Zondag 18 januari 2026 breekt aan, we pakken onze spullen weer in, maken een ontbijtje van yoghurt en fruit en gaan dan op weg naar Boquete.
Volgens de navigatie is het 4,5 uur rijden.
De weg naar Boquete.
Het eerste uur zien we in totaal maar liefst 5 caracara’s en 10 buizerds op de weg. Als we aankomen rijden met de auto vliegen de buizerds weg, de caracara’s lopen weg, grappige vogels.
Bij David hebben we nog een koffie pauze en dan is het nog een klein uurtje rijden. De routebeschrijving die we hebben ontvangen naar de casa is zo uitgebreid dat we er van in de war raken. Maar uiteindelijk komen we er wel hoor al is het even zoeken. Casita Verde is een leuk appartementje met een eigen keuken en badkamer, het is niet groot, maar wel heel nieuw en schoon.
Supermarkt in Boquete.
We moeten nodig boodschappen doen dus we zoeken naar een supermercado, het is onwijs druk in het centrum van Boquete omdat er iets van een festival is ofzo. En dan vinden we een grote supermarkt. We rijden naar de Quetzal trail, even kijken waar dat is en we komen ook de ingang tegen van de Pipeline trail. Het begint te regenen en de zon schijnt ook volop, daardoor zien we een waanzinnig mooie en fel gekleurde regenboog.
Geen camera bij mij dus werd het een telefoonfoto. Voor het avondeten hebben we 2 flinke ribeye’s gekocht, die smaken goed! In de nacht regent en waait het flink. Aangezien Boquete in de bergen ligt is de temperatuur ook weer een stuk lager met “maar” 25°C overdag.
Hiken in Boquete.
Net als in El Valle de Anton, kan je in Boquete ook weer de nodige hikes doen. Aangezien ik HEEL graag de quetzal wil zien (een prachtige rood met groen gekleurde trogon) lijkt de quetzal trail een voor de hand liggende keuze, maar we gaan eerst de pipeline trail doen. Die ligt vlakbij de quetzal trail en is makkelijker en wat korter. We gaan al vroeg op pad, om 6.15 uur zitten we in de auto en rijden in 35 minuten naar de start van de trail. Al is het ook hier niet gelijk duidelijk waar je nou heen moet lopen. Gelukkig lopen we goed.
Halverwege de trail hoor ik gesnuif en gegrom in de bosjes dus ik loop terug naar Gooijert. Ik zeg ik ben bang Gooijert, er zit iets daar in de struiken en we zien de varens bewegen. Gooijert loopt naar het geluid en de beweging toe en schiet in de lach. Het is een ontluchter van de waterleiding die dat geluid maakt en de varens doet bewegen. Want ja je loopt hier langs de pijpleiding van het water wat opgevangen wordt en waardoor wij kunnen douchen enzo. Aan het einde van de deze trail is een waterval, die is metershoog, maar er valt niet heel veel water.
Het is meer een watermuur. Dat laatste stukje naar de waterval was nog het meest uitdagende van de hele trail. Onderweg zien we wel wat vogels en brulapen en we horen bizarre geluiden, maar helaas geen quetzal gevonden. BALEN!
We lopen uiteindelijk 5,5 km in 5 uur. Dit is een mooie en makkelijke hike.
Casita Verde in Boquete.
Als we terug komen bij ons appartement frissen we ons even op, ik stuur een berichtje naar een vogelgids dat we hem willen inhuren. Bij een hotelletje vlak boven ons aan de weg drinken we een koffietje. 
Daar kan je even lekker in de zon zitten en genieten van het uitzicht. Dan rijden we nog even rond in de bergen en vleien ons dan weer neer bij ons appartementje. Ik fotografeer nog wat vogels in de tuin en de rest van de middag chillen we met een biertje.
Eind van de dag lukt het gelukkig nog een vogelgids in te huren voor as donderdag.
Dinsdag 20 januari, deze ochtend gaan we op tijd, maar niet heel vroeg naar de hike tres cascadas, wat zoveel betekend als; 3 watervallen. Eerst maken we wat foto’s bij de basalt muur waar we langs rijden en dan fotograferen we ook waterval San Ramon die ook langs de weg ligt.
Deze ochtend zijn er weer keer op keer regenbogen te zien.
Waze navigeert perfect naar de ingang van de trail, alleen blokkeert een grondboormachine de weg. De auto parkeren we daarom een stukje terug en dan lopen we naar de ingang. Eerst moet je een flink stuk omhoog lopen over rotsen en keien en over een hangbrug, dan kom je uit bij een hokje waar je moet betalen.
Tien usd per persoon is de prijs.
Waterval nummer 3.
Als 1e lopen we naar waterval nummer 3 dat is de verste en om daar te komen moet je flink klimmen. Er hangen touwen om je aan vast te houden, maar die zijn vooral erg handig bij de afdaling. Waterval nummertje 3 is prachtig, maar ook de route ernaar toe is waanzinnig mooi. Je kan bij deze waterval ook achter het water komen. Wij hebben onze regenjas aan, want het is een bruut geweld deze waterval.
Waterval nummer 2.
Deze vinden we vooral mooi bij een doorkijkje, we wassen hier wel even onze handen want de afdaling van 3 naar 2 was flink klauteren. Ook al is er in principe 1 route naar de watervallen, wij komen terecht op een short kut die heel stijl is. Ik zeg nog ik heb geen actieve herinnering aan deze route, maar volgens Gooijert klopt het wel. Tot we weer op de normale route komen, haha. Hoe krijgen we het weer voor elkaar he? lol.
Waterval nummer 1.
Sinds we bij waterval 3 aan zijn gekomen regent het en het pad wordt daardoor steeds meer blubberig. Gooijert zijn schoenen zijn niet waterdicht, de mijne wel, maar we zitten inmiddels wel aardig onder de modder. Waterval 1 is een uitdaging om te fotograferen door het opspattende water van de waterval maar ook door de regen. De mooiste foto is toch vanaf een afstandje en niet dichtbij de waterval.
Het laatste stukje is een shortcut naar de uitgang. En dan lopen we terug naar de auto. Deze hike is een must do, het is een prachtige omgeving.
Bij ons appartement trekken we droge kleding aan en hangen onze natte kleding en schoenen te drogen, we wassen niets uit want morgen moeten we onze kleding weer aan, dan willen we de quetzal trail gaan doen. We besluiten om niet de El Pianista trail te gaan doen aangezien deze lijkt op de trail van vandaag. De El pianista trail is beroemd en berucht doordat hier in 2014 Kris en Lisanne, 2 Nederlandse meiden, vermist raakten. Lichaamsdelen en botten zijn later teruggevonden, maar het blijft mysterieuze verdwijning. Daarbij heb je meer kans om de quetzal tegen te komen op de quetzal trail.
Boquete downtown.
Eerst gaan we even tanken en bij Kotowa (de Panameese Starbucks) drinken we een ice coffee. Dit is ook de plek waar we voor donderdag hebben afgesproken met de vogelgids, dus dan weten we die plek ook gelijk.
Koffie in Panama.
In Panama wordt veel koffie, maar ook veel ijskoffie gedronken en die laatste zijn echt heel goed! Dat zeg ik, iemand die geen koffieliefhebber is en alleen een laffe latte macchiato weg krijgt.
Bij de bank pinnen we. Mijn pas doet het vaker niet dan wel dus ik probeer als eerste geld te pinnen en ja hoor, ik krijg er geld uit, joepie. Dus ik pin nog een keer en nog een keer. Je kan in Panama steeds maar maximaal 250 usd pinnen en als we dadelijk in Isla Bastimentos zitten wordt pinnen daar weer een stuk moeilijker.
Ik heb al een keer meegemaakt in Panama dat de atm mij geen geld gaf, gelukkig was het bedrag ook direct terug gestort op mijn rekening.
El Sendero Las Quetzales
Wat zoveel betekend als de quetzal hike. Vol goede moed gaan we de volgende dag op pad. Zo rond 7 uur parkeren we de auto en gaan dan lopen. En lopen en lopen…. het is een pad wat locals gebruiken met hun afgetrapte 4wheel drive om bij hun huisjes en groenteteelt te komen. Waar is dat park dan? Nou na 2,2 km lopen begint dan eindelijk de hike van 6 km heen en ook weer terug….. pfff. Inmiddels is het weer begonnen met regenen en we glibberen nu al van links en naar rechts. Er zijn zelfs stukken die je gerust moeras kan noemen waar we doorheen ploeteren.
Als we dan op een stuk komen wat nog erger is zijn we er klaar mee. Wij vinden het leuk om ook van de omgeving te genieten en wildlife te spotten, nu ben je alleen maar bezig hoe je niet van je tenen tot aan je oren onder de modder komt te zitten. En we weten ook dat nu het regent het pad op de terugweg niet beter wordt.
Zeer teleurgesteld keren we om en lopen terug. Werkelijk geen enkele vogel gezien maar alsnog 5 km gelopen. Als we bijna terug zijn bij de auto begint de zon te schijnen. Het regenwoud dampt in de zon en de bromelia’s glimmen van de regen en het zonlicht. 
In het centrum van Boquete halen we brood en kaas en wat lekkers te snoepen.
Bij ons appartementje genieten we van de zon met een boek en een corona. Afgelopen nacht was er veel regen en storm en we hebben beide slecht geslapen.
Bij het appartementje hoor ik een kolibrie voorbij zoeven en dan hoor ik binnen wat geratel….. Ik loop naar binnen om te kijken wat dat geluid is en waar het vandaan komt. Het blijkt dat er een kolibrie bij ons naar binnen is gevlogen en die probeert door het keukenraam naar buiten te vliegen. Heel voorzichtig kan ik het kleine vogeltje pakken, hij laat het toe gelukkig. Ik voel de vleugeltjes al tekeer gaan als ik naar buiten loop, ik vouw mijn handen open en hij vliegt als een raket weg. De birdfeeder hebben ze in 3 dagen leeg gezopen, de eigenaar maakt nieuw suikerwater zodat de suikerjunkies weer kunnen slurpen., haha.
De Quetzal in Boquete.
Zal het dan gaan gebeuren op de laatste dag in Boquete? De quetzal spotten? Lees vooral verder. Ik ben ietwat zenuwachtig ofzo want ik loop zonder camera de deur uit, haha. Om 8 uur hebben we afgesproken bij Kowota met vogelgids Cesar. Wij zijn er iets te vroeg, hij is stipt op tijd. Eerst rijden we naar een oprijlaan van een park met huisjes. Daar staan bomen waar vruchten in groeien die de quetzal lekker vindt.
Hij roept op den duur Si overthere the quetzales en voordat ik door zijn verrekijker kan kijken rukt ie de verrekijker weg en roept, he is moving! Ik dacht natuurlijk joh. Maar uiteindelijk wijst hij op een lange staart in de boom, die wij overigens niet zien, maar als we door zijn verrekijker kijken zien we inderdaad een paar lange veren wapperen. Cool daar worden we al heel enthousiast van.
Vogelgids inhuren.
Een vogelgids inhuren is echt een aanrader, zij weten precies wanneer welke bomen vruchten geven en waar bepaalde vogels zoals de quetzal zich op dat moment kunnen bevinden. De kosten varieren tussen de 65 en 85 usd per persoon. We lopen nog wat verder en hoger want de vogel laat zich nog niet in volle glorie zien. En als we bovenaan staan, zijn we ook wat dichterbij, de quetzal beweegt van takje naar takje en vliegt uiteindelijk naar andere bomen. Het is echt prachtig, we horen er meer en om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk zien we 3 mannetjes rondvliegen en 1 vrouwtje. Het vrouwtje kan ik helaas niet op de foto krijgen. In dezelfde boom als de quetzal zit ook nog een emerald toucanet. Dit is een kleinere toekansoort, prachtig!
Koffieplantages in Boquete.
40% van de landbouw bestaat uit koffieplantages in Boquette. En nu gaan we naar een koffieplantage die nog steeds functioneert als koffieplantage, maar ook de huisjes verhuurt aan toeristen die vroeger huisvesting boden aan de arbeiders van de koffieplantage. Hier wemelt het overigens van de kolibries! 
Als we verder omhoog lopen, wijst de gids ons op een nestje van een kolibrie en het mannetje zit vlakbij het nest op een takje. Deze kolibrie is 6,5 cm en 1 van de kleinste kolibries in Costa Rica en Panama. In het nestje zitten 2 piepkleine kuikentjes en het mannetje heeft waanzinnige reflecterende kleuren als de zon er op de juiste manier op schijnt.
Ook zien we nog papegaaien die zich tegoed doen aan het fruit in de bomen.
Om half 2 is de toer afgelopen, iets langer als normaal. Wat was het gaaf! We drinken nog een ijskoffie en frappé bij Kotowa en bij ons appartement proosten we op weer een zeer geslaagde dag. Snel halen we nog even ontbijt voor morgenochtend en ik koop aardbeien, want in Boquete worden ook aardbeien gekweekt, die moet ik proeven! Nou dat had ik beter niet kunnen doen, haha. Ze zijn hard en niet heel erg lekker. Bij de bushalte in de vorm van een aardbei maken we nog even snel een foto.
Inpakken en weer door.
Aangezien we boodschappen hebben gedaan voor 4 x avondeten koken we weer zelf. Van te voren wisten we niet dat de keuken wel heeeel minimaal was ingericht. Er zijn 2 pannen, 1 kookpuntje en de snijplanken zijn maximaal 15 cm lang, haha. Het is ff behelpen zeg maar.
Onze spullen moeten we inpakken want morgenochtend willen we vroeg richting de luchthaven rijden om de auto in te leveren, dan nemen we een taxi naar Almirante om de ferry van 13.15 uur te pakken naar Isla Colon. Onze laatste dagen slijten we aan de Caribische kust. Tot het volgende blog!
Gooijert en ik dachten aan de waterval hike van gisteren, die was pas uitdagend, haha. De waterval is prachtig, maar blijkbaar is dat niet alles wat we zien, de waterval is nog een stuk hoger. Daar moeten we ook heen, maar goed een waterval is vooral mooi vanaf beneden niet vanaf boven. Er wordt nog een megagrote mier aangewezen en dat is een heuse terror-mier, als die je bijt heb je 6 uur lang pijn.
We zitten net op ons overdekte terrasje en begint flink te hozen. En dat blijft zo, wat een timing!
Ons avondeten bestaat uit de pasta van gisteren die we zelf hadden gemaakt.
De brulapen, herten, gordeldier en toekans die er ook moeten zitten zien we niet. Er zijn wel prachtige uitzichten op Panama city vanaf het park. Wat een contrast tussen het groen en de metershoge wolkenkrabbers. Al met al vinden we het helemaal geen slechte score voor een stadspark op de 1e dag. Dus 
De brulapen zijn nog steeds lekker druk en zien we regelmatig. Op de terugweg zien we een neusbeertje, die zich het leplazarus schrikt van mij aangezien ik ineens voor zijn neus staat met een enorme lens, haha.
Teruggekomen willen we eerst wat boodschappen doen in het dorp. Maar we rijden weer verkeerd, haha. Uiteindelijk halen we eieren, brood, worstjes, bier ed bij de supermarkt, fruit halen we op de markt en pinnen lukt uiteindelijk bij de 3e ATM poging. Bij de 1e was het geld op, de 2e bestaat niet meer, de derde zit in een supermarkt en spuugt wel geld uit.
Maar wildlife?? nou behalve die ene kikker en een paar mini vliegensvlugge vogels en vlinders zien we helemaal geen teken van leven, niks noppes nada. Bovenop de berg is een uitzichtpunt maar door de wolken is er nagenoeg geen uitzicht. Een klein stukje proberen we het laatst stukje te lopen, dat is een heel smal pad wat glibberig is.
Deze keer gaan we helemaal naar de top en we hopen een mooie zonsondergang te zien. Het is een steile klim van 4,5 km heen en terug. We lopen 130 meter omhoog vanaf ons appartement en de hond van El Zumbito loopt gezellig de hele route met ons mee.
Dat water verkleurd met de lucht mee. Dus als er blauwe lucht te zien is, is de plas ook blauw, zijn er wolken wordt het water melkblauw. We lopen een stukje langs de rand en als we terug komen staat er een man die traditionele oorlogskleding aan heeft. Soms zijn we van die uber toeristen dus ik fotografeer niet alleen hem, maar we gaan ook met hem op de foto.
Dan hoor ik de gids zeggen: she is moving? Slik, leuk het is dus een dame en ze loopt. Gelukkig loopt het monster niet snel en ik moet toegeven het is best een mooi dier. Dan kruipt misses tarantula veilig in haar holletje in de boom en kan ik met een gerust hart gaan slapen.
Ik loop een beetje rond en bij het duikcentrum hoor ik vogels in de struiken. Ik tuur de struiken af en zie iets groens…….het blijkt een prachtige groene duif (zwartnekjufferduif) te zijn. Hij is wat schuw, maar wat is ie moooooooi!
Ons 
Onze gids Sundy staat om half 10 klaar om ons door het gebied van Rammang Rammang te gidsen. Dit gebied staat sinds 2023 op de werelderfgoedlijst van Unesco.
Dan moeten we de glibberige tocht ook weer terug en we lopen tot aan ons verblijf. Daar genieten we van een welverdiend Bintang biertje nadat ik onze schoenen heb schoon gespoeld. In de avond eten we erg lekker bij ons onderkomen en duiken vroeg ons bedje in.
We zien een karetschildpad, vissen, slakken en zelfs een zeeslang, Ubercool! Het gaat om een ringslangplatstaart. Rare naam voor de meest giftigste zeeslang.
