menhirs.
