Category Archives: Gooijert en Corrine

02. El Valle de Anton

Gooijert en Corrine 10 januari 202610 januari 2026 bier, corona, el valle de anton, fruit, golden frog, gouden kikker, panama, regenwoud, sante fe, toekans, vlinders, waterval Plaats een Reactie 14 Gelezen

Zoals je in ons vorige blog Panama City al hebt gelezen zijn we in El Valle de Anton. El Valle de Anton is een Panamees bergdorp in een krater van een niet actieve vulkaan. Het is hier een stuk koeler dan bijvoorbeeld in Panama city en aan de kust. Het is januari en in de middag tikt de temperatuur 25°C aan. Er staat een stevige wind en er vallen regelmatig kleine buitjes. In El Valle de Anton kan je prachtige hikes maken, er zijn diverse watervallen en het is er heel groen.

El Valle de Anton en de gouden kikker.

Die koptekst klinkt als een sprookje maar dat is het helaas niet. El Valle de Anton staat bekend om te golden frog. Helaas is het kikkertje welke alleen in Panama voorkwam, uitgestorven in het wild, al heeft fotograaf Guido Sterkendries nog wat laatst populaties gevonden, gefotografeerd en er een boek over geschreven. Door habitat verlies, een schimmelinfectie en de handel in gifkikkers is het diertje uitgestorven. En waarom heb ik het over de golden frog? Nou deze ochtend gaan we naar El Valle Amphibian Conservation Center om deze gouden rakker eens te bekijken. In een terrarium zitten er 4 te shinen. Er wordt overigens wel druk gefokt met de kikkers. En sorry het is geen briljante foto van mevrouw goudkikker, maar het glas van het terrarium was vochtig.

Er zijn meerdere soorten kikkers te zien in diverse terraria. De entree is 3 usd pp en het is niet groot, maar wel leuk. Bij elk terrarium proberen we de kikkers te vinden, sommige zijn makkelijk te vinden, maar de meeste zitten goed verstopt. In 1 terrarium moeten 16 kleine kikkertjes zitten, nou wij vinden er niet één. De dame die daar werkt helpt ons uit de brand, ze zitten verstopt tussen de bladeren, met een handschoen pakt ze er een paar van het blad en zet ze tegen het raam van het terrarium aan. Ze zijn transparant aan de onderkant en je ziet hun kleine hartjes kloppen. Wat bijzonder om ze zo te zien.

Chorro Las Mozas in El Valle de Anton.

Dat is onze volgende stop. Dit is een stromend riviertje met wat watervallen. Hier betalen we 2 usd pp (niets is gratis in El Valle de Anton). We parkeren de auto en lopen langs het riviertje. Het is een mooie omgeving en op het einde zien we een aantal watervallen samen komen. Tof om te zien. Daarna lopen we over de rotsen en keien weer terug.

Terug bij El Zumbito, genieten we van de zon, een corona en een goed boek.

Dan breekt 9 januari aan. We beginnen de ochtend met een hike.

Cerro Cara Iguana hike in El Valle de Anton.

Eerst rijden we naar het startpunt van cerro cara iguana, wat we uiteraard niet in 1 keer vinden. Het laatste stukje weg zit vol gaten en dan komen we bij een heel steile helling aan met gaten en losse stenen. De hyundai I10 bromt er op los maar haalt de helling niet. Gooijert vindt het toch ook wat te riskant en met een verbrande rubberlucht in onze neus laat Gooijert de auto voorzichtig achteruit zakken. Dan parkeren we in de berm en lopen die steile helling op. Onderweg komen we weer bladmieren tegen alleen deze slepen ook roze bloemetjes mee, wat een feest met die mieren!

Bladmieren met groene blaadjes en roze bloemen.

Ook vinden we een vleugel van de blue morpho vlinder.

Deze weg is al een pittig klim en uiteindelijk komen we bij het beginpunt van de hike. Je kan bij een splitsing 2 kanten op een makkelijke route (sendero 1 of iets uitdagender (sendero 2).

Wij kiezen voor de laatste. Het is niet zwaar en we hebben prachtig uitzicht.

Cerro cara iguana el valle de anton — Cerro cara iguana

Als we weer terug lopen naar de splitsing lopen we nog een stukje de makkelijke route, maar die is best saai en uiteindelijk kom je op hetzelfde punt uit, dus verder niet de moeite waard.

Omgeving van El Valle de Anton.

Dan besluiten we een rondje te gaan rijden en te genieten van de omgeving.

Als we terugrijden geeft de navigatie aan dat we dezelfde weg verder kunnen rijden. Uiteindelijk moeten we een onverhard pad op, daar hadden we vanmorgen niet een heel goede ervaring mee, maar dit lijkt allemaal goed te gaan. Onderweg zien we een caracara (roofvogel), een gier en een ijsvogel. Helaas geen teletoeter bij me dus geen foto’s van.

Als we dan uiteindelijk een heel stijl hellinkje op moeten met losse stenen geven we op en rijden terug. Niet te doen zonder achterwielaandrijving of 4 x 4.

Vlinders.

Bij het appartement nemen we even een korte pauze en dan gaan we naar de vlindertuin. Butterfly haven is een kleine vlindertuin met onwijs veel vlinders. Entree is 5 usd, maar voor ons is net een grote groep gearriveerd en we kunnen gewoon doorlopen. De grote groep is allang vertrokken als wij uiteindelijk de vlindertuin verlaten. Leuke onderbreking van de dag.

Waterval.

Bij de bakker halen we nog even wat brood en rond half 4 gaan we naar de watervallen om een dip te nemen. Het water voelt ijskoud als je erin gaat maar daarna wen je snel aan de temperatuur. Dat was even leuk! Ons avondeten bestaat uit de pasta van gisteren die we zelf hadden gemaakt.

Snotteren in El Valle de Anton.

Gooijert was al een paar dagen verkouden en heeft mij aangestoken. De nacht was heel rumoerig met blaffende honden uit de buurt en ik voel me steeds beroerder.

De volgende ochtend pakken we de rest van onze spullen in, maken nog een goed ontbijt, van lekker brood van de panderia (warme bakker), gebakken chorizo, ei, yoghurt en verse mango. Ik stuur een mail naar de eigenaar van El Zumbito om te zeggen dat we onwijs hebben genoten. Hij wenst ons een heel goede reis verder.

Adios El Valle de Anton.

Het is normaal gesproken 3 uur en 45 minuten rijden naar Santa Fé. Maar we moeten onderweg ook nog tanken en dat betekend 30 minuten omrijden. Toen wij 1 januari uit Nederland vertrokken was de euro 95 maar liefst 2,05 per liter, hier kost een liter 0,841 dollarcent. Die hele tank laten we propvol gooien en we moeten maar liefst 25 usd aftikken, haha. Op een 50 km weg heeft iemand een lekke band en die repareert die band ter plekke, je zet de weg af met een tak die op straat ligt. Alles voor de veiligheid he? Dan rijden we de snelweg weer op, dat is fijn want dat betekend geen verkeersdrempels meer en geen gaten in de weg.

Hier mag je op de snelweg 80 km per uur rijden, en die snelheid wordt redelijk gehanteerd, wat je verder meemaakt op de snelweg is:

inhalen doe je zowel links als rechts.
remmen doe je zonder reden, of je gaat ineens een stuk langzamer rijden.
keren op de snelweg kan hier gewoon, daar zijn serieus keerpunten voor gemaakt.
fruit verkopen en dus ook kopen op de vluchtstrook.
je eigen invoeg of uitvoegstrook maken door het gras, kan gewoon, is echt niet gek.
achteruit rijden op de vluchtstrook als je een afslag hebt gemist.

Onderweg zien we nu ineens wel wat benzinepompen en de prijs varieert van 0,840 tot 0,849 usd per liter. Wat je hier op de 40 en 60 km wegen tegen kan komen en moet ontwijken zijn verkeersdrempels (heel vaak niet te zien), honden, greppels aan de zijkant van de weg en gaten in het wegdek.

Verkeersdrempel, deze is prima te zien, de meeste niet.

Ola Santa Fé

Na 4,5 uur komen we aan in Santa Fé, bij het Rainforest Yasmin hostel. Wat een onwijs toffe plek!

Ons appartement met oa monstera’s voor de deur.

Het zwembad bij Rainforest Yasmin Hostel.

De eigenaar is hartstikke enthousiast en laat ons gelijk een kolibrie nestje zien. Ah dan smelt je toch? Precies daar waar wij de auto hebben geparkeerd.

De kleine kolibrietjes krijgen al hun groene kleur.

Ik voel me steeds beroerder dus vandaag doen we niet zoveel, we halen wat boodschappen bij de supermercado, maar bier kunnen we niet kopen. Er is een 1 of andere gedenkdag en alle schappen met alcoholische dranken zijn afgezet met lint. Gelukkig hebben we zelf nog wat biertjes en mijn hoofd staat niet naar bier. Fruit koop je bij een stalletje waar je planten, groenten en fruit kan kopen. De keuze is niet reuze zoals in Anton El Valle. Er zijn sinaasappels, bananen in alle soorten, maten en kleuren en ananas.

Wij worden blij van de informatie die de eigenaar geeft, van waar we 4 verschillende toekans kunnen vinden, waar kikkers zitten, waar we heen moeten voor hikes, watervallen en goede restaurants. Vandaag maar rustig aan dus morgen volgooien met paracetamol en gaan met die banaan.

Gooijert en Corrine panama

01 Panama City

Gooijert en Corrine 7 januari 20269 januari 2026 agouti, biertje, brulapen, kolibri, luiaard, mojito, neusbeer, panama, panama city, panamakanaal, specht, waterval 8 Reacties 142 Gelezen

Panama city.

Om 11.20 uur op 1 januari 2026 vliegen we in 11 uur en 10 minuten naar Panama City. We hebben veel turbulentie, maar de vlucht verloopt verder prima. Het is in Panama 6 uur vroeger als in Nederland.

Als we soepeltjes door de douane heen zijn vinden we direct onze bagage en zoeken de gereserveerde taxi op. Dan zijn we eindelijk bij ons guesthouse. Daar drinken we een biertje en al snel zijn we zo moe dat we vroeg in de avond lokale tijd in slaap vallen. We zijn de volgende dag wel al om 6 uur wakker, maar dat is niet erg want we pakken alvast onze spullen voor de trip van vandaag.

Op pad in Panama city.

Na het ontbijt (gebakken ei, vage tosti en een stuk meloen) pakken we de taxi naar miraflores, daar is een deck voor toeristen waar je het Panama kanaal kan bekijken. We betalen 17 usd entree en kunnen dan ook de film bekijken. Gooijert zegt, ach ja het is net de IJmuiden zeesluis. Nou heb ik zelf die hele sluis nog nooit gezien, maar ik ben ook best wel wat teleurgesteld eerlijk gezegd. We zien nog net een schip in de verte het kanaal uitvaren richting Colon, maar we hadden het beide toch wel wat drukker verwacht in de sluis. En ja druk is het wel met toeristen, maar verder geen schip in de verste verte te bekennen. panama city

Die film kan ons gestolen worden, dus we nemen snel een taxi naar het Metropolitano Naturel Park. Ons Spaans is blijkbaar in uitspraak zwaar belabberd want de Spaans sprekende taxi chauffeur begrijpt niet wat we bedoelen. Iemand die Engels en Spaans spreekt, zegt volgens ons toch precies hetzelfde en dan begrijpt de beste man het wel.

What ever, we betalen daar 5 euro entree en ploeteren het hele park door. We leggen 6 kilometer af en doen er zo’n 3 uur over. Totaal zien we 1 groep neusberen, die echt niet te fotograferen zijn, door al die takjes en bladeren, 3 luiaards omdat andere mensen ze zagen, een heleboel drukke vogels en 1 agouti. luiaard De brulapen, herten, gordeldier en toekans die er ook moeten zitten zien we niet. Er zijn wel prachtige uitzichten op Panama city vanaf het park. Wat een contrast tussen het groen en de metershoge wolkenkrabbers. Al met al vinden we het helemaal geen slechte score voor een stadspark op de 1e dag. Dus wij zijn blij.

Dineren in Panama city.

Als we terug komen, gaan we eerst naar de ATM om te pinnen, de geldautomaat geeft helaas geen geld dus kopen we eerst een coronaatje bij de supermarkt en nemen een verfrissende plons in het zwembad van het guesthouse. HEERLIJK! Daarna proberen we nog een keer de ATM, dit keer gewapend met paspoorten en euro’s want stel dat er nog steeds geen geld uitkomt, dan kunnen we altijd nog geld omwisselen….. Maar warempel na 3 pogingen kunnen we allebei 250 usd pinnen, wel tegen een tarief van 7,20 usd, stelletje oplichters.

In de avond dineren we bij petit Paris, want daar hebben ze mojito’s. Lekker daar houden wij van. De chef’s special van bruschetta als voorgerecht en risotto als hoofdgerecht met 2 glazen witte wijn was goddelijk. We betalen hiervoor 45 usd totaal. Het was wel wat bijzonder dat de gerechten en drankjes in rap tempo elkaar opvolgde. Dus zaten we aan de risotto met witte wijn en mojito, haha.

Ook deze avond gaan we niet heel laat slapen.

Wakker worden in Panama.

We zijn om 6 uur wakker, we doen rustig aan deze ochtend. Bij een dame van het guesthouse bestellen we dos desayuno, 2 x een ontbijtje dus. Ook deze keer moeten we het zelf ophalen in de keuken en zelf het bestek pakken uit de la. We hebben weer een gebakken ei, 2 geroosterde boterhammen zonder beleg en een plak ananas, thee hebben ze niet, alleen koffie.

Verkeer in Panama City.

Dan nemen we een taxi naar het vliegveld want bij Avis hebben we een auto gehuurd. Het is nogal een spannende rit want de chauffeur slalomt als een dulle tussen baan 1, 2 en 3, afremmen doet ie vooral heel weinig. Zelfs Gooijert vindt het spannend, dus dat wil wat zeggen! Bij het vliegveld halen we de auto open voor de zekerheid kopen we een simcard voor 30 dagen internet want het is wel fijn als we overal online kunnen navigeren met de huurauto. Het is een Hyundai I10 grande. Dan rijden we naar Soberania park. Daar kan je meerdere trails volgens maar wij willen de pipelineroad doen aangezien je daar de meeste vogels en wildlife kan spotten.

Het begin vinden van de trail is nogal een opgave, we rijden, zoeken en vragen, maar uiteindelijk vinden we het begin. Daar waar we de weg vragen ligt een krokodil in het water tussen de waterplantjes en schildpadjes.

Gamboa.

Je moet het dorp Gamboa inrijden langs het kanaal en dan alsmaar verder rijden tot het asfalt stopt en dan nog iets verder door rijden. Het 1e deel is vrij breed en eventueel toegankelijk met de auto, maar wij lopen dit stuk.

Soberania park.

We horen brulapen keihard brullen, wat een onwijs gaaf geluid. En dan zien we ze ook, meerdere keren vandaag zelfs. Bij het discovery centre is een splitsing, rechtdoor ga je verder met de pipelineroad of je gaat het park in waar ook birdfeeders hangen voor kolibri’s. De pipelineroad is 5 usd, entree en het park is 30 usd. We besluiten het park te doen. We zien diverse vogels die vuurmieren eten heel druk fladderen en pikken in de grond naar de mieren. de rufous motmot kijkt toe en ook een zwartborst baardkoekoek is druk in de weer met insecten, zelfs een eekhoorn is druk. Superleuk!. Voor de 2e keer vandaag zien we een agouti.

Bij de birdfeeders zien we een paar kolibries fladderen. De brulapen zijn nog steeds lekker druk en zien we regelmatig. Op de terugweg zien we een neusbeertje, die zich het leplazarus schrikt van mij aangezien ik ineens voor zijn neus staat met een enorme lens, haha.

Uiteindelijk lopen we 5,5 kilometer en doen daar 3,5 uur over. Als we terug rijden naar Panama City, halen aldaar wat biertjes en chips bij de supermarkt en chillen bij het zwembad. Eten doen we bij een fastfoodchinees die niet echt fast is, maar het smaakt wel goed.

En dan is het alweer zondag 4 januari, tijd om uit Panama City te vertrekken. Nog even dos desayunos bestellen en zelf ophalen in de keuken uiteraard en dan gaan we bepakt en bezakt rijden richting Anton El Valle. Dit guesthouse was niet echt geweldig, maar we hebben wel genoten van de tuin met de vogeltjes en het zwembad.

Adios Panama City.

Op ons gemak rijden we naar El Valle de Anton. In Panama City rijden is sowieso uitdagend, iedereen zigzagt van links naar rechts, er wordt zomaar geremd en iedereen rijdt te hard. Als uit Panama City zijn worden de wegen wat smaller en de gaten in de weg groter. Het is echt oppassen. We worden zelfs bijna van de weg gereden omdat een busje ons inhaalt en er een tegenligger aankomt.
Als we bij El Zumbito aankomen zijn we aangenaam verrast. We worden hartelijk ontvangen door de eigenaren, het appartement wat we hebben is groot, schoon en goed onderhouden. De tuin is prachtig. Als we ons hebben geïnstalleerd gaan we naar 2 watervallen die in de buurt liggen. Eerst lopen we een stukje verkeerd, maar al snel vinden we de juiste weg. Dit is de La India Dormida Trail en duurt ongeveer een uur om naar boven te wandelen, dat doen wij nu niet, we gaan alleen naar de watervallen. De entree is 3 usd. Aan het begin kom je wat oude rotstekeningen tegen uit de oude antikietijd, haha, sorry meer info hebben we niet.

Waterval bij La Inda Dormida Teruggekomen willen we eerst wat boodschappen doen in het dorp. Maar we rijden weer verkeerd, haha. Uiteindelijk halen we eieren, brood, worstjes, bier ed bij de supermarkt, fruit halen we op de markt en pinnen lukt uiteindelijk bij de 3e ATM poging. Bij de 1e was het geld op, de 2e bestaat niet meer, de derde zit in een supermarkt en spuugt wel geld uit.

Diner.

Eten doen we bij caracoral, dat is een hotel met een restaurant. Het is inmiddels wat frisjes geworden, maar ach we eten toch binnen dachten wij….. komen we aan bij het restaurant blijkt het in de tuin te zijn, oeps. Snel bestellen we drinken en eten, de tuin is prachtig met o.a. monstera’s en een grote boom. Het eten is erg lekker, eenmaal aangekomen bij El Zumbito nemen we een lekkere hete douche.

Cerra Gaital Trail.

De volgende ochtend maken we zelf ons ontbijt, we mogen de keuken bij het appartement gebruiken. Gooijert bakt vakkundig een ei en worstjes. De planning van vandaag is om de cerra gaital trail te doen. Daar zou je de meeste kans op wildlife hebben volgens andere bloggers. We rijden een flink stuk omhoog de berg op, dus vragen ons wel af of we goed gaan, maar dan komen we toch echt bij het beginpunt. In een boek moeten we onze namen en dergelijke noteren. Deze trail kost 5 usd, maar cash of via pinpas betalen kan niet. Daarom moeten we een foto maken van een link en dan kunnen we later online betalen. Het eerste wat we zien is een mini kikkertje, daarna zien we prachtige kleine fel oranje bloedbessen en een heel grote calicobloem hoog in de boom. De route in de nevel is prachtig, alles is begroeit met mos en varens. Maar wildlife?? nou behalve die ene kikker en een paar mini vliegensvlugge vogels en vlinders zien we helemaal geen teken van leven, niks noppes nada. Bovenop de berg is een uitzichtpunt maar door de wolken is er nagenoeg geen uitzicht. Een klein stukje proberen we het laatst stukje te lopen, dat is een heel smal pad wat glibberig is.

Maar na 15 meter houden we het al voor gezien, het is gewoon te nat. We lopen weer terug naar het startpunt en daar krijgen we te horen dat er een luiaard in de boom hangt. Nou moe toch nog wildlife gespot vandaag, haha. Bizar dat we in Panama City meer wildlife hebben gezien dan tot nu toe in El Valle de Anton. We lopen 2,1 km en het hoogste punt is 1020 meter.

Zon bij El Zumbito.

In het dorp El Valle de Anton drinken we wat en weer terug bij ons appartement genieten we even een paar uurtjes van de zon, zo lekker! Het is inmiddels 22 graden en het waait weer flink net als gisteren. Wat later lopen we nog even via de niet toeristische route naar de watervallen vlakbij. Op deze manier sla je het eerste stuk over en hoef je niet steeds entree te betalen, wellicht willen we de volledige route met zonsopkomst of met zonsondergang een keer doen.

Bij het appartement zien we een rood gekroonde specht, een kolibri en een blue-grey tanager bij de mangoboom.

Cerro La Silla hike.

De volgende ochtend gaan we al heel vroeg hiken. Om 6.15 uur parkeren we de auto bij de trail van Cerro la Silla. Je zou met de auto tot bovenaan de entree kunnen lopen maar dat doen wij niet. Bij de ingang betalen we 5 usd pp en we registreren ons. Dan lopen we in een rap tempo naar boven, want de zon komt al razendsnel op. Bij het eerste punt met goed uitzicht is de zon nog net een beetje verstopt achter de wolken! Het is prachtig, de bergen kleuren goudgeel, de wolken drijven voorbij en af toe zien we een stukje regenboog. We lopen hier 4,5 km en doen er een kleine 2 uur over. Het hoogste punt is 920 meter.

We lopen verder en maken hier en daar wat foto’s uiteraard. Het waait enorm bovenop de kraterrand.

Als we terug komen bij ons appartement hebben de vogels inmiddels de ananas weten te waarderen bij de birdfeeder en ook de banaan gaat er gretig in, leuk om te zien!

Dan genieten we nog even lekker van de zon en lopen we later in de middag de route la inda dormida, de hike langs de watervallen. Deze keer gaan we helemaal naar de top en we hopen een mooie zonsondergang te zien. Het is een steile klim van 4,5 km heen en terug. We lopen 130 meter omhoog vanaf ons appartement en de hond van El Zumbito loopt gezellig de hele route met ons mee.

Bovenop waait het flink, maar we hebben regenjasjes bij ons tegen de wind. De zonsondergang is niet erg spectaculair en we lopen in de schemering terug. Net voordat het echt donker wordt zijn weer terug bij het appartement. De hond leidt ons prima terug door het bos. Bij de ene laatste waterval komen we nog een slang tegen, supertof, al is het meer een veredelde regenworm dan een slang, het is een zalmbuik racer slang.

Gooijert en Corrine Saba

04 Cruisen op Saba

Gooijert en Corrine 2 januari 20252 januari 2025 antilliaanse kuifkolibrie, autohuur, biertje, carib, cruisen, haven, koffervis, milkshake, oud en nieuw, schaamkrab, snorkelen, tarpon, torenvalk, vuurwerk 1 Reactie 11150 Gelezen

Cruisen op Saba, kortom; met de auto rondrijden. Tijdens het ontbijt hebben we weer een regenboog, niet zo mooi als die van de eerste week op Saba, maar wel een foto waard. De bananen die niet rijp wilde worden, hebben we een paar dagen terug aan de natuur terug gegeven.

Na het ontbijt gaan we op pad met de Hyundai I10 vol krassen en deuken, er groeit zelfs een plantje aan de auto en de staalgordel komt door de banden heen, helemaal top!

Cruisen op Saba.

Als eerste gaan we naar de tide pools, dit is vlakbij het vliegveld. Voordat we er heen rijden stoppen we voor een uitzicht vanaf boven op de tide pools en vliegveld.

panorama vliegveld cove bay en spring bay

Bij het vliegveld zit ook cove bay. Dit is een kunstmatig strandje met zand uit Sint Maarten en er is een stukje water afgezet met rotsen waar je rustig kan zwemmen, het nodigt ons niet echt uit om daar te verblijven of te zwemmen.

Tide pools.

Hoge golven beuken tegen de puntige lava rotsen. We klauteren wat rotsen op, maar ik kom tot de conclusie dat ik beter een groothoeklens had mee kunnen nemen ipv een telelens. Wat een geweldig mooi landschap. We zien hiervandaan mount scenery vanaf de andere kant.

Dan rijden we een beetje rond en zien een bordje van de Sulpher mine.

Sulphur mine.

Ongeveer 200 treden lopen we naar beneden en dan ben je pas op de helft. De rest loopt je door het gras op de steile kliffen. Het is zonnig vandaag en er staat een lekker windje. Als je dichtbij de mijn komt is de ondergrond korrelig. Zonder gids mag je de mijn niet in, maar dat waren we zeker niet van plan. Een paar meter lopen we de mijn in, het is er al snel bloedheet, buiten is het 26°C en binnen 34°C. De luchtvochtigheid is maar liefst 98%, dus je wil ook snel weer naar buiten. Het is wel mooi, het geel en groen met kristallen is goed te zien. De zwavelmijn is al lange tijd niet meer in gebruik. Het steen is heel zacht en poederig. Een paar stukjes nemen we mee, of ze heel blijven weten we nog niet. Dan ploeteren we weer omhoog.

zwavelmijn saba — Corrine bij de zwavelmijn

We cruisen verder in de auto. Cruisen op Saba is echt chill. Maar dat komt ook omdat het 1e kerstdag is. Nagenoeg alles is gesloten, zelfs de benzinepomp is dicht. Er is er maar 1 op het hele eiland.

Well’s Bay

De volgende stop is bij the ladder, even checken of daar parkieten rondvliegen, maar die zien we niet. Dan rijden we door naar Well’s bay. Dit stuk van het eiland hebben we nog nooit gezien. Well’s bay is een natuurlijke baai waar je ook kan snorkelen vanaf de kant. Het is een kronkelweg die flink naar beneden gaat. Beneden aangekomen, zien we de golven op het zand, kiezels en rotsen beuken, wat een geweld! Het is een prachtige baai, maar wij zien het echt niet zitten om hier het water in te gaan.

We lopen wel het strand op, nou ja strand, het is meer rots en kiezel dan zand. Het is ook hier weer prachtig! In the bottom drinken en eten we wat in het enige tentje wat open is. Ik bestel een banaanmilkshake, althans dat dacht ik, maar het is vanille, die overigens smaakt naar pistache. De kleine pizza valt heel groot uit die ik besteld en Gooijert neemt een hamburger en friet. Ik krijg mijn pizza echt niet op dus Gooijert eet er van mee. Avondeten hoeft niet meer zo nodig, we nemen een biertje en chipje.

Benzinepomp

Bij de haven moet je een weg verder door rijden en dan kom je dus bij de enige benzinepomp uit die het eiland rijk is. En ja hoor er zijn wel geteld 4 pompen. Vandaag is de pomp gesloten, morgen tussen 8 en 10 uur is hij open.

Dan tuffen we langzaam richting ons appartement, we nemen een frisse duik in het zwembad en we zien onze kolibrie nog even een showtje geven nadat ie aan onze birdfeeder heeft gelurkt.

Als we op ons terrasje zitten rond 18 uur komt hij nog een paar keer langs zoeven, supertof!

Tanken op Saba

Want ja als je wil cruisen op Saba moet je ook tanken, dus het eerste wat we doen deze ochtend is naar de benzinepomp in Fort Bay (de haven) rijden. We zijn er om 6 minuten over 8, want vandaag kan je alleen tussen 8 en 10 uur tanken. Er is helemaal niemand te bekennen. Uiteraard wachten we gewoon, er komt nog een klant aangereden,die vervolgens de pomphouder gaat ophalen. En uiteindelijk komt er een auto aangereden die de shop opent. Er wordt getankt, de prijs is 1,26 usd de liter. Na de tankbeurt gaan we weer naar de tidepools vlakbij het vliegveld.

Dit keer heb ik de groothoeklens mee en we klimmen en klauteren wat meer en verder dan gisteren. Het is weer prachtig, wat een natuur geweld hoe de golven op de puntige vulkaanrotsen beuken. Gooijert klimt nog wat verder richting de kust en sja een golf beukt erop los en Gooijert krijgt natte voeten, haha. Ik kan het allemaal vanaf veilige afstand fotograferen, lol.

Snorkelen in de haven

Je kan op Saba dus gewoon zwemmen en snorkelen in de haven, dat willen wij wel eens meemaken.

Het is even glibberen om het water in te komen bij de boothelling en een beetje uitkijken dat je niet in de zee-egels stapt of borstelwormen. Het water is helder en we zien onwijs veel koffervisjes, verder veel doktersvissen en dan zwemmen er flinke tarpons voorbij.

Wat een grote vissen. Er zit er 1 tussen die wel 1,5 meter is. Een tarpon kan 2 meter lang worden en weegt dan ca 45 kilo, ze zijn gemarkeerd als kwetsbaar, niet omdat ze gegeten worden (schijnt er zout te zijn en veel scherpe graten) maar doordat er voor de lol op wordt gevist.

Best bijzonder dat ze op Saba veel gezien worden, in de haven zwemmen er een stuk of 5 rond. Met duiken en snorkelen hebben we ze ook al gezien. Na deze snorkelervaring drinken we bij een barretje in de haven een colaatje, daar loopt een muskuseend rond.

Well’s Bay

De volgende stop is Well’s bay, hier waren we gisteren ook. Gooijert vliegt nog even rond met de drone, maar echt heel bijzondere foto’s komen daar niet uit.

De golven zijn minder heftig dan gisteren maar we besluiten toch om niet het water in te gaan.

Gooijert vond mijn banaan alias vanille alias pistache milkshake erg lekker dus we gaan naar hetzelfde tentje. Aangezien ze daar alleen Spaans spreken vraag ik nog eens naar de smaken. Er is vanille, aardbei en chocolade. We bestellen beide aardbei en geloof het of niet, deze smaakt ook naar pistache, haha. We cruisen daarna lekker verder. Ieder weggetje omhoog en naar beneden nemen we en dan zijn er niet enorm veel, maar wel leuk om het eiland zo verder uit te pluizen.

‘s Middags duiken we lekker in het zwembad, op ons terras zien we dat een antiliaanse kuifkolibrie (vrouwtje, dus zonder kuif) ook onze birdfeeder heeft gevonden en om 17 uur brengen we de auto weer retour.

Eten doen we in het dorp. Ik bestel een pina colada en Gooijert een biertje. Als ik mijn pina colada krijg schrik ik wel. Het lijkt wel een milkshake zo dik en er zit roze siroop en een rode kers in. De pina colada smaakt naar een aardbei milkshake met alcohol, dus toch nog gelukt om een aardbei milkshake te krijgen vandaag, haha.

Boodschappen na de kerst

De kerstdagen hebben we weer overleeft en onze voorraad raakt ook op dus is het tijd voor boodschappen. Het eiland is niet bevoorraad dus dat betekend geen bananen, geen knoflook en geen eieren. Bij de bakker kopen we het laatste brood. We drinken daar ook nog een cappuccino en latte met een stuk appeltaart erbij. Dan trekken we weer baantjes in het zwembad en bereiden ons voor op de volgende hike. Vanaf dacing place trail kan je namelijk een stuk de berg af. Deze route kan je helemaal doorlopen tot aan de haven, maar wij lopen halverwege de berg weer terug. Gile’s Quater trail heet deze hike. We zien heel veel kleine vlindertjes, sprinkhanen en een torenvalkje. Lastig lopen in het hoge gras met struikjes, met hier en daar keien die los liggen.

Zuurzak op Saba

Eenmaal weer boven ontmoeten we een local die zijn hond uitlaat, deze man loopt altijd op blote voeten en zonder shirt. Hij zegt dat we soursop (zuurzak) bladeren moeten meenemen die hij voor ons plukt en die moeten we koken en dan opdrinken. Dan doen we natuurlijk, het is enorm bitter, maar als ik Google hoe enorm gezond zuurzak thee of de vrucht is, moeten we er nog maar wat meer van drinken, haha. We zien ook de stekelige vruchten hangen maar die zijn pas 8 cm groot, dus nog lang niet volgroeid. Een rijpe vrucht wordt wel 35 cm lang en maar liefst 6 kg zwaar.

Laat in de middag zijn we weer terug en de birdfeeder wordt weer druk bezocht.

Sterren op Saba

Afgelopen nacht werd ik wakker en zag mooie sterren, aangezien ik toch niet kon slapen stond ik om 4 uur sterren te fotograferen, wel weer tussen de wolken door.

Ook deze ochtend horen we weer flink gezoem rondom de birdfeeders.

Vanmiddag worden we weer opgehaald door Seasaba voor ons laatste duik en snorkelavontuur op het eiland.

Hole in the corner

Daar gaan we naar toe, om te duiken is het te gek, om te snorkelen is het helemaal niets. Ik zie wel dat hier meer koralen groeien, en ik zie nog een barracuda en een zwartpunthaaitje voorbij zwemmen, dat was het dan wel. Gooijert ziet veel meer moois.

Vuurwerk

Vanavond is er een vuurwerkshow op het parkeerterrein van het vliegveld. Het hele eiland loopt uit, zo druk hebben we het nog nooit op de weg gezien. We gaan lopen maar al snel stopt er een vrouw die ons een lift geeft naar de kerk van Zions Hill (Hell’s Gate). Vanaf daar hebben we goed uitzicht op het vliegveld. We komen daar wat bekenden tegen zoals een divemaster en degene die ons de zuurzakbladeren gaf geeft een tip dat we bij een huis op de veranda kunnen staan. We moeten wel een muurtje omhoog klauteren, maar inderdaad dan hebben we geweldig goed uitzicht.

Om iets over half 8 begint de show en wauw die valt niet tegen! Een half uur lang knalt er prachtig vuurwerk de lucht in. vuurwerk saba Daarna lopen we weer terug naar Windwardside en eten in het dorp bij Bubba.

Hiken naar Spring Bay

Vandaag doen we nog een hike. We lopen het dorp uit en beginnen aan de trail richting Spring Bay. Het eerste stuk gaat door bomen en struiken daarna veranderd het landschap en lopen we door grassen en langs cactussen. Het gras is bloedirritant, de aren blijven in onze sokken en sneakers hangen en prikken op de huid. Regelmatig moeten we stoppen om ons te ontdoen van grasaren. De uitzichten zijn geweldig. saba

Het laatste stuk naar beneden is wat ploeteren op de losse grove stenen en als we bij de baai uitkomen is het landschap daar alleen maar grilliger. Enorme rotsblokken en keien liggen in de baai en de zee beukt erop los.

Dan moeten we nog 60 meter omhoog klauteren langs struiken, rotsblokken, losse stenen en grassen. Als we boven aankomen staat er een bankje waar we op neer ploffen. Eerst weer onze schoenen en sokken uit en alle zaden en aren verwijderen uit schoenen en sokken. We hebben 13.000 stappen gezet, 5,5 km gelopen, we zijn 440 meter afgedaald en 60 meter omhoog geklommen en we hebben daar 4,5 uur over gedaan.

Al liftend gaan we terug. In de 1e auto die voorbij komt zit een vrouw te grijnzen naar ons, maar ze stopt niet. De 2e auto stopt ook niet. Als we wat verder lopen snappen we waarom de vrouw in de 1e auto zat te lachen naar ons. Ze moest bij een huis vlakbij zijn, we lopen haar voorbij en zeggen gedag. Ze rijdt ons voorbij en stopt, ze vraagt of we naar Windwardside willen, ja zeggen we. Nou stap maar in. In een Suzuki Swift zitten dan 3 kinderen, 1 bestuurder en 2 toeristen, het past maar net, haha. We zijn enorm blij met deze lift.

Saba Snack

Bij Saba snack nemen we een milkshake, ik aardbei en Gooijert pistache. Die van mij is roze en smaakt echt naar aardbei die van Gooijert is groen en smaakt ook echt naar pistache,YEAH! We nemen een frietje met pindasaus en ploeteren daarna terug naar ons appartement. Dat steile hellinkje is killing en over die trap met tig miljoen treden gaan we het niet meer over hebben. Ik ben werkelijk verrot en ik doe de rest van de middag helemaal niets meer. Gooijert is een stuk minder moe, de held. Een torenvalkje landt in een struikje naast ons appartement, hoe tof is dat!

Als het donker is knalt er wat vuurwerk en dat is een bijzondere beleving doordat de geluiden langs de berg echoën. Het is een heel frisse avond en wij duiken op tijd ons bedje in.

De volgende ochtend kopen we brood, krentenbollen en gevulde koeken bij de bakken Bizzy B en we bestellen oliebollen voor morgen. Bij de supermarkt kopen we een fles bubbels. Champagne is ietwat overprijsd met bedragen van 100 tot 270 usd en zo te zien aan het stof staan deze flessen er al even, haha.

Zon en zwembad

We genieten van de zon en het zwembad en eten in de avond een goddelijke ribeye bij restaurant Brigadoon.

Ook deze ochtend beginnen we wederom met regen voordat de zon door breekt, de kolibries suizen weer langs ons heen en er vliegt er zelfs 1 bij ons naar binnen, het moet niet gekker worden, haha. De birdfeeders hangen nu bij elkaar want degene in de zon werd het suikerwater een beetje viezige substantie. Dus 1 is verschoond en verhuisd en de andere bijgevuld, onze suikerjunkies kunnen er voorlopige weer tegenaan. Vandaag wordt er dan ook wederom gretig gebruik van gemaakt.

Oud en nieuw op Saba

Om 9.30 uur halen we onze oliebollen op, we krijgen een lekker glaasje prosecco erbij. Die bakker is echt top!

breadline plaza saba — Breadline plaza Windwardside

Bizzy B Saba — oliebollen van Bizzy B met prosecco

Als we terug lopen gaan we nog even langs de tuin met de kolibrietjes.

Bij het zwembad vermaken we ons deze middag prima met een boekje lezen, oliebollen eten, biertje drinken, baantjes trekken en nacho’s eten. We pakken onze spullen in want morgen om kwart voor 9 staat taxi Cuchie voor ons klaar. Cuchie is de man die altijd op blote voeten loopt en ons de zuurzakbladeren gaf.

Oud & Nieuw

De laatste biertjes drinken we op en om 7 uur Sabaanse tijd is het in Nederland oud & nieuw dus daar proosten we op. De rosé bubbels zijn zoet, die fles is natuurlijk zo leeg. Rond 23 uur zien we beide weer een vallende ster, hoe bijzonder is dat? De eerste avond op Saba begonnen we met een vallende ster en de laatste avond zien we er weer beide 1.

Het grappige is dat een paar huizen verder om 1 minuut voor 12 uur al wordt afgeteld van 10 naar nul en er wordt happy newyear geschreeuwd, terwijl alle Nederlanders nog een minuut afwachten, want het is nog echt geen 12 uur. Maar ach wat scheelt het hé die ene minuut, haha. Dan knalt er prachtig vuurwerk de lucht in. Vanaf ons terrasje kunnen we dat mooi aanschouwen.

saba firework — vuurwerk met oud en nieuw

Onze drank is op, dus wij proosten met een glas water. Om iets voor half 1 is het dan ook wel klaar, geen vuurwerk meer, maar alleen nog maar kikker en krekel geluiden.

De taxi haalt ons om kwart voor 9 op, we checken in op het vliegveld voor onze winair en KLM vlucht. Om 10 uur hebben we weer die geweldige vlucht naar Sint Maarten, dit keer vertrekken we vanaf die enorm korte startbaan, onwijs tof om mee te maken, want na 400 meter houdt de startbaan gewoon op en vlieg je net boven de oceaan.

Sint Maarten

We hebben een tussenstop van 6 uur op Sint Maarten en we gaan naar Maho Beach met de pendelbus (1 usd per persoon). Maho beach staat bekend om het strand vlakbij het vliegveld waar de vliegtuigen landen en vlak boven je hoofd langs denderen. In 2020 waren we hier al eens, tof om te zien en mee te maken.

Alles bij elkaar zijn we dan zo’n 20 uur onderweg voordat we thuis zijn.

Saba is prachtig wat een rust en prachtige natuur, mooie hikes, onder water veel schildpadden, langoestes en haaien. Verder veel hagedissen (saba anolis) een prachtige vegetatie, enorme hoogte verschillen en uitzichten. Het regent er vaak, veel vaker als op de andere eilanden in de Caribbean en door de vele wolken is het hier ook een paar graden kouder. Gemiddeld is de temperatuur 26°C. Er rijdt hier werkelijk geen enkele auto zonder schade en een stuur kan zicht zowel links of rechts bevinden. De bevolking is vriendelijk en liften is hier heel gewoon. Het leven is hier duur, maar enorm relaxed en er is weinig criminaliteit. Er zijn op dit kleine eiland 5 ecosystemen, te weten nevelwoud, regenwoud, droog bos, grassteppe en woestijn.

Gooijert en Corrine Saba

02 Natuur op Saba

Gooijert en Corrine 21 december 202422 december 2024 bananen, bier, biertje, carib, duiken, granaatkolibrie, haai, hagedis, hike, hiken, kikker, kolibrie, langoest, mojito, natuur, regen, regenwoud, saba, slang, snorkelen, the ladder, trappen, verpleegsterhaai, waslijn, windwardside 2 Reacties 1127 Gelezen

De natuur op Saba is echt prachtig. Het is een enorm groen eiland. Een aantal dieren zoals de zwarte leguaan en de saba anolis komen alleen hier voor.

Arie

Het is vrijdag de 13e en deze ochtend heeft Arie de Saba Anolis, die in onze keuken woont gezelschap van een fluitkikkertje. Het beestje is piepklein en we zetten hem buiten, maar wel eerst even op de foto gezet uiteraard.

Dan maken we ons klaar voor een serieuzere hike.

Crispeentrail.

De crispeentrail begint ook weer daar waar de trails Mas Cohone en Mount Scenery starten. Dit keer nemen we beide een regenjas mee. De zon schijnt volop dus we beginnen al flink opgewarmd aan de trappen. Na 10 minuten zijn we al drijfnat van het zweet en dat blijft zo tot we terug zijn. De hike is niet heel moeilijk, maar wel lang.

We zien al direct een bridled quail dove (grote kwartel duif). Het zijn er 2 maar het is onmogelijk ze scherp en goed op de foto te krijgen. Dan zien we een grantaatkolibrie, maar ook die krijg ik niet scherp op de foto. Deze trail gaat niet enorm de hoogte in dus is prima te bewandelen. Als we bijna bij de hoofdstad the Bottom zijn gaan we dezelfde route weer terug.

Daar zien we weer een grote kwartelduif op een tak zitten. Die kan nu prachtig op de foto gezet worden.

Niet veel later zien we ook scaly naped pigeon (roodhalsduif) al zit deze wat ver weg, ik knal hem toch op de foto.

Onderweg zien we een eco lodge en daar drinken we een colaatje. Ik hoor een hoog piepje en niet veel later zien we de purple throated carib (granaatkolibrie) die lekker snoept van de bloemen van de banaan. Het valt echt niet mee om een kolibrie te fotograferen, wat zijn ze snel! Ik denk dat er tussen de ruim 700 foto’s wel een goede zit, hahaha. Ik probeer ook diverse functies uit op mijn camera, even kijken welke het beste werkt. En dat is toch continue focus en dan op selectie vogels een snelle sluitertijd, F kan niet minder dan 5.6 dus de iso daarop aangepast.

Mountainroad

Het laatste stukje nemen we de route die mountainroad heet, dat is niet aan te bevelen overigens. Je loopt nu niet meer door de jungle, de zon brandt volop. Het laatste steile hellinkje is killing, maar we merken wel progressie. Ik hoef nu niet meer te zitten en uit te puffen, maar ik stop eventjes kort om vervolgens weer door te ploeteren. Alles bij elkaar lopen we zo’n 5,5 kilometer. Dan alleen nog maar die 79 treden naar ons appartement. Als we er zijn, trekken we al onze kleren uit, zwemkleding aan en nemen een verfrissende plons in het zwembad en drinken daarna een verfrissende carib met limoen. Terug bij ons appartement zie ik die mooie roodhalsduif vlakbij ons appartement zitten. Nou, die moet dan wel even op de foto natuurlijk, hij zit zo mooi te shinen in het laatste zonlicht.

Vandaag staat er weinig wind en we hebben nog geen regen gehad. Dan wachten we op de meteorenregen, maar helaas zien we er maar 1, althans Gooijert ziet er 1, ik sta net de andere kant op te kijken. We moeten mojito’s drinken want onze munt staat te verleppen. Heel vervelend die mojito!

Het appartement El Momo.

Ons appartement staat dus hoog, 418 meter om precies te zijn. Een deel bereik je met de auto, maar die 79 treden tot ons appartement die moet je gewoon lopen (lees: buffelen). We hebben heel veel privacy door alle vegetatie en rotsen en aan onze rechterkant zit niets meer, behalve een zooitje leguanen. Deze ochtend waren het er trouwens 9 naast ons appartement en verderop zagen we er nog 2. De douche en toilet staan los van ons keuken en slaapkamer, maar je kan gewoon in je blote kont heen en weer lopen, want niemand die je ziet, behalve die leguanen dan.

De keuken

In de keuken woont dus een Anolis Sabanus, Nederlandse naam Sabaanse luipaard anolis, afgekort Saba Anolis. Het is een hagedis, geen gekko. Verder zitten er regelmatig fluitkikkertjes in de keuken en badkamer en rondom onze hut loopt regelmatig in de avond een flinke heremietkreeft. In de palm bij het terras zitten 2 bananaquit, op Curaçao noemen ze deze suikerdiefjes en ook daar zitten die luipaard anolissen in.

Ook zie je heel veel kleine hagedisjes rondlopen. Natuur in Saba is eigenlijk overal om je heen. Het zwembad is heel verfrissend, maar de muur en bodem geeft wel blauw af, dus ik ga niet meer staan in het water, haha.

Er is wat achterstallig onderhoud in het kleinschalige complex, maar de ligging is waanzinnig. Wat een uitzicht hebben we elke dag! Oh ja de bananen die zo groen waren als gras zijn nog steeds niet rijp. Ze liggen al sinds dinsdag buiten in de zon, maar rijp worden ho maar.

Boodschappen doen

Zaterdag 14 december breekt aan en we besluiten deze dag niks te doen. Nou ja alleen wat boodschappen dat is al een uitdaging genoeg. De hoge trap en stijle heuvel af is geen probleem, maar omhoog! Dat vergt wat inspanning alhoewel het elke dag wat makkelijker gaat. Na de broodnodige boodschappen zoals bier, cola, pindakaas, sla (3,50 usd!) chips, brood en nog wat meuk, slenteren we weer naar boven. Je weet wel die stijle helling op en die 79 trappen tot ons appartement. De waslijn draait overuren want je zweet je na die inspanning een ongeluk. Maar wat is een Gooijert en Corrine reis zonder waslijn? Nou he-le-maal niets, een waslijn hoort erbij, punt.

Daarna trekken we wat baantjes in het zwembad en lezen wat en drinken maar weer een caribje. Koken doen we weer zelf. We proberen nog wat vallende sterren te spotten, Gooijert ziet er 3 ik NUL.

Duiken en snorkelen

Om half 9 wordt Gooijert opgehaald door Sea Saba om te gaan duiken, hij maakt deze dag 3 duiken en ik word om half 1 opgehaald om te gaan snorkelen. De andere 2 duikstekken zijn niet geschikt om te snorkelen. Ik lummel lekker deze ochtend, bewerk wat sterrenfoto’s van de 1e nacht en gisterennacht en relax lekker in het zonnetje.

melkweg saba — Melkweg Saba, waarbij planeet Saturnus goed te zien is (grote blauw/witte vlek rechts)

Uiteraard wens ik Arie een goedemorgen evenals de zwarte leguanen. Er zit er 1 bij die een megagrote kuif heeft, hoe gaaf is deze baas?

leguaan saba — zwarte leguaan met megakuif

zwarte leguaan En ook vandaag zijn de bananen nog steeds niet rijp.

Snorkelen.

We snorkelen weer bij duikstek 50/50. Gooijert is vanmorgen bij the ladder bay geweest om te duiken. Hij had alleen geen geheugenkaart in zijn camera, dus vandaag is er niet zoveel gefotografeerd.
Het zicht is een stuk minder als van de week en de enige schildpad die ik zie is 1 karetschildpad. Ik kan wel een stukje met hem mee zwemmen en hij neemt een teug adem bovenwater, altijd tof als ze dat doen.
Deze keer ziet niemand helaas haaien.

Na het snorkel en duikavontuur duiken we snel het zwembad in. Een Saba Anolis zit op het keukenraam geplakt en gluurt naar binnen.

Het is vandaag een warme dag met weinig wind. In de avond eten we een bacon cheeseburger bij Saba snack, die enorm goed smaakt.

The ladder op Saba.

Vandaag is het maandag 16 december en we gaan the ladder beklimmen.

The ladder is een stenen trap bestaand uit 900 treden volgens wikipedia. Vroeger werd deze trap gebruikt om het eiland te bevoorraden. We lopen naar de hoofdweg in Windwardside en gaan daar liften. Auto 5 heeft plek en stopt, hij brengt ons naar The Bottom, de hoofdstad van Saba. Het voelt toch een beetje gek om te liften, alhoewel we dat wel vaker hebben gedaan in Tobago. Liften is dus heel gebruikelijk in Saba. We lopen richting the ladder en moeten een stijl weggetje omlaag. Weer zo’n ellendige helling die je dalijk ook weer op moet zijn mijn gedachten. De trap naar beneden gaat prima.

479 treden

We tellen de treden.

Het zijn er geen 900, maar “slechts” 479 treden, waarvan de laatste zijn afgebroken. Uiteraard de info op wikipedia gelijk bijgewerkt. De laatste treden zijn overigens niet de originele trap. Deze is namelijk van beton en de originele trap is gemaakt van de stenen van de bergwand en had een andere route.

Delen van de oude trap zijn nog zichtbaar.

Het uitzicht is geweldig, dan beginnen we aan de trap omhoog. Dat valt niet mee. Het is bewolkt met af en toe een zonnetje en drukkend warm. De treden zijn soms 3 tot 5 meter lang en lopen schuin omhoog.

Custom house zit ongeveer op de helft van the ladder

Gooijert en Corrine op de onderste treden

Het is zwaar en we zweten ons rot. Langzaam ploeteren we omhoog, dan nog die steile helling en dan zoeken we een cafeetje op waar we wat kunnen drinken.

We zijn er moe van, wat een work-out was dit. Na een colaatje en fruitpunch lopen we weer naar de hoofdweg en liften we terug. Dan nog de steile helling en 79 trappen naar ons appartement.

Zwembad

Dat zwembad is dan zo enorm heerlijk. De rest van de middag chillen we erop los. Daarna komen we weer een beetje tot leven.

Carib was erbij! en de opblaasbare flamingo

Gooijert en Corrine bij het zwembad van El Momo

We drinken nog een biertje, wassen de bezwete kleding uit en koken pasta.

Op zoek naar kolibries.

Dat is onze missie vandaag, op zoek naar diverse kolibries. Nadat we boodschappen hebben gedaan en die in het appartement hebben gezet gaan we op pad. Naar het kolibriecafé in Windwardside, want daar hangen birdfeeders en vliegen ze rond, die vliegensvlugge vogeltjes. Als we daar aankomen zit het bomvol met toeristen, daar krijgen we enorm jeuk van, dus maken we eerst een wandeling door de botanische tuin. We zien een toornslang (Alsophis rufiventris) en ik pak snel de camera erbij en duik in de afgrond. Maar helaas krijg ik de slang niet met zijn kop op de foto, hij glijdt onder een stapel takken.

Jammer jammer. Deze slang is overigens ongevaarlijk.

Kolibrie op Saba

Bij het kolibriecafé hangt het inderdaad vol met birdfeeders, maar we zien geen kolibrie rondvliegen. We drinken op ons gemak wat en uiteindelijk komt er even een granaatkolibrie langs. Niet heel enthousiast besluiten we om de trap op te gaan en naar het Ecolodge te lopen waar we een paar dagen geleden die mooie kolibrie in de bloem van de banaan zagen fladderen.

Als we 275 treden omhoog lopen zijn we er. Maar het is gesloten, niet erg, we kunnen nog steeds het terras op. Tot onze stomme verbazing zien we dat de grote banaan met die bloem helemaal is omgehakt! Nou moe! We hangen nog even rond maar ook hier zien we geen kolibrie.

We lopen weer terug naar Windwardside en lopen door wat andere straatjes. Daar in een tuin zie ik een granaatkolibrie op zijn gemakje op een takje zitten. Ik moet alleen door een hek fotograferen wat niet meevalt. Gooijert adviseert om op het muurtje te klimmen, dus dat doe ik. In een halve spreidstand kan ik het vogeltje prachtig fotograferen.

kolibrie op saba — even de vleugels strekken

Hij vliegt niet, maar daar heb ik genoeg foto’s van. Dit vogeltje poetst zichzelf en vliegt af en toe even naar de birdfeeder en gaat dan weer op dat takje zitten. Ruim 500 foto’s later ben ik tevreden. Het blijkt de tuin van het museum te zijn. Bij het tropical café van het Julianahotel drinken we een heerlijke corona. Dan ploeteren we weer de helling op en die, je weet wel, 79 treden tot ons appartement.

Arie has left the building.

Vanmorgen zagen we Arie, de luipaard anolis die in de keuken woont, ook al niet en als we thuis komen, wederom geen Arie. We denken dat Arie is verhuisd, tot ons groot verdriet.

We maken hotdogs voor onszelf en bekijken hoe de wolken en de zon een prachtig schouwspel vormen. De hele dag hebben we laag hangende bewolking gehad, heel bijzonder om te zien. laag hangende wolken

De volgende ochtend doen we lekker rustig aan. Beetje lezen, blogje bijwerken, ontbijten dat soort geneuzel. En dan rond 10 uur, hoor ik Gooijert in de keuken praten! Ik ren naar hem toe en ja hoor ARIE IS TERUG! Ahhhhh we zijn zo blij. Om half 1 worden we opgehaald door SeaSaba om weer in het water te mogen duiken en snorkelen.

De bananen die inmiddels 9 dagen in de zon liggen zijn nog steeds niet rijp.

The Ladder Labyrinth

Zo heet de stek waar we gaan duiken en snorkelen. Het water is heerlijk om in te zwemmen. Ik zie een aantal kleine groene schildpadjes, een los wandelende langoest, een school jackfish, een flinke barracuda, egelvissen en koffervisjes. Als ik de duikers zie die richting de ankerlijn zwemmen hou ik ze in de gaten of er haaien rondom ze zwemmen. Bingo! Dit keer zie ik ook de verpleegsterhaaien, niet groot, maar enorm nieuwsgierig cirkelen ze om de duikers heen. Alleen Gooijert en zijn gids zijn nu nog onder water en Gooijert voelt zelfs dat 1 van de 2 haaien tegen hem aan schuurt.

verpleegsterhaai

Leguanen op Saba

Als we terug zijn bij ons appartement maak ik een praatje met een jager die op niet inheemse leguanen jaagt. Vooral bij de haven zitten leguanen die niet op Saba horen en om de uniek zwarte leguanen te beschermen schiet hij deze dieren af. Niet leuk om te horen, maar nodig om de zwarte leguanen te beschermen.

Als Gooijert een douche neemt wordt hij begluurt door de leguaan met de enorme kuif.

De luiken van onze badkamer staan namelijk altijd open, zo heb je prachtig uitzicht over zee, de zonsondergang en soms dus ook op de leguanen.

Vandaag zouden we eigenlijk weer gaan duiken en snorkelen, maar we kregen gisterenmiddag bericht van de duikschool dat het vandaag onstuimig weer zou worden. Of we een dag later wilden gaan. Prima vonden wij. Afgelopen nacht is het inderdaad flink gaan waaien en ook deze dag waait het behoorlijk. We doen een simpele hike nadat we eerst boodschappen in het dorp hebben gedaan.

Dancing Trail hike.

Het is vrij simpele en korte hike, we proberen onderweg of de lianen ons houden en ja dat is zo.

Als we een stukje terug over de weg lopen zien we weer een slang.

Ik heb geen telelens bij me dus moet dichtbij fotograferen. De slang schrikt waardoor ik maar 1 foto kan maken, kak! Op de heenweg zag ik ook al slang, alleen was die platgereden en al half verteerd. Omdat de hike zo kort was lopen we terug via de Botanische tuin, daarna langs het museum om te kijken of de kolibrie er ook is en ja hoor die zit weer op zijn takje. We plukken 2 passievruchten om uit te proberen en gaan weer terug naar ons appartement. De passievrucht is superlekker al vind Gooijert hem te zuur. De grote heremietkreeft zetten we even op de foto en uiteraard komen we weer bezweet aan.

Kleding wassen en zwemmen is dan wat we doen. Niet lang daarna gaan we weer op pad.

Dit keer lopen we booby hill verder omhoog. Hier heb je behalve uitzicht op Mount Scenery ook uitzicht op het vliegveld.

Voor de 3e keer deze dag lopen we de trap omhoog. Arie zit weer trouw in de keuken en gluurt naar buiten.

Arie zit in de keuken en kijkt naar buiten.

En wij nemen een overheerlijke mojito, want sja gisteren was woensdag (bevoorrading eiland) en dat betekend dat we vanmorgen weer verse munt konden kopen.

In de ochtend doen we vooral niet heel veel, om half 1 worden we weer opgehaald. Het is nog steeds winderig en er staan flinke golven. We varen naar Torrens point. Het water is daar kalm, we zitten achter de rotswand vlak bij Well’s Bay. Het duiken en snorkelen is een beetje hetzelfde, althans we zien dezelfde dingen zoals de 2 enorm grote langoestes, en dan bedoel ik ENORM groot. Gehoornde koffervissen, veel kokersponzen, waaierkoralen en groene schildpadden.

Haaien op Saba.

Als ik naar een uur snorkelen richting de boot zwem zie ik ineens een verpleegsterhaai op ca 7 meter diep. Ik doe mijn best om te klaren om dichterbij te komen, maar ja dan moet er een wonder gebeuren wil ik al snorkelend meer dan 6 meter diep komen zonder mijn trommelvliezen te scheuren. Dus ik kom echt niet dichterbij dan die 6 meter. De haai verroert zich niet, dus ik geef het op, maar dan zie ik nog een haaitje, een baby haaitje die rond zwemt, te leuk! De duikers komen er aan en zien ook de haai die nog steeds op het zand ligt te chillen. Gooijert maakt er een close up van.

Dit was een prachtige en leuke stek om te snorkelen en te duiken.

Saba Snack.

Eten doen we weer bij Saba Snack in Windwardside. En de bananen? Nou die verkleuren inmiddels naar grijs/bruin en zijn nog steeds niet rijp, we denken dat dat ook niet meer gaat gebeuren, haha.

Egypte Gooijert en Corrine

Wadi Lahami 2024

Gooijert en Corrine 3 november 20243 december 2024 bier, biertje, duiken, egypte, groene schildpad, komeet, melkweg, schildpad, snorkelen, stella, wadi lahami 1 Reactie 923 Gelezen

Van 8 tot en met 22 oktober zijn we weer in het zuiden van Egypte te vinden. Hier waren we ook al eens in 2017, dus voor mij is dit de 2e keer. Gooijert is hier al een stuk of 6 keer eerder geweest. Middenin de woestijn aan de zee, ligt een basic en klein schalig duikresort: Red sea diving safari. We genieten hier van de zon, de wind, de zee, de onderwaterwereld, de sterrenhemel, de vogels en het heerlijke eten.
Even 2 weken niks anders dan dat.
Helaas schrikken we enorm als we veel dood koraal zien, ook is het onderwaterleven veel minder en dat is niet gek. Een gezond rif bestaat immers uit levend koraal met het daarbij horende zee leven. Desondanks is het nog steeds mooi en kunnen we alleen maar hopen dat de riffen zich herstellen. De watertemperatuur is maar liefst 32 graden ipv de gebruikelijke 28.

Ook dit keer geen uitgebreid blog, maar wel high en lowlights van deze vakantie en uiteraard de mooiste foto’s die we maakten tijdens deze vakantie.

Fantastisch!

De temperatuur en de wind.

De vele reigers, tureluurs, wulpen, visdiefjes, visarenden, ijsvogels, groenlingen, kluten en rallen.

IJsvogels die elkaar wegjagen en daardoor rakelings langs je heen suizen als een blauwe komeet en zelfs op de lampekap in het buiten restaurant landen.

De sterren, wederom de Melkweg op zijn mooist.

Vallende sterren.

Komeet C/203 A3 Tsuchinshan-ATLAS die we een week lang kunnen zien.

Als het Noorderlicht losbarst in Nederland, zien wij hiervan ook een vleugje terug op de foto.

De mooie onderwaterwereld.

Overheerlijk eten.

De kok die speciaal voor mij bij de lunch een bakje feta voor mij klaar zet.

De zon die opkomt en weer onder gaat geeft niet normaal vurige kleuren aan de lucht.

De watertemperatuur, al is deze te warm voor de tijd van het jaar.

De rust en de stilte.

De perfecte gitaarrogafdruk in het zand vinden tijdens het snorkelen.

Snorkelen met Gooijert en dan pas schildpadden tegen komen.

Gitaarrog regelmatig tegen komen en 1 x een feathertail ray gezien in ondiep water.

Ernstig vaak 1 of 2 krokodilvissen tegen komen met snorkelen.

Twee grote egelvissen die elkaar plagen.

Krabben die hun ogen op stokjes inklappen als ze hun zand holletje in gaan.

Gooijert zwaait vanaf de boot naar een snorkelende Corrine. Corrine vraagt zich af hoe hij weet dat zij het is. Het antwoord van Gooijert: jij bent de enige die hier snorkelt toch?, ah ja……natuurlijk.

De resorthond die de vuilnisbak elke dag plunderd en soms met een noodgang voorbij stuift omdat ze weer eens de keuken wordt uitgejaagd.

De steiger, die is nieuw, hij is alleen veel te kort.

De maan die in avond opkomt vlak boven de horizon en schijnt over de zee, echt magisch mooi.

Enorm blij zijn als de kok van de 1e week weer terug is, want hij kan echt lekkerder koken. En ja hoor mijn kaas (feta) staat weer klaar bij de lunch.

De kok die CHEEZZZE roept als hij mij ziet.

De soepele stoelgang.

Denken dat je de perfecte krokodilvisafdruk ziet in het zand tijdens het snorkelen. Maar als je dan nog beter kijkt ontdekt dat het beest er gewoon zelf ligt, niks geen afdruk, haha.

Als we naar het vliegveld van Marsa Alam worden gebracht moeten we afremmen, want er staan 2 kamelen op de weg.

Minder fantastisch.

Het vele dode koraal (dramatisch) en daardoor ook minder onderwaterleven.

Door de extreme regenval in augustus is er modder in de baai gestroomd, waardoor snorkelen op sommige stukken niet te doen is. Er is geen zich en je zakt weg in de modder als je het water in loopt.

Het harde matras.

Een kies die afbreekt bij Corrine.

Amper schildpadden tegen komen tijdens snorkelen en duiken.

Verandering van kok na 1 week en dan niet meer de juiste kaas of geen kaas krijgen bij de lunch.

Vliegen (bloedirritant zijn ze).

Een takke eind varen naar Sataya (dolphinpool) om er dan achter te komen dat er geen dolfijnen zijn (2x).

De duiklamp van Gooijert die over boort valt, gelukkig op 20 meter terug gevonden.

Net als in 2017 uiteraard weer geen dugongs kunnen vinden.

Een te korte steiger. Want snorkelen bij laag water betekend alsnog honderden meters door het water lopen.

De tussenstop in Hurghada van 1,5 uur en tijdens de totale vlucht van 5,5 uur maar liefst 16 rijen uit elkaar zitten.

zonsondergang egypte Zonsondergang wadi lahami

wadi lahami egypt — De maan achter een mangrove boompje.

lichtstralen egypte — Prachtige lichtstralen tijdens grotduik

Heremietkreeft met anemonen op zijn schelp.

Gooijert en Corrine Sulawesi

04 Bunaken

Gooijert en Corrine 14 februari 202413 april 2024 biertje, bintang, brommer, bunaken, duifje, duiken, groene schildpad, indonesie, jungle, karetschildpad, neushoornvogel, orang oetan, orang oetan krab, schildpad, sepia, snorkelen, sulawesi, tarsiers, waterval 6 Reacties 2457 Gelezen

Voordat we aan onze laatste stop in Bunaken beginnen gaan we eerst nog naar Tangkoko.

Bunaken.

Op Bunaken hebben we 9 dagen lang hetzelfde bungalowtje en kunnen we de onderwaterwereld uitpluizen. Bunaken is een eiland ten noorden van Manado.

We hebben voor vandaag een nieuwe gids die tevens chauffeur is. Als eerste stoppen we bij een waterval, erg indrukwekkend. De waterval is hoog en de vegetatie eromheen is prachtig. Air terjun Desa Tincep (tekaan rangka kengkang) heet deze waterval.

Dan gaan we naar het Linow krater meer. Het vulkanische gebied is nog steeds actief. Het kokende water stoomt en de modder in de gaten pruttelt er lekker op los. De geur van rotte eieren is overal. Geweldig mooi gebied, de modder en rotsen kleuren geel en lichtblauw. Net als op IJsland zie het er buitenaards uit.

afgekoelde modder

Stoom.

De drone heeft het erg moeilijk, wellicht door de stoom en hoge luchtvochtigheid.

Verder rijden we langs huizenbouwers. De houten huizen worden met de hand gemaakt en zijn prachtig, hier kan je ze ook bestellen. Drie huizen staan model langs de weg maar je kan ook je eigen wensen doorgeven. De gemiddelde prijs van zo’n houten is maar 4100 euro. Gooijert wil er ook 1 haha.

Bij een boeddhistische tempel lopen we een rondje.

Mahawu vulkaan.

Dan rijden we verder naar vulkaan Mahawu. Deze vulkaan is niet meer actief. Andere vulkanen in de buurt kan je niet beklimmen omdat die nog wel actief zijn. Via een mossige trap lopen we naar boven. Het is alsof je over tapijt loopt zo zacht. Boven zijn we letterlijk en figuurlijk in de wolken. Een windje geeft verkoeling, maar ook de wolken zijn lekker verfrissend.

Kratermeertje.

De krater is onwijs gaaf, helemaal beneden is een melkblauwe plas te zien. Dat water verkleurd met de lucht mee. Dus als er blauwe lucht te zien is, is de plas ook blauw, zijn er wolken wordt het water melkblauw. We lopen een stukje langs de rand en als we terug komen staat er een man die traditionele oorlogskleding aan heeft. Soms zijn we van die uber toeristen dus ik fotografeer niet alleen hem, maar we gaan ook met hem op de foto.

Lunch.

De gids vraagt of we willen lunchen en of we traditioneel willen lunchen zoals vleermuis. Nou nee meneer gids, laten we dat vooral NIET doen. Aan dat soort gekkigheid doen wij niet mee.

Vis eten.

We eten een overheerlijk gegrild visje bij het Tonado meer. Het eten is veel en lekker. De sambal is bizar, nu hebben we al heel wat hete sambals gegeten maar deze slaat alles. Het rode goedje vlamt in ons hele lijf!
Bij het meer wordt de vis gekweekt, verser kan je niet krijgen. Een arend en reiger vliegen over het meer om vis te vangen uit het meer.

Regenboog.

We zien een waanzinnig mooie regenboog. Hij is niet alleen heel breed, maar hangt ook heel laag en is fantastisch mooi gekleurd. Even snel stoppen we om de regenboog te fotograferen.

Als we verder rijden, wordt hij nog feller van kleur, dus vanuit de rijdende auto maak ik nog snel een detail ervan.

Begraafplaats.

Dan stoppen we bij een eeuwenoude begraafplaats Waruga Sawangan. Deze graven zijn van het Minahasavolk, welke 1500 jaar geleden hier leefden. Erg indrukwekkend om te zien. Ook al zijn de graven van oorsprong in de hoge bergen gevonden en hier bij elkaar gezet.

Een stenen kist die met de opening naar boven werd hoog in de bergen geplaatst zodat de doden dicht bij de goden terecht kwamen. Een deksel in de vorm van een dak werd op de opening geplaatst. Later werden op deze daken afbeeldingen zoals oa beroepen uitgehakt. De lijken werden in foetushouding in de tombe geplaatst. Op de voorzijde van het dak is te zien hoeveel doden er in graf lagen. 1 streepje werd er gemaakt per persoon. Sommige graven bevatten dus 1 persoon en andere wel 7 stuks.

Onderhoud.

Op het moment dat wij er zijn wordt er druk gras gemaakt en van de vriendelijke vrouw krijgen we nog wat fruit mee. Overigens zijn er nog steeds graven in de bergen te vinden, maar de meeste zijn compleet vergaan. Ook is het onderhoud en herstel op deze begraafplaats niet heel best, sommige graven zijn ingestort.

Tangkoko.

Laat in de middag komen we aan bij Tangkoko hill. Ons verblijf voor de komende 2 nachten. Tangkoko is een nationaal park en een deel daarvan is open voor toeristen.

Jungle tocht.

De volgende ochtend staan we om 5 uur op, hebben we om 5.30 ontbijt en zijn we om 6 uur in het Tangkoko park.

Zwarte makaak.

We gaan op zoek naar de zwarte makaak. Deze makaak komt alleen op Sulawesi voor en heeft een heel menselijk gezicht en een grappige kuif, vandaar dat hij ook kuifmakaak wordt genoemd. We zien allerlei vogels, echt geweldig mooi allemaal. Maar nog steeds geen makaken, het zal ons toch niet gebeuren dat we ze niet te zien krijgen hè?

Neushoornvogel.

Ook de neushoornvogels zien en horen we vliegen. Dit keer zitten ze niet stil dus ze fotograferen is onmogelijk. We horen een hard fluitend geluid, onze gids en tevens eigenaar van Tangkoko hill fluit terug. En dan zit daar op een takje een ijsvogel te fluiten op zijn gemak. Onwijs gaaf.

Wat doen ijsvogels in een bos vroegen wij ons af. Deze soorten ijsvogels leven van insecten en wormen en niet van vis.

Macaca Nigra.

En dan aan het einde van onze tocht zien we dan toch die zwarte makaken. Wat zijn ze klein! En bijzonder vooral. De vrouwtjes zijn maar 44 cm lang en de mannetjes 60 cm. De tanden van deze makaak lijken enorm veel op een mensen gebit wat ze heel grappig maakt. Ze zijn totaal niet bang of onder indruk van ons.

Nog meer tarsiers.

In Tentena hadden we ze al gezien, de tarsiers. Om half 4 gaan we weer het park in. Wederom zien we nog wat mooie vogels en zien we overal de zwarte makaken, zo gaaf! Als het begint te schemeren komen de tarsiers uit hun schuilplaatsen. Ze slapen overdag in de gaten van de grote bomen. Onze gids speelt het geluid af van een tarsier en al snel komt er 1 uit zijn holletje. Het diertje maakt een enorm hoog geluid. Door de gezichtsuitdrukking die hij erbij maakt lijkt het wel een duiveltje of gremlin, alle schattigheid is in 1 x verdwenen, haha.

Nu valt het mij pas op hoe klein ze zijn. In Tentena heb ik ze alleen door mijn 400 mm lens gezien en nu zie ik ze met mijn blote oog. Als er nog meer toeristen aankomen vinden wij het tijd om verder te gaan. De tarsiers gaan op jacht en onze gids spot nog een kleine uil. Als we bijna het park uit gaan en ik mijn camera wil opbergen zegt hij, wacht nog even we gaan eerst nog even naar een tarantula kijken. Euh wat??? Jakkes ik zeg dat ik als de dood voor spinnen ben, maar ik ben ook nieuwsgierig genoeg om er 1 te zien uiteraard.

De horror.

Als we bij een grote boom aankomen, staat daar al een gids met toerist op een boom te schijnen met een zaklamp. Het beest is enorm! Niet normaal, in mijn beleving zie ik een spin van 1 meter, maar dat kan natuurlijk niet. Groot en dik is ie absoluut, de tarantula zit keurig stil tot mijn grote opluchting. Dan hoor ik de gids zeggen: she is moving? Slik, leuk het is dus een dame en ze loopt. Gelukkig loopt het monster niet snel en ik moet toegeven het is best een mooi dier. Dan kruipt misses tarantula veilig in haar holletje in de boom en kan ik met een gerust hart gaan slapen.

De planning.

Planningen zijn er om vanaf te wijken zeg ik altijd. Zo staan wij deze ochtend op 5 februari om 9 uur klaar om naar Bunaken te gaan verhuizen. Adil had mij al een bericht gestuurd dat op 6 februari iemand van Gecko resort op Bunaken ons op kwam halen. Op reis heb ik nagenoeg geen benul van dagen en datum, dus ik check om 4 minuten over 9 nog even of wel opgehaald zouden worden.

Dat is dus niet het geval. We worden morgen opgehaald en niet vandaag. Oh oeps we zijn al helemaal ingepakt en klaar voor vertrek en nu hebben we ineens nog een dag extra in Tangkoko.

Dan maar een beetje relaxen, ons blog bijwerken en ons vooral nergens druk om maken het is uiteindelijk vakantie niet waar? Bunaken wacht nog wel een dag op ons.

Strand Tangkoko.

In de middag wandelen we naar het strand. Het is zwart grof zand en daardoor bloedheet. We gaan rechtsaf richting het nationale park. De afkalving van het strand door de enorm hoge golven is flink. Het riviertje vanuit het Tangkoko park zorgt ervoor dat je niet verder het strand kan aflopen. Dat is ook niet zo erg, want de zwarte kiezeltjes lopen niet erg fijn.

Van Tangkoko naar Bunaken.

En dan gaan we echt naar Bunaken…. het is dinsdag 6 februari. Bunaken is ook van onze hoogtepunten van onze reis. Om half 9 is de chauffeur er al en we nadat we ons ontbijtje op hebben gaan we op pad. Na bijna 2 uur komen we aan bij de haven van Manado, nou ja haven. Het is een baaitje waar wat kleine bootjes liggen en het wemelt er van de wenkkrabjes. Onze boot die ons naar Happy Gecko Dive resort komt 10 minuten later. We moeten met onze voetjes het water in om bij de boot te komen.

Schildpadje.

Als we net in de boot zitten zien we al een schildpad een ademteug boven water nemen, gaaf! Na een klein stukje varen komen we dan eindelijk aan op het eiland Bunaken. Onze bungalows is helemaal bovenaan de trap, maar morgen kunnen we verhuizen naar een bungalow onderaan de trap. Ik heb de foto’s van het vastgebonden aapje aan Adil van Sulawesi Travel doorgestuurd. Hij stuurt de foto’s door naar de gemeente en hopelijk bevrijden ze het aapje.

Snorkelen op Bunaken.

We duiken na de waanzinnig lekkere lunch (we hebben hier all inclusive omdat er geen restaurants op Bunaken zijn) duiken we het water in voor het resort. Er zitten hier namelijk zeepaardjes in het zeegras. Die moeten gevonden worden, maar helaas we vinden ze niet. Wel zien we een schildpad en ontelbaar veel zeesterren.

Snorkelen in de avond.

Na het diner (ook weer zo lekker) duiken we nog even het water in. We zien tussen het zeegras een baby sepia en een baby murene en nog wat krabjes en heremietkreeften, maar nog steeds geen zeepaard.

Een dag later gaan we om 8 uur in de ochtend al met de boot mee. Gooijert gaat duiken, ik ga snorkelen op dezelfde stek. Het is waanzinnig mooi en wat is het water kraakhelder.

Overal schildpadden.

Na de 1e duik varen we naar een andere stek en die heet turtlecity. Nou daar is niets over gelogen. Het is een wand begroeit met koralen en sponzen, dat is al prachtig op zich. Maar het is belachelijk hoeveel schildpadden we zien. Gooijert tijdens het duiken en ik tel ze als ik aan het snorkelen ben. Ik tel 25 schildpadden, groene en karet en in alle formaten. GEWELDIG! We trakteren onszelf nog maar eens op een Bintang biertje na al dat moois.

bunaken schildpad — close up groene schildpad

Bunaken duiken — en nog meer schildpadden

Vet blij varen we weer terug, we lunchen weer overheerlijk en dan verhuizen we van het bovenste hutje naar het laagste hutje.

Duiken op Bunaken.

Ook op 8 februari zitten we om 8 uur in de ochtend alweer op de boot. Gooijert maakt weer 2 duiken en ik ga weer 2 x snorkelen. Het is prachtig onder water. Enorm veel vis is er te zien en wederom weer heel veel schildpadden. Het koraal is bont gekleurd en de muren onder water zijn dicht begroeid met koralen, sponzen, anemonen en noem maar op.

orang-oetan krab en garnaaltje in anemoon

Vlakbij turtle city zie ik weer een stuk of 40 x schildpadden een adem teug boven water halen. Dit verveelt nooit, echt nooit.

In de middag maken we een kleine wandeling, het is bloedheet en er staat geen zuchtje wind.

We vinden een klein duifje op een pad en vangen deze voorzichtig. Het piepkleine duifje zetten we veilig op een tak (want ik mag hem niet meenemen van Gooijert).

Nacht duiken op Bunaken.

Gooijert stapt om kwart voor 6 weer op de boot om in het donker te gaan duiken. Hij komt terug met foto’s van wel heel bizarre kreeften, decoratiekrabben en garnalen. Vooral 1 krab maakt het wel heel bont door een meerkleurige anemoon op zijn schild mee te dragen.

Een andere krab heeft blauwe spons op zijn schild geplakt, maar als hij ergens onderdoor loopt verliest hij zijn hele camouflage.

Tropische regenbui.

Deze nacht horen we een enorme regenbui neer kletteren op ons dak. In de ochtend is het weer droog en er staat iets meer wind. Om 8 uur zitten we alweer op de boot voor 2 duiken van Gooijert en ik ga wederom 2 x snorkelen. Het is weer prachtig. Het begint bijna saai te worden, maar we zien weer schildpadden. Gooijert is de enige duiker en hij en dive master Jimmy gaat helemaal los op het macroleven. De kleinste slakjes en krabjes worden vastgelegd.

De wind gaat in de middag weer liggen en met 29 graden en een enorme hoge luchtvochtigheid is het benauwend warm.

In het donker maken we nog een klein snorkel tochtje, je weet wel op zoek naar een zeepaardje….en je weet wel weer niet gevonden.

De vogelaars op Bunaken.

Regelmatig zien en horen we mooie vogels vliegen, maar om ze op de foto te krijgen is een ander verhaal. De pink necked green pigeon is daar een voorbeeld van. Al vliegend niet te fotograferen en in de bomen zie je ze niet zitten.

vogels bunaken — vliegende pink necked green pigeons

pink necked green pigeons — zoek de duif, pink necked green pigeon

Als Gooijert de volgende ochtend gaat duiken besluit ik om niet mee te gaan. Ik loop een stukje langs het strand en fotografeer de wenkkrabben en een paar Aziatische glans spreeuwen.

Die mooie duiven laten zich nog niet zien. Gooijert is wezen duiken op Siladen en Manado Tua 2 andere eilanden, maar vind het rond Bunaken toch mooier en diverser.

In de middag gaan we samen nog even snorkelen. We komen nog een schildpad tegen, want tsja een dag zonder schildpad op Bunaken is een dag niet geleefd hé, haha. Ik zie 2 porceleinkrabjes in een anemoon zitten en als Gooijert die op de foto wil zetten, zet hij per ongeluk een clownsvis ragscherp op de foto. Iets wat hij vaker heeft geprobeerd maar nooit eerder echt goed was gelukt.

Gooijert doet nog een avondduik en ik probeer nog wat vogels op de foto te zetten. Beide zijn we daarin succesvol.

duif bunaken vogels bunaken sulwesi

Op Bunaken snorkelen en duiken.

Hier snorkelen en duiken is werkelijk geweldig, het water is helder en de vis is in grote getallen aanwezig. Het is duidelijk te zien dat er op het Bunaken marine park niet commercieel gevist mag worden. Vissen is toegestaan alleen voor eigen gebruik. Tegenwoordig wordt er ook geen groene schildpad meer gegeten en dat is te merken. Het is nagenoeg elke duik of snorkeltrip raak met schildpadden. Deze ochtend is dat niet anders. Je ziet ze zwemmen maar ze liggen ook in de koraalmuren. Tussen het koraal of rotsen parkeren ze zichzelf in zodat ze vast liggen. Op deze manier hebben ze geen last van de stroming. Soms zie je ineens een flipper of een stuk schild uit het rif steken, heel grappig om te zien.

schildpad bunaken — groene schildpad in het rif geparkeerd

Regen op Bunaken.

Het regent deze ochtend, tijdens de 1e duik is het droog maar daarna begint het weer te regenen. Hard, harder en nog harder. In de middag klaart het een beetje op, maar de zon is nergens te bekennen en dat is helemaal niet erg. In plaats van naar een strandje te wandelen gaat Gooijert nog een keer duiken en ik bewerk wat foto’s, werk het blog bij en maak een wandelingetje.

Regen, regen en nog eens regen.

En dan is het alweer maandag 12 februari, we tellen de dagen af. Gooijert maakt in de ochtend 2 duiken en ik ga 2 x snorkelen. Afgelopen nacht heeft het keihard gewaaid en geregend. Ook tijdens het duiken en snorkelen regent het volop. Het is zonder zonlicht wat minder mooi op het rif, maar toch zien we alsnog een stuk of 20 schildpadden totaal. En uiteraard ook nog andere mooie beestjes en koralen.

In de middag wandelen we naar de andere kant van het eiland in 15 minuten tijd. Daar is een compleet verlaten strand.

Nadat we een kleine wandeling daar hebben gemaakt lopen we weer terug en relaxen we bij onze bungalow. De regen is gestopt, maar de zon laat zich niet zien. Gooijert maakt weer een nachtduik en komt terug met foto’s van macro leven in de oceaan. Maar ziet tevens een zeeslang en een Spaanse danseres.

Melkweg.

Ik wil heel graag de melkweg fotograferen en om half 5 in de nacht is deze volledig te zien, maar ja dan moet het wel helder weer zijn en afgelopen nacht heeft het weer kei en keihard geregend.

In de ochtend zijn er nog een paar kleine regenbuitjes, maar gelukkig zien we ook de zon. Heerlijk is het dan om op de boot te vertoeven. Bij de 1e plek om te duiken en snorkelen is het zicht niet zo best en er is enorm veel plastic in het water te vinden. We halen heel veel plastic uit het water, maar er is geen beginnen aan.

Bij de 2e plek is het zicht een stuk beter en daar is geen plastic te vinden. Het rif is prachtig en ook Gooijert komt weer na 70 minuten zeer tevreden boven water.

Uiteraard zien we weer veel schildpadden. En dat je voorzichtig moet zijn met koralen trekken veel schildpadden zich niets van aan. Deze schildpad hieronder heeft zich in een waaierkoraal geparkeerd.

Plasticsoep.

Na de lunch is het laag water en lopen we een stuk strand af naar een verlaten stukje om te snorkelen. Helaas is het niet te doen om het water in te komen, in de velden met zeegras is ook koraal te vinden en daar wil je niet overheen lopen. Het strand ligt vol met plastic en andere troep. Bij de resorts worden de stranden wel opgeruimd. Iedereen weet inmiddels wel dat dat een wereldwijd probleem is. Ondertussen is het ook weer gaan regenen en lopen we drijfnat over het strand in badkleding.

Snorkelen.

Uiteindelijk lopen we weer terug naar ons resort en gaan daar het water in. Erg leuk om te snorkelen met heel laag water. Het eerste stukje is nog een beetje buikschuiven maar dan zit je met je snufferd in het zeegras en soms oog in oog met vissen of krabben. Wederom bij een anemoon spotten we een porseleinkrab en 2 mooie rood gestreepte zeenaalden. Helaas krijg je die niet zomaar op de foto. Tegelijkertijd zien we allebei een jong exemplaar van een gestreepte slangaal.

Bintang.

We genieten van de avond met een paar Bintang biertjes.

vocht in de drone, dus niet lekker scherp

Om half 5 word ik weer wakker en check of de hemel helder is voor een Melkweg foto. Ik doe de deur open en ik zie wat wolken, en dan begint het weer te regenen, jammer.
De volgende ochtend gaat Gooijert weer 2 x duiken, ik blijf deze keer bij de bungalow, lekker even helemaal niets. Vandaag zijn ook de verkiezingen en daarom vertrekken ze wat later. Na de lunch lopen we samen naar het strand waar we gisteren wilde snorkelen. Dit keer alleen met de drone, de zon schijnt en we willen wat drone foto’s maken van het verlaten strand, welke alleen bereikbaar is als het laag water is. bunaken eiland

Koraal.

Het is bijzonder om te zien hoe de anemonen, koraal en zee-egels helemaal droog aan het oppervlak liggen. In de anemonen zien we de gedrongen poetsgarnaal helaas heeft de drone nu enorm veel last van vocht in de lens, dus na een paar foto’s geven we het op. We lopen terug naar het resort, ik ga nog even snorkelen en Gooijert gaat op zoek naar de mandarijnpitvissen met duiken. Hij is samen met een Franse duiker en ze zien de vissen zeker wel, maar beide duikers krijgen ze niet fatsoenlijk op de foto. De Fransman helemaal niet en Gooijert heeft 1 foto die na de nodige bewerking in ieder geval een zweem laat zien van de prachtig gekleurde vissen.

de kleuren en vorm van de mandarijnpitvis is wel te zien op deze niet scherpe foto.

Gooijert ziet dan ook nog de 2 gestreepte zeenaalden in het ondiepe water maar ook met duiken lukt het niet om ze scherp te fotograferen helaas. De spitkopkogelvisjes werken deze keer wel mee.

Naar huis.

En zo hebben we onze laatste volle dag op Bunaken en op Sulawesi beleeft. Morgen stappen we om 11 uur in de boot die ons naar Manado brengt. Dan wacht een taxi ons op bij de natuurlijke haven die ons naar het vliegveld brengt. Om kwart voor 3 gaat onze vlucht met Garuda naar Jakarta en daar hebben we een tussenstop van 5 uur om vervolgens door te vliegen naar Amsterdam.

Melkweg fotograferen.

Maar eerst doe ik nog een poging om de melkweg te fotograferen. Om half 4 word ik wakker, het is bijna helder, dus ik pak mijn statief en camera en loop naar het strand. Ik heb door de bergen en bomen niet echt vol uitzicht op de melkweg en er is ook nog de nodige lichtvervuiling, maar de sterrenhemel is prachtig.

We vonden Sulawesi geweldig, bijzonder en fantastisch. Alles wat we wilden zien en fotograferen is gelukt, zoals de neushoornvogels, zwarte makaken, walvishaai en tarsiers. Gooijert was alles behalve teleurgesteld in de onderwaterwereld op Bunaken. Beide zijn we aangenaam verrast hoe mooi en bijzonder Sulawesi is.

Gooijert en Corrine Sulawesi

03 Tarsiers in Sulawesi

Gooijert en Corrine 2 februari 20242 februari 2024 ananas, indonesie, makaak, sulawesi, tarsier, varen, veerboot, walvishaai, waterval 4 Reacties 2235 Gelezen

Tarsiers spotten.

Om kwart over 5 zitten we al aan het ontbijt, we vertrekken om half 6 en rijden richting Pendola. Pendola is een tussenstop voor Tentena. In Tentena zullen we 2 dagen zijn om de tarsiers te spotten.

Tarsiers zijn de kleinste aapjes en ze zijn beschermd, we hopen ze te kunnen spotten net als de zwarte kuifmakaken en neushoornvogels.

Wegversmalling.

Vergeleken met de ritjes hiervoor is deze rit iets saaier, in de bergen is een wegversmalling waardoor we een uur moeten wachten voor we verder kunnen rijden. Het is dan bloedheet en er staat geen zuchtje wind en er is amper schaduw. Natte kleding dus, dit keer van het zweet……..

Langs de weg spotten we 1 kuifmakaak! Dat belooft veel goeds voor de komende dagen. De zwarte makaak of kuifmakaak komt alleen op Sulawesi voor en is ook een beschermd dier.
Door de wegversmalling hebben we een late lunch, maar die lunch was wel enorm lekker en veel. Gooijert eet nasi goreng en ik de lekkerste gado gado die ik ooit heb geproefd.

Naast dat het in januari/februari oogsttijd is van de doerian, mango en manggis geldt hetzelfde voor de ananas.

Langs de weg koopt onze chauffeur 2 ananassen voor ons en 1 voor hemzelf. Hij koopt ze want hij zegt dat de toerist meer betaald. En hij komt met een grote grijs terug, we moeten 10.000 rupia betalen voor de 2 ananassen. Dat komt neer op 30 cent per ananas en ze zijn enorm groot!

Pendola.

In Pendola hebben we een cottage aan het Poso meer. Het waait flink en de golven zijn hoog, maar het is hier prima vertoeven. We peuzelen eerst 1 overheerlijke sappige ananas op.

Bijzondere badkamer.

De badkamer is ietwat apart zullen we maar zeggen. Geen wasbak, wel een douchekop die het niet doet, ook een toilet die niet altijd doortrekt en een grote emmer met water en kannetje.

Douchen doe je dus vanuit die emmer. Dat is nog best een uitdaging en hoe Gooijert zich moet scheren is ook een raadsel. We slaan het haar wassen en scheren dus maar even over tot we weer een “normale” badkamer hebben.

Naar Tentena.

We vertrekken pas om 9 uur en na 1.5 uur komen we aan in Tentena. Eerst kopen we nog een kilootje manggis langs de weg. De eerste stop is een markt. Naast wat groente en fruit verkopen ze hier ook hond, vleermuis en slang. Niet om als huisdier te houden, nee om op te eten! Het is niet leuk om te zien hoe op de marktkramen 3 dode honden, diverse geflambeerde vleermuizen en een in stukken gehakte slang liggen. Wees gewaarschuwd voor de foto’s.

Onze chauffeur gaat eerst naar de moskee en wij gaan alvast lunchen, daarna eet ook hij snel wat en vertrekken we naar air terjun (waterval) Saluopa.

Saluopa waterval.

Er loopt een betonnen pad in de jungle naar de waterval toe, het is zo jammer dat ze middenin de waterval een trap hebben gemaakt en tig lelijke hutjes beneden aan de waterval hebben gebouwd. Gelukkig kan je langs de waterval omhoog lopen, hij heeft vele etages en die zijn ongerept en prachtig. Met drone en camera maken we er toffe beelden van.

Nadat de waterval is vast gelegd, vertrekken we naar ons volgende verblijf. Siuri cottages wederom aan het Poso meer, maar nu aan de andere kant. Dit verblijf is wat luxer en veel leuker en tadaaaaa we hebben weer een normale badkamer. Dit keer met warme douche zelfs!

Jungle tocht.

Onze gids voor de jungle tocht van morgen komt ons wat informatie geven. Gooijert koopt internet voor de komende dagen als we hier en daar internetloos zijn bij onze verblijven en ik duik nog even in het meer, het water is heerlijk!

Op ons terras lijkt het wel een dierentuin, zo’n 20 gekko’s, een pad en een heleboel vliegjes, muggen en torretjes sieren het terras. De torretjes zitten zelfs op het bed.

Karaoke

Indonesiërs zijn dol op karaoke. Als we net zijn aangekomen staat de muziek hard en wordt er flink meegezongen. Dit gaat de hele avond door om half 3 in de nacht stopt het pas. Absurd!

Harcore jungletocht.

Dan gaan we de jungle in, nu hebben we wel vaker een jungle tocht gedaan, maar deze tocht is toch wel even anders dan anders. Geen gebaande paden in de jungle, nee hoor onze gids maakt ter plekke met zijn hakmes ruimte. En zo lopen we 7½ uur door de jungle. Het is ploeteren, maar wel heel mooi. En als we dan een koppel neushoornvogels zien is dit het allemaal waard.

Bij een prachtige waterval lunchen we en uiteindelijk zijn we rond 4 uur terug bij ons verblijf. Mijn gewrichten doen op den duur wel zeer, want het is bergje op en bergje af. We nemen een overheerlijke plons in het Poso meer. Om half 6 gaan we weer op pad. Dit keer om de tarsiers te spotten.

Tarsiers

Dit keer lopen we door rijstvelden en fruitboomgaarden. Onze gids spot al snel een tarsier. Deze wil maar heel even poseren voor de foto en springt snel weg. Geruisloos en enorm snel zijn ze, geweldig. We zien er meerdere en op den duur zelfs een baby tarsier. Wat een schatje! En dit alles onder een kraakheldere sterrenhemel en vuurvliegjes die sprankelen in het donker. Tarsiers komen alleen voor op Bohol (fillipijnen), Sulawesi en Borneo.

Verschillende soorten tarsiers.

Er zijn in totaal 14 verschillende soorten tarsiers, waarvan er 12 soorten in Sulawesi voorkomen. Het zijn de kleinste aapjes ter wereld en erg kwetsbaar. Ze zijn erg gevoelig voor stress en kunnen niet tegen teveel geluid, benadering of beetpakken van mensen en lichtverstoring. Deze nachtdiertjes mogen we alleen fotograferen met oranje licht en op afstand. Lucky me met mijn 100-400 mm lens. Er zijn zelfs verhalen bekend van tarsiers in gevangenschap die zelfmoord plegen. Dus een tarsier in mensenhanden of in een kooitje is geen goed nieuws, hoe schattig het er ook uitziet.

Egel.

Deze tocht was ook weer een groot succes. Wat minder fijn is dat de stekels van graszaden in mijn broek prikken, ik lijk wel een egel. Ik besluit om de hele broek maar weg te gooien, want sinds de jungle tocht van overdag zitten er ook al diverse gaten in.

De karaoke draait weer op volle toeren bij ons verblijf, maar dit keer gaat het niet lang door. Er waren meerdere mensen die hadden geklaagd.

De volgende ochtend vertrekken we om half 10 naar Ampana. Ik voel me niet zo lekker en ik heb bijna de hele rit geslapen. We zitten in erg leuk hotel.

De enige ATM (geldautomaat) werkt niet in het centrum dus we hopen morgen te kunnen pinnen bij de haven.

Haven Ampana.

Deze ochtend vertrekken we naar de haven van Ampana om daar met de boot naar het eiland Wakai te gaan, nadat we eerst hebben gepind. In de wachtruimte schalmt het Titanic liedje van Celine Dion door te ruimte, dat schept vertrouwen in de mens. We zien al snel een boot aankomen die wordt eerst helemaal vol geladen met voorraad en dat gaat maar door. Matrassen, eieren, water, blikjes frisdrank het houdt niet op. Uiteindelijk denken wij dat we aan boot mogen, iemand die ons begeleid, zegt de boot is er. Ja dat zien wij ook wel dachten we nog. Maar die grote boot is niet onze boot, welnee wij gaan met een kleinere speedboot mee. De bagage van de 18 passagiers wordt ingeladen en dan stappen wij van de hoge kade op het dak van de boot en dan de boot in. Tijdens de vaart zien we vliegende vissen en dolfijnen en vele rotsformaties en groene eilandjes. Het is prachtig.

Als we aankomen in Wakai, moeten we overstappen. We hebben dan een nog kleinere boot die ons naar het eiland Kadiridiri brengt. Ons verblijf is Kadidiri Paradise Dive Resort.

Als met al zijn we zo’n 2,5 uur onderweg. Als we aankomen staat onze lunch klaar en daarna worden we naar ons hutje aan het strand gebracht.

Snorkelen.

We nemen al snel een duik in het water, het 1^e stuk worden we niet heel bij van, enorm veel afgebroken koraal, maar verderop is het een stuk mooier. We zien 2 heel grote zeekatten, erg mooi, maar we hebben geen camera bij ons, dus moet je ons maar op het woord geloven dat ze groot en mooi waren. Ik voel me nog niet optimaal en als ik wil onderduiken met snorkelen doet dat enorm veel pijn in mijn hoofd, mijn sinussen zitten nog compleet verstopt.

Zonnig.

Het is zonnig en daar genieten we van. Even de komende dagen geen karaoke, geen moskee, geen schreeuwende Indonesiërs.

Cocktailtje.

Een fruitige cocktail en koel Bintang biertje smaken goed. Na het diner gaan we wederom snorkelen. Er zijn in totaal 8 toeristen in het resort. Daarvan willen 2 Roemenen en en 1 Nederlands meisje met ons mee om in het donker snorkelen.

Ze zijn alle 3 erg enthousiast, en wij ook. We zien vele mooie heremietkreeften en krabben en veel zee en brokkel zeesterren.

Elektriciteit.

We hebben alleen in de ochtend elektriciteit en in de avond van 19 tot 23 uur. Dan is het ook echt donker en we slapen lekker. Het regent in de avond, nacht en vroege ochtend.

Regenboog.

De regenboog is te zien deze ochtend en daarna breekt de zon door.

In de ochtend snorkelen we 2 uur lang, na de lunch duiken we weer het water in en snorkelen een uurtje. Geweldig, we zien zelfs de 2 zeekatten terug en zetten ze uitgebreid op de foto.

Ik loop een beetje rond en bij het duikcentrum hoor ik vogels in de struiken. Ik tuur de struiken af en zie iets groens…….het blijkt een prachtige groene duif (zwartnekjufferduif) te zijn. Hij is wat schuw, maar wat is ie moooooooi!

Honden houden de wacht bij onze bungalow.

Avond snorkelen.

In de avond gaan we rechts van de steiger snorkelen en we zien daar wel heel andere dingen als we gisteren links van de steiger zagen. Grote krabben en heremietkreeften met hun schelpen bedekt met anemonen rennen voorbij. Zeehazen en slakken in huizen schuiven op het zand voorbij. We zien zelfs een kleine blauw gevlekte rog schuilen onder de rotsen.

Regen.

Ook deze ochtend regent het weer flink, maar daarna klaart het op. Gooijert zou gaan duiken in de middag, maar dat feest gaat niet door vanwege motorproblemen aan de boot. Erg jammer, dus duiken we het water maar weer in ons snorkel tenue. Eigenlijk zien we niet zoveel bijzonders en gisteren voelde we ook al neteldiertjes in het water die enorm prikten. Ik heb nu een lange broek en shirt met lange mouwen aan maar het bijt enorm op mijn lippen.

Ik ga het water uit, Gooijert snorkelt nog een uur door, maar ook hij ziet niet iets wat bijzonder is.

Snorkelen in het donker.

Waarom zou je gaan snorkelen als het donker is? Nou de onderwaterwereld ziet er heel anders uit dan overdag. Veersterren vouwen zicht uit aan gaan aan de wandel. De zee-egels komen tevoorschijn, net als de heremietkreeften en krabben. Vissen die overdag actief zijn, slapen tussen het koraal of rotsen, al met al erg bijzonder om te zien. Dit keer zien we weer die gave rode heremietkreeft met de anemonen op zijn rug en we zien ook zijn broer voorbij wandelen. Het meest bijzondere is wel dat we 2 camouflagekrabben zien. Dit zijn spinkrabben die zichzelf bedekken met stukjes spons en alg. Waanzinnig goed gecamoufleerd, je ziet ze alleen als ze lopen.

We doen nog een regenbui.

Deze ochtend dondert, bliksemt en regent het flink. Gooijert gaat duiken deze ochtend en ik werk de foto’s en het blog bij. Daarna is het tijd om in te pakken en door te reizen naar onze volgens bestemming.

Veerboot.

We gaan om 2 uur in de middag met de boot naar Wakai om vanaf daar met de veerboot verder te reizen naar Gorontalo. Bij de haven worden we herkend door het personeel. Adil van Sulawesi Travel had op de vakantiebeurs een foto van ons gemaakt en door gestuurd. Het grappig is dat de man die vraagt of wij Corrine en Gooijert zijn, in de boot vanaf Ampana naar Wakai naast mij zat. Wat een toeval. Ook bij de haven zien we bekende gezichten van locals en reizigers.

Het is een belevenis op zich de veerboot. Er wordt ook hier van alles aan boord gebracht en ook voor vertrek van alles aan eten verkocht.

Kapiteinshut.

Wij hebben de hut van de kapitein tot onze beschikking. We kunnen dus slapen tijdens deze 12 uur durende vaartocht. Er is een bescheiden badkamertje met toilet in de hut, dus wij zijn dik tevreden.

Het enige nadeel is dat we 2 steile trappen op moesten met alle bagage. Een etage lager is de first class zaal. Wij vinden er weinig first class aan, het is niet meer en minder dan een bedompte slaapzaal. Economy zal benedendeks zijn, gok ik. Daar vind je geen gelegenheid om te slapen.

We vertrekken om 17 uur. Als snel zakt de zon onder en worden we getrakteerd op uit het water springende dolfijnen. Als het donker is trekken wij ons terug in onze hut en frissen ons op. Tijd om te gaan slapen want morgenochtend gaan we met walvishaaien zwemmen.

Vroeg op.

De wekker gaat om half 5 en zo rond 5 uur meren we aan. Al snel worden we opgepikt door een dame en een chauffeur. Eerst worden we naar een homestay gebracht voor een ontbijtje, dan vertrekken we naar de walvishaaien.

Walvishaaien.

Als we daar aankomen, kleden we ons om. We trekken snel een shirt met lange mouwen aan en uiteindelijk mogen we in een bootje stappen. Het lijkt alsof een stuk baai is afgezet en Gooijert ziet al snel een walvishaai. Het dier is echt niet te missen, hij wordt gevoerd. Het lijkt alsof hij gevangen zit in de baai. Na wat vertwijfeling springen we toch het water in en zien het magnifieke dier in volle glorie in het water.

Toch hebben we onze twijfels. Aan de kant vragen we of de dieren hier gevangen zitten, maar we krijgen als antwoord te horen dat ze gewoon weg kunnen. Echter zijn de dieren wel voorzien van een gps-tracker. Doordat ze veel worden gevoerd blijven ze in de buurt van de baai. De walvishaai die wij zien is nog maar een “kleintje”. Ik zeg dat ie 10 meter is en Gooijert zegt 3 meter. Aangezien ik altijd overdrijf en Gooijert te zuinig is neem ik het gemiddelde naar beneden afgerond. De walvishaai is dus 6 meter.

Baby aapje.

Bij de lunch onderweg naar Amurang zie ik een baby aapje langs de weg vast gebonden zitten. Snel maak ik wat foto’s het lijkt op een zwarte makaak. Morgen eens navraag doen bij onze gids voor Tangkoko.

Ons verblijf in Amurang is een prachtig huis, waar Nederlanders hun 2e verblijf hebben. Het huis en de tuin zijn super groot, maar ook ons onderkomen is niet misselijk.

Chauffeur.

De chauffeur die we nu hebben spreekt bijna geen Engels en lacht niet, niet dat het een boze man is, maar het is niet de goedlachse kleine Rusli van de afgelopen dagen. Die zei bij elke kip die overstak op straat, saté ayam, mjam mjam en bij een koe ahhh saté, big portie om daarna in lachen uit te barsten. Maar goed niet iedereen is zo grappig, het belangrijkste is dat we veilig aankomen.

Morgen hebben we weer een andere chauffeur die tevens onze gids is, eens kijken of we nog eens wat tarsiers kunnen spotten en uiteraard de zwarte makaken.

Gooijert en Corrine Sulawesi

02 Rantepao

Gooijert en Corrine 24 januari 20244 april 2024 babyboom, babygraf, begrafenis, bier, bintang, boottocht, mango, rantepao, rijstvelden, rotsgraven, tau tau, tautau pop, torajaland, waslijn Plaats een Reactie 1249 Gelezen

Voordat we reizen naar Rantepao maken we een tussenstop in Sengkang. In 1 ruk door naar Rantepao is een beetje te gek dat zou 12 uur gaan duren.

Naar Rantepao vanaf Bira.

Vanaf Bira reizen we vanaf half 9 met onze chauffeur verder. We zien heel veel traditionele huizen onderweg. Deze traditionele huizen zijn 50 jaar of ouder en worden nagenoeg niet meer gemaakt. De huizen zijn van veelal van meranti gemaakt en ook hier is deze houtsoort enorm duur. De meeste huizen worden nu van steen gebouwd.

We rijden wederom lang rijst en groentevelden maar deze zijn niet zo mooi als die in de bergen. De chauffeur stops langs de weg voor traditionele koekjes van mais. Deze koekjes zijn nog het meest te omschrijven als popcorn aan elkaar geplakt met gekaramelliseerde suiker. Erg lekker! Tijdens het middaguur stoppen we voor een lunch, die is wederom super lekker en wederom super goedkoop. We betalen 69.000 rupia wat neerkomt op 4,75 euro. De jasmijn thee is ook overheerlijk.

Sengkang.

Na een uurtje of 6 tuffen komen we aan in Sengkang. We frissen ons even op in onze hotelkamer en we worden om 16 uur opgehaald door een kapitein die ons gaat varen over het Tempe meer. Vlakbij ons hotel stappen we in een smalle boot. De kapitein zegt dat ik een poncho over mijn tas moet doen. Het 1e stuk is prima te doen, maar niet echt de moeite waard om mijn camera uit de rugtas te halen. We zien veel traditionele huizen en reigers langs het water. Dan komen we echter op een open stuk van het meer en de golven gutsen de boot in en over ons heen.

Bizarre boottocht.

Het wordt zeer onaangenaam, het waait enorm hard en de golven worden steeds hoger en wij steeds natter. We seinen dat we terug willen naar de kapitein, maar die vaart stug door. Ik vloek heel hard en kan alleen maar hopen dat mijn camera droog blijft. Ondertussen heb ik de poncho geheel over de rugtas gewikkeld en ben ik tot mijn ondergoed drijfnat. Echt niet grappig. Uiteindelijk komen we aan bij drijvende huizen op het meer.

Drijvende huizen.

sengkang — de kapitein en de boot op de achtergrond

Bij 1 van die huizen stappen we van de boot. We krijgen een kop heerlijk geurende en smakende thee en gebakken banaan. De reigers en andere watervogels vliegen af en aan. Gelukkig schijnt de zon dus drogen we een klein beetje op. Daarna is het tijd om terug te gaan. We hijsen onszelf dit keer helemaal in de poncho en zetten ons schrap voor de barre tocht terug. De terugweg is gelukkig wat korter en niet lang daarna worden we weer afgezet vlakbij ons hotel.

Natte kleding.

Ik geloof dat het thema van deze reis “natte kleding” is. We nemen een douche en hangen onze kleding voor het open raam om te drogen. Bij de balie van het hotel vragen we waar we een Bintang kunnen krijgen. Niet in het hotel in ieder geval en ook niet dichtbij, maar ze kunnen ons wel helpen. Ze halen 2 flessen bier voor ons en smokkelen die het hotel in. We genieten van dit welverdiende biertje op het ontbijtterras. Het is wel een duur biertje van 100.000 rupia (5,90 euro) voor een 650 ml, maar we vinden dat we dat wel hebben verdiend.

de moskee is het uitzicht van onze hotelkamer

Naar Rantapao.

Om 8 uur vertrekken we weer met onze vrolijke chauffeur. Onderweg zien we weer rijstvelden en bijzondere capriolen op de weg. Alles kan in Indonesië, haha.

volle auto — auto vol geladen met karton

Regelmatig maken we een sanitaire, fotografische of culinaire stop. We rijden het laatste stuk door de bergen want Rantapao ligt in de bergen. We hebben onderweg mango’s gekocht voor 90 eurocent per kilo, we hebben hiervoor 4 flinke mango’s.

Torajaland.

Als we Torajaland bereiken zien we al de eerste zadeldakwoningen, wat geweldig om te zien! Ons verblijf is het Torsina hotel en heeft ook een zadeldak en een zwembad. Als we er net zijn wandelen we eerst een rondje door de omgeving. Dit is fantastisch, dit is geweldig! Net buiten de drukke deel van het centrum, worden we omringt door rijstvelden en diverse zadeldakhuizen. Gooijert is hier in 1998 geweest en dacht dat de daken toen van stro, bamboe of palmblad waren. Nu zijn de daken van golfplaat. Het houtsnijwerk is prachtig. Waterbuffelkoppen sieren de gevels, we zien grote en kleine zadeldaken. Torajaland is een gebied in Sulawesi waar ze een bijzondere dodencultuur hebben. Morgen om 9 uur worden we door onze gids opgehaald om dit bijzondere gebied te gaan bekijken en beleven.

zadeldaken

Na ons wandelrondje, duiken we het zwembad in, de vogels en vlinders fladderen rond.

torsina hotel rantapao — Torsina hotel Rantepao

Dit keer zien we wederom prachtvinken, het zijn kastanjenonnen.

Het hotel is verder uitgestorven, het lijkt erop dat we de enige toeristen zijn (daar houden we van). Na een overheerlijke douche, nemen we een overheerlijke Bintang en knabbelen onze kroepoek op en schillen een sappig mangootje. Denk hier de geluiden van gekko’s, krekels en kikkers bij…… dat is namelijk wat wij nu meemaken, serieus LIFE IS GOOD!

Een geweldig rondje Rantepao.

We zijn vroeg wakker en ik start de dag met het fotograferen van diverse vogels rondom het hotel en de rijstvelden. Voor 9 uur rijden we weg met onze chauffeur en onze gids om het zuiden van Rantepao te bezoeken. Eerst gaan we naar een traditioneel dorp met authentieke huizen. Hier zijn de daken geheel van bamboe gemaakt en begroeit met varens, mossen en andere planten. De oudste huizen zijn wel 100 jaar oud en worden gemaakt van Jackfruit hout. De kleinere gebouwen met zadeldak zijn schuren om de rijst in op te slaan nadat deze is gedroogd. De rijstschuren staan op ronde palen van palmbomen en de woonhuizen staan op vierkante palen gemaakt van jackfruit hout. Al het houtsnijwerk heeft een betekenis zo staan de hanen voor de tijd en geeft 1 haan de maan en de andere haan de zon aan. De hanen staan voor de tijd omdat ze bij dageraad kraaien.

Tau tau poppen in Rantepao.

Alleen mensen van rijke afkomst en als er minimaal 25 buffels op de begrafenis zijn geofferd krijgen een tautau pop die in de rotsen wordt bijgezet bij het graf. We zien in een rotswand diverse poppen staan, de oudste poppen zijn wel 400 jaar oud. De poppen zijn gemaakt van jackfruit hout.

de oudste tau tau poppen ca 400 jaar oud

De nieuwste poppen vertonen enorm veel gelijkenis omdat nu een pop wordt gemaakt vanaf een foto en daardoor veel gedetailleerder is. Wij vinden de oudere poppen eigenlijk mooier en interessanter.

Geschiedenis Rantepao.

Het Torajavolk kwam ooit per boot aan vanaf Indochina en daarom hebben deze gebouwen hun dak in de vorm van een boot, het heeft dus niets met een zadel te maken. Een traditioneel huis met bamboe dak heeft een bouwtijd van 8 maanden. traditioneel houten huis met bamboe dak

1 punt van het dak staat richting het zuiden welke het paradijs aangeeft, de andere kant van het dak geeft het noorden aan welke staat voor leven. Er worden 4 kleuren gebruikt te weten zwart, wit, oker en rood. Dit zijn aardkleuren gemaakt van natuurlijke materialen.

Begrafenis in Rantepao.

Als iemand overlijdt wordt deze gebalsemd met formaline en verblijft soms wel 3 jaar in het huis richting het noorden. Als de overledene wordt begraven wordt de kist naar het zuiden gedraaid zodra er een waterbuffel is geofferd. De waterbuffel is heilig bij de Toraja, de buffel zorgt ervoor dat de overledene wordt begeleidt naar het paradijs.

Dat was voor zover de geschiedenis, wij hebben het genoegen dat we een begrafenis mogen bijwonen. We moeten een lange broek aan en een shirt met (korte) mouw. Als we aankomen, wordt net de kist met daarin de overledene in de draagbaar geplaatst. Vrouwen slaan met bamboestokken tegen een houten trog, het drumgeluid is van verre te horen. Er worden varkens cadeau gegeven en overal staan waterbuffels die uiteindelijk geofferd gaan worden. Daarna begint een katholieke ceremonie. Bij de zegening krijg ik de volle laag, haha weer natte kleding, maar niet zo erg hoor.Wij geven de nabestaanden een slof kreteksigaretten, welke voor respect staat (185000 rupia, ca 10 euro) cadeau. Varkens krijsen en zijn daarna ineens verdacht stil, ik wil niet kijken en weten wat er precies gebeurt, maar ik kan het wel raden.

Lunch in Rantepao.

We lunchen mee met de familie en gasten. Op bananenblad wordt rijst, vis, varken en groenten geserveerd. En eten doe je met je handen. Het is erg lekker en ook hier worden we op de foto gezet. Er wordt gevraagd of we ook wat palmwijn willen (arak) en vooruit dat slaan we niet af. Het smaakt zuur en licht naar kokos en is niet zo sterk als we ooit in Flores dronken.

Dansende draagbaar met kist.

Dan wordt de draagbaar met kist door mannen opgetild en langs de gasten gedragen, de vrouwen houden een lang, breed en rood lint boven hun hoofd en lopen voorop. Denk nu niet dat het er rustig aan toe gaat, welnee de draagbaar wordt alle kanten op gehusseld met heel veel bombarie. Het hele spul lazert bijna om.

Nu snappen we waarom de oude vrouw in haar kist goed werd vastgebonden. Ondertussen is de eerste buffel geofferd en de kist is nu naar het zuiden gedraaid. De kist blijft 4 dagen buiten en wordt daarna pas bijgezet in de rotsen. Deze vrouw is high class er worden op dag 3 van de 4 daagse ceremonie maar liefst 30 buffels geofferd. Als we terug lopen zie ik hier en daar bloedplassen van de inmiddels geslachte varkens en ook zien we de geofferde buffel liggen. De dieren hebben een goed leven gehad en het vlees wordt uitgedeeld, dus niets wordt verspilt. Al met al heel bijzonder om dit van dichtbij mee te maken.

Baby graf.

Onze volgende stop zijn baby graven. Baby’s tot 1 jaar oud (als ze in ieder geval nog geen tanden hebben want dan zijn ze nog heilig) werden vroeger begraven in een boom. Als de baby was overleden werd er snel een gat in de tarra boom gehakt en werd de baby naakt in foetushouding in de boom geplaatst. Met kokostouw en takjes werd het gat gesloten en met houten pinnen vast gezet. Uiteindelijk sluit de boom de opening van het graf en de kokosvezels verteren waardoor er alleen nog een litteken achter blijft. De tarra boom wordt hiervoor gebruikt omdat deze latex bevat en dat suggereert moedermelk.

Het oudste graf in de boom is ca. 100 jaar en rond 1970 werd de laatste baby in een boom begraven.

Hangende graven.

houtnsijwerk rantepao — Detail van houtsnijwerk van 600 jaar oude grafkist

We reizen verder naar de hangende graven in een rots. Deze graven zijn wel 600 jaar oud en de meeste kisten zijn vergaan, waardoor er alleen nog botten en schedels te zien zijn. Wel is er nog hier en daar het prachtige houtsnijwerk te zien. Hier zijn een aantal tau tau poppen gestolen, maar dan wordt er een nieuwe pop gemaakt en bijgezet in het graf. Ook in dit gebied zijn rotsgraven te vinden, maar zonder de tautau poppen.

Panorama.

We rijden weer verder en stoppen hier en daar voor de mooiste uitzichten van dorpen met de traditionele Tongkonan huizen. Ook zien we een werkplaats waar de huizen worden gemaakt en waar de planken worden voorzien van houtsnijwerk en verf. Alles is handwerk, de huizen worden opgeleverd als bouwpakketten en zonder spijkers in elkaar gezet.

De waslijn.

Rond 17 uur zijn we terug, moe maar zeer voldaan, we nemen een duik in zwembad en kijken of onze was droog is en eten drakenfruit en mango’s.

Dag 2 in Rantepao.

waterbuffel in rantepao — 375 miljoen rupia voor deze buffel (22.000 euro)

We gaan om 9 uur weer op pad met onze chauffeur en gids Gibson. Onze eerste stop is de buffelmarkt, deze is om de 6 dagen. Hier worden waterbuffels gekocht en verkocht, maar ook varkens en hanen. De buffels zien er goed en gezond uit en er wordt respectvol mee omgegaan. Een volwassen buffel met witte huid en blauwe ogen kost tussen de 300 tot 500 miljoen rupia. Hoe ouder de buffel wordt hoe witter hij wordt. Hoe de varkens worden verhandeld hebben we wat meer moeite mee, de biggen worden gekocht en in een rijstzak gestopt.

Hanengevechten.

Ook al mogen hanengevechten een lange tijd niet meer het wordt nog steeds gedaan. Op deze markt wordt ook getest of de haan wel kan vechten. Niet fijn om te zien en te weten.

Tongkonan huizen.

Daarna lopen we een rondje over de groentenmarkt om vervolgens verder te rijden naar wederom een traditioneel dorp met tongkonan huizen.

Het zijn indrukwekkende gebouwen, zowel het woonhuis als de rijstschuren.

Onderweg zijn de rijstvelden weer magnifiek!

Granieten rotsgraven.

Onderweg zien we diverse graven die in graniet zijn uitgegraven. Er is ongeveer 6 maanden 1 steenhouwer bezig om 1 graf van ca 3 x 3 meter uit te hakken met de hand. Hij krijgt daarvoor 1 waterbuffel als beloning. We stoppen bij een rots met diverse graven.

In deze ronde rots liggen wel 600 mensen begraven. De steenhouwer is druk bezig een graf uit te hakken.

Elke dag klimt de steenhouwer op zijn zelfgemaakte bamboeladder om te werken aan een graf.

Menhirs.

Ook zien we veldjes met menhirs. Iedere menhir staat voor 1 begrafenis. De menhirs zijn ook weer alleen voor de high society weggelegd. Hier worden wel 60 tot 100 waterbuffels per begrafenis geofferd. Hoe hoger de menhir hoe belangrijker de persoon was hoe meer buffels er zijn geofferd.

De laatste stop is op ons verzoek bij de tautau poppen maker. Hij is er zelf niet maar we zien wel zijn werkplaats. Het houten gebouwtje zelf is afgesloten met een touwtje dus we kunnen binnen kijken, daar staan 2 poppen die klaar zijn een man en vrouw.

Gooijert en Corrine Sulawesi

01 Sulawesi

Gooijert en Corrine 20 januari 202420 januari 2024 bier, biertje, biertjes, bintang, indonesie, regen, rijstveld, schildpad, snorkelen, sulawesi, sunbird, waterval, zwembad 10 Reacties 3318 Gelezen

Naar Sulawesi.

Met Garuda vliegen we via Jakarta naar Sulawesi. Het ticket hebben we zelf geboekt en samen met Adil van Sulawesi travel hebben we onze rondreis samen gesteld. Na 22 vlieg en vliegvelduren komen we aan in Makassar. Daar staat een chauffeur ons op te wachten. Hij is heel klein en heeft regelmatig de grootste lol. Het regent flink en als we aankomen bij Rammang Rammang. Het laatste stukje moeten we per boot. Het regent dan gelukkig een stuk minder. We komen in het donker aan bij Rammang Rammang Eco Lodge. Een leuk resort waarbij alles op palen in het water staat, dus ook ons hutje.

Rammang Rammang in Sulawesi.

De volgende ochtend krijgen we nasi goreng als ontbijt. Bij het ontbijt zien we al sunbirds en prachtige vlinders. Aan de overkant schuilt een Sulawesi beertje (cuscus) onder de bladeren van de jungle voor de regen.

vlinder sulawesi Onze gids Sundy staat om half 10 klaar om ons door het gebied van Rammang Rammang te gidsen. Dit gebied staat sinds 2023 op de werelderfgoedlijst van Unesco.

Met de boot varen we langs rotsen, palmen en rijstvelden, het is prachtig! We stappen uit en lopen door het gebied van kalksteen rotsen.

rijstvelden sulawesi — Rijstvelden Rammang Rammang

rammang rammang sulawesi rammang rammang sulwesi rijstvelden rammang rammang sulawesi

reiger sulawesi — reiger in de rijstvelden

Als we weer op de boot stappen regent het nog even door. We lunchen bij een lokaal eethuisje. Een goed gevuld en zeer smakelijk soepje met rijst die is gestoomd in gevlochten blad is onze lunch.

Rijstvelden Sulawesi.

Daarna gaan we weer de rijstvelden in en houden we onze voeten niet droog. Al glibberend over rotsen, blubber en water komen we bij een grot aan waar rotstekeningen zijn gevonden in de vorm van handen. Bijzonder om te zien.

rotstekening sulawesi Dan moeten we de glibberige tocht ook weer terug en we lopen tot aan ons verblijf. Daar genieten we van een welverdiend Bintang biertje nadat ik onze schoenen heb schoon gespoeld. In de avond eten we erg lekker bij ons onderkomen en duiken vroeg ons bedje in.

Naar Malino.

De volgende dag worden we na ons pannenkoekenontbijt met de boot naar onze chauffeur gebracht. De vrolijke man staat al op ons te wachten en zo rijden we naar Malina in 3 uur tijd. Onderweg zien we rijstvelden en cassave plantages.

In Malino bezoeken we waterval air terjun takapala en de lokale markt.

terjun takapala

markt sulawesi

Daar kopen we manggis, deze fruitsoort is alleen in het regenseizoen verkrijgbaar. Malino ligt in de bergen, overal groeien mossen, varens en boomvarens.

Onze Nikes drogen voor geen meter en beginnen aardig te stinken ondanks dat we ze tijdens de autorit uit het raam hebben laten hangen.

Hotel Celebes.

In de middag komen we aan bij hotel Celebes waar we overnachten en daar nemen we een duik in het zwembad. Het is wat frisjes met maar 21°C en we zijn de enige in het zwembad, heerlijk om een paar baantjes te trekken. We bekijken ons beeldmateriaal en zijn nog niet uitermate tevreden. De drone is steeds beslagen door de hoge luchtvochtigheid en niet alle vogels willen even goed mee werken.

We eten aan de overkant van het hotel bij een lokaal eettentje, het is superlekker en voor een wereldbedrag van 105.000 rupia belachelijk goedkoop (6.20 in euro). We hebben daarvoor 3 gerechten en 2 zakjes kroepoek.

Bintang bier.

We hebben trek in een Bintang biertje maar onze zoektocht loopt nergens op uit. Het hotel lijkt weer compleet verlaten, niemand is er bij de balie dus we zetten maar een kop thee.

Naar Bira.

Vrijdag 19 januari krijgen we om half 8 ons ontbijt op de kamer. Nasi goreng met een potje thee, geweldig. In de boomvaren voor ons terrasje zit een vogelnestje en 1 van de ouders laat zich nog even zien, het is een prachtvink (Moluks bronze mannetje).

Om 8 uur vertrekken we naar een theetuin. Het is onwijs mistig, dus van die hele thee tuin zien we niet zoveel. Er zitten ook een paar dieren in het park waar wij niet heel vrolijk van worden (en de dieren zelf ook niet gokken wij). De krokodil dobbert alleen in zijn vijver, de cuscusbeertjes zien er sneu uit net als de makaken. mist sulawesi

We rijden verder richting Bira. De route is prachtig, Net als je denkt het wordt niet mooier qua rijstvelden gebeurt dat toch.

Rijstvelden in Sulawesi.

Regelmatig stoppen we om te fotograferen met camera en drone. Onze Nikes bungelen weer uit het raam om te drogen en jawel inmiddels zien we ook zelfs zon! Een kleinere waterval langs de weg is supermooi.

Gooijert in de auto met bungelende Nikes aan het raam

Lunch.

Tijdens het middaguur stoppen we om te lunchen. Als toetje krijgen we ananas, maar deze is gezouten?! vreemd en zonde vinden wij. Onze chauffeur wil om half 1 graag naar de moskee dus daar wachten we even op. Ondertussen zijn we al een aantal keer met locals op de foto geweest en dat is nu niet anders.

Durian.

De durian is een grote vrucht met flinke punten op zijn schil. Onderweg stoppen we bij een kraampje die deze vruchten verkoopt. Er wordt gezegd dat durians stinken, maar de lucht valt alles mee al is deze wel sterk. Ook daar zijn we wederom een bezienswaardigheid en moeten we weer met diverse mensen op de foto. De durian zelf is sja hoe zullen we het zeggen, apart. Apart van structuur, het is alsof je dikke pap eet, het is ook wit en de smaak is ook bijzonder. Niet echt lekker ook niet vies. Je moet het geprobeerd hebben, maar het is voor ons eenmalig.

Traditionele boten in Sulawesi.

Dan arriveren we in Bira en gaan eerst langs een plek langs het strand waar met de hand houten boten worden gemaakt. Wij dachten vissersboten, maar dit zijn heuse passagiers zeilschepen. Enorm groot. Per boot wordt ongeveer 1 jaar aan gebouwd tot ze klaar zijn. Alleen hier worden deze boten gebouwd en ze worden verkocht in heel Indonesië.

Baracoco in Bira.

En dan zijn we aangekomen bij ons volgende onderkomen, Baracoco in Bira. Hier hebben we een fantastische bungalow met zeer grote buitenbadkamer en uitzicht op zee.

Eerst maken we een strandwandeling, weer willen de locals met ons op de foto maar dit slaan we vriendelijk af, het wordt bijna een dagtaak joh. Ondanks de palmbomen, het azuurblauwe water en wit fijn zandstrand worden we heel verdrietig van de enorme hopen plastic op het strand. We willen gaan opruimen, maar er is geen beginnen aan…….

De waslijn.

Een vakantie van Gooijert en Corrine is niet compleet zonder waslijn. Dus eerst wassen we wat kleding. Ik (corrine) was en spoel, Gooijert knijpt uit en hangt op. Naast kleding hangen er bij ons vaak de meest vreemde dingen aan de waslijn zoals, tassen, geld, portemonee. Dit keer hangt er ook een ananas aan. Niet om te drogen maar omdat het ons gewoon handig leek. Deze ananas hebben we gekregen waar we hebben geluncht. Tijd voor een biertje. De Bintang is ijskoud en smaakt overheerlijk.

Zaterdag 20 januari breekt aan, na ons ontbijtje pakken we spullen in om te gaan snorkelen. Om 9 uur zou de kapitein ons ophalen voor de snorkeltocht. Helaas gooit een flinke tropische regenbui de planning omver. Dus de ochtend chillen we bij ons hutje. De was die nog niet droog is hangt binnen bij de ventilator te drogen, gelukkig zijn onze Nikes inmiddels droog geworden, stinken doen ze nog wel overigens.

Gooijert hangt in de hangmat met de ananas aan het voeteneind.

Snorkelen in Sulawesi.

Als het half 12 is doen we eens navraag over onze snorkeltrip, want de regen en de wind zijn nu oké. De kapitein wordt gebeld en uiteindelijk stappen we rond 1 uur op de boot. De golven zijn nog aardig hoog en we worden goed nat gesproeid door het opspattende zeewater. Bij het eiland Liukang Loe voor de kust gaan we te water om te snorkelen. Het is er mooi, ook al is er wel koraal gebroken en verbleekt, het merendeel ziet er als een gezond rif uit. We zien een karetschildpad, vissen, slakken en zelfs een zeeslang, Ubercool! Het gaat om een ringslangplatstaart. Rare naam voor de meest giftigste zeeslang.

Na een uurtje snorkelen gaan legt de boot aan bij de steiger van het eiland en lopen en we over de zeer gammele steiger naar het strand. Daar krijgen we onze late lunch.

Lunchen op Liukang Loe.

Het is megaveel, we krijgen rijst, een soort grote sperziebonen, satésaus, 2 gegrilde zeebaarzen en komkommersalade. Erg lekker allemaal. We hebben na het snorkelen onze regenjassen aangetrokken, de temperatuur is 27 graden, maar er is geen zon en de wind en het water op de boot maakt het fris.

Daarna varen we weer terug naar ons verblijf, al met al een leuke middag gehad. Snel wassen we de natte kleding uit, de ventilator draait overuren om alles voor morgenochtend droog te krijgen. Vanwege onze overdadige late lunch slaan we het avondeten over.

Gooijert en Corrine Seychellen

04 Anse Lazio

Gooijert en Corrine 23 november 2022 anse lazio, bus, duiken, fond ferdinand, gekko, melkweg, panorama, pijlinktvis, praslin, rum, sepia, seubrew biertje, seychellen, snorkelen, zwembad Plaats een Reactie 995 Gelezen

Anse Lazio, zou het nou toch echt gaan gebeuren?

Met de bus naar Anse Lazio.

Om 8.40 pakken we dus bus richting Anse Lazio, bij Anse Boudin stappen we uit, deze weg hebben we gefietst, dus is ons bekend. Daar waar we stopten bij de steile helling met de fiets moeten we nu lopen om bij het strand te komen. Hijgend, zwetend en ploeterend komen we boven. Dan moeten we ook weer naar beneden want een strand ligt nu eenmaal niet op een helling. We waren er al bang voor …… we zijn niet laaiend enthousiast over het strand, ja het is mooi, maar er zijn meerdere mooie strandjes op de Seychellen. Het zoetwaterplasje aan de zijkant van het strand is wel prachtig.

Koraalrif Anse Lazio.

Snel gaan we het zeewater in, op zoek naar het koraalrif. Je voelt hem al aankomen….. dat is er niet, haha. Er zijn granietformaties met hier en daar een toefje koraal, dat noemen wij geen koraalrif. Het enige waar we heel enthousiast van worden zijn de piepkleine pijlinktvisjes. De foto die Gooijert daarvan nam lijkt wel een schilderijtje.

Als we het water uitkomen is het ineens heel druk op het strand. Overal waar je kijkt nemen mensen selfies en poseren er lustig op los. Grappig om te zien. Als we zo goed als opgedroogd zijn nemen we de helse helling weer terug en wachten op de bus.

Zwembad.

In het zwembad koelen we af. ‘s Avonds fotografeer ik de sterrenhemel vanaf het Anse Volbert strand.

In de ochtend van 16 november gaat Gooijert weer duiken.Hij ziet mooie kleinere vissen maar die zijn lastig te fotograferen. Ik doe deze dag helemaal niet, vannacht werd ik wakker van de pijn in mijn bil. Mijn hamstring is overbelast blijkbaar dus ik kan niet zitten, en mijn been buigen of bukken, zachtjes lopen lukt wel. Als Gooijert terug is van het duiken doen we samen niks. Zijn enkel is sinds vorige week wat gehavend door een aanvaring met een rots en zee-egel dus die kan ook wel wat rust gebruiken.

Entertainment bij het zwembad.

In het vorige blog schreef ik al dat er bij het Berjaya hotel geen entertainment was, nou daar moet ik toch op terug komen. Vandaag wordt namelijk het zwembad grondig schoongemaakt. Met een hoge druk spuit zijn ze de hele dag in de weer om het beton rondom het zwembad schoon te maken. De ligbedden zijn verschoven naar het gras, daar lig vanaf de ochtend en aanschouw het hele gebeuren. Met 5 man sterk wordt het filter schoongemaakt en alles schoon gespoten. De pomp op wielen wordt vakkundig mee gerold en verliest zo nu en dan een wiel. Het water wordt uit het zwembad gepompt dus vandaag mag er niet gezwommen worden. Als Gooijert naast me komt liggen schieten we beide weer in de lach want degene met de hoge druk spuit ziet er toch fantastisch uit. Hij matcht echt geweldig met de parasols. En zo vermaken we ons toch nog bij het zwembad zonder erin te zwemmen.

Vliegen vanaf Praslin naar Mahé.

Volgende week is 23 november hier onze laatste dag dan zouden we om half 4 opgehaald worden om de ferry van half 5 te pakken naar Mahé. Dan zijn we dus half 6/6 uur al op het vliegveld terwijl onze vlucht 23.15 uur gaat. Ik zie tegen de bootreis op, maar ook het lange wachten op het vliegveld waar geen fluit te doen is. Bij Mason travel vraag ik of we terug kunnen vliegen, dat kan en hij geeft een ticketprijs van 230 euro pp op. Ik had natuurlijk al gekeken wat die vluchten kosten, dus we boeken zelf een vlucht. Dezelfde vlucht kost 160 euro pp.

De volgende dag (17 november) doen we ook nog rustig aan. We staan wel heel vroeg op. Om kwart voor 6 staan we al op het strand om de zon te zien op komen helaas zit die zon net achter een berg…..

Na een paar minuten fotograferen duiken we ons bed weer in.

Het rekken, strekken, voorzichtig lopen en de geweldige massage van Gooijert hebben de pijn in de hamstring al flink verlicht. Bij het zwembad worden vandaag de scheuren in het beton rondom het zwembad gerepareerd.

Sunbirds.

Onder de bomen vleien wij ons neer op een ligbedje. Hier worden we getrakteerd op een showtje van de sunbirds die aan het paren zijn (het nest wat ze aan het bouwen zijn schiet echt flink op), de wevers zijn ook druk in de weer en we zien diverse gekko’s en hagedisjes in de struiken voor ons neus.

Snorkelen.

In de middag gaan we naar het strand om te snorkelen. We zien best weer leuke dingen onder water. Als we terug komen zie ik in de oranje bloemen voor onze kamer een groot insect dus ik pak snel mijn camera. Wat een prachtig diertje! Bij nader onderzoek blijkt het te gaan om Cephonodes hylas en wordt ook wel coffee bee hawkmoth genoemd. Wat een pareltje zo mooi!

mot mot

Om half 10 op vrijdag 18 november staat onze huurauto klaar. Deze dag gaan we het eiland eens met de auto verkennen.

Fond Ferdinand.

We gaan naar Fond Ferdinand, dat is een natuurpark. Onderweg stoppen we her en der om mooie granietformaties en strandjes te fotograferen.

Om kwart over 11 komen we aan bij Fond Ferdinand en er is dan net een tour vertrokken en de volgende gaat om 13 uur, uiteindelijk besluiten we om het park maar over te slaan vandaag. We rijden verder richting het vliegveld. Bij het vliegveld komen we het enige verkeerslicht tegen op het eiland. Als er een vliegtuig landt of opstijgt moet je wachten.

Links rijden.

Het is sowieso even wennen want hier rijden ze links en zit de bestuurder dus rechts in de auto. Als Gooijert zijn richting wil aangeven doet hij de raamwisser aan en als ik in de auto wil stappen kijk ik verbaasd waarom Gooijert daar zit. Hilarische momenten, maar het is ook goed uitkijken in de auto. Soms zit er ineens een gat in de weg, de bochten zijn bizar, de wegen liggen soms wel een halve meter hoger van de grond en de wegen zijn sowieso niet breed.

Als we langs het prachtige golfveld rijden kunnen we uiteindelijk niet verder dus gaan we een stukje terug de weg omhoog. Daar komen we op een prachtig uitzichtpunt (met artistieke vuilnisbak) als we dan verder rijden stopt de weg, je kan niet het eiland rond rijden dus gaan we terug.

Richting Anse Lazio.

En daar gaan we nog verder omhoog, ze ver als we kunnen, uiteindelijk stopt daar de weg na een paar flinke haarspeldbochten bij het hek van de zendmast. Ook hier heb je weer een prachtig uitzicht. En waarschijnlijk een echt donkere plek voor vanavond omdat ik nog een keer de melkweg wil fotograferen zonder licht vervuiling.

Snorkelen bij Anse Lazio.

We gaan dan naar het strand van Anse Lazio om te snorkelen deze keer nemen we de rechterkant van de rotsen. En het is daar een flink stuk mooier als aan de linkerkant. Ook is hier veel meer koraal te zien, in een flits zie ik zelfs een schildpadje. Ook zijn hier de sepia’s weer aanwezig. De rood wit gestippelde krabjes in het koraal zijn lastig te fotograferen en als wij dat aan het doen zijn hebben we veel bekijks. Het zal er ongetwijfeld heel vreemd uitzien hoe wij snorkelend fotograferen. Stel je dit voor: Gooijert hangt ondersteboven bij een stuk koraal met zijn camera, ik hang daarboven en duw hem onder zodat hij stabiel kan fotograferen. Inmiddels weet ik dat hij 2 foto’s kan maken en dan laat ik hem los. En dat doen we dan een keer of 6 achter elkaar, hahaha.

Pauze.

Na ons snorkel avontuur rijden we terug naar ons hotel. We nemen wat te drinken en eten een stukje kaas samen met de hotelhond. Na een verfrissend douche gaan we op pad weer richting Anse Lazio. We willen de zonsondergang fotograferen en besluiten niet de boekjes te geloven dat dat mooi is op Anse Lazio. Als we kijken waar de zon ondergaat is dat namelijk niet daar. Op ons gemak rijden we weer de berg op naar de zendmast. gooijert en corrine

De zonsondergang is fenomenaal.

zonsondergang sunset praslin seychellen — zonsondergang

Tenrac op de Seychellen.

Tijdens de schemering horen we geritsel in de struiken, ik gok dat het een tenrec is. We hebben al 3 x een doodgereden exemplaar gezien en vanmiddag liep er 1 op de weg vlakbij Vallee de Mai. We konden daar niet stoppen aangezien er verkeer achter ons zat, we konden wel afremmen zodat hij veilig kon oversteken.

En inderdaad we zien uiteindelijk zijn snuitje in de struiken. Zijn snuit is spitser en zijn meer dikke haren dan stekels. Het grappige is dat het diertje op een egel lijkt maar niet is, ze zijn zelfs geen familie van elkaar. Ze zijn ooit in de Seychellen geïntroduceerd vanuit Afrika en vormen nu een plaag omdat hij oa kikkers eet in Vallee de Mai.

De melkweg op zijn mooist.

Alle omstandigheden zijn goed, was het vanmiddag nog flink bewolkt, daar is nu bijna niets meer van te zien. Het is windstil, er is geen lichtvervuiling en de melkweg is aan deze kant van de wereld hier nu in volle glorie te zien. We wachten tot de melkweg steeds beter is te zien. We liggen languit op het nog warme asfalt in het pikkedonker en de vleerhonden vliegen rakelings langs ons heen. Dol enthousiast fotografeer ik erop los zodra het donker genoeg is. We experimenteren ook nog even met lightpainting om de voorgrond wat meer uit te lichten en ik maak panorama’s van meerdere beelden. Technische details zijn: 20 mm lens, S 20 sec, F 2.8 Iso 2500. Handmatige scherpstelling, de app “planets” bij de hand en uiteraard op statief gefotografeerd.

lightpainting van de boom, 2 beelden die tot 1 panorama zijn gemaakt.

Als we dan eindelijk klaar zijn rijden we terug en halen een pizza bij het restaurant. Op ons terrasje genieten we van de pizza en een heerlijk koel seybrew biertje.

Op zaterdag 19 november doen we niet zoveel, zwemmen in het zwembad en we maken een strandwandeling. Tegen de avond gaan we naar het strand met de drone om een filmpje te maken. Als we op het strand aankomen zien we in de verte dat het daar flink regent. Niet lang daarna komt de bui ook onze kant op. Dit is toch een echt serieuze tropische stortregenbui, haha. Drijfnat lopen we uiteindelijk terug naar ons hotel. We drogen ons af en verkleden ons en halen dan wat eten bij de take away.

Met de bus naar Fond Ferdinand.

We twijfelen steeds of nog naar Fond Ferdinand moeten gaan, aangezien Gooijert maandagochtend gaat duiken, zou dat dus vandaag moeten gaan gebeuren. Om kwart voor 8 gaat de bus naar Anse Marie Louise en daar kunnen we het park in. Keurig op tijd staan we bij de bushalte en dan ook keurig op tijd om kwart voor 8 stopt de bus. We betalen en ik vraag of hij kan stoppen bij Fond Ferdinand. Nee zegt de chauffeur je moet de volgende bus hebben. We krijgen ons geld terug en stappen weer uit. Om kwart over 8 stopt de volgende bus. Eerst vragen we of hij stopt bij Fond Ferdinand. Nee, zegt hij je moet de volgende bus hebben. Vertwijfeld lopen we terug naar het hotel en gaan ontbijten, hahaha. Fond Ferdinand wij gaan er niet komen, lol. De rest van de dag verdoen we onze tijd met zwemmen, lezen, snorkelen en bier drinken. Een blauwe duif laat zich van dichtbij fotograferen en ook de groene gekko.

Inmiddels zien we ook regelmatig zwarte papegaaien hoog in de bomen bij het zwembad zitten. Op het strand maken we een filmpje met de drone.

Zwabber.

De hotelhond die we Zwabber noemen heeft ons inmiddels zover betoverd dat ze binnen ligt terwijl wij buiten zitten.

Deze nacht slaapt ze zelfs stiekem bij ons op de kamer, (stiekem omdat het niet mag van het hotel).

Nog een duikje.

De laatste volle dag op Praslin breekt aan, althans dat dacht ik…. Ik check de datum verrek het is maandag 21 november en we gaan 23 november weg dat is niet morgen maar overmorgen. In ieder geval gaat Gooijert naar de duikshop om zijn laatste 2 duiken te maken. Die geeft een divemaster een standje omdat hij een egelvis pakt en erin knijpt. Dit ziet de vis als gevaar en dan blaast hij zich op. Dit kan hij doen met water of lucht, in ieder geval is dit niet zonder gevaar voor het diertje, soms kan hij zichzelf niet meer legen en zal hij dood gaan. Gooijert zegt hier terecht wat van.

Gooijert ziet weer een karetschildpadje en maakt een filmpje van een witpunthaaitje.

Ik geniet van de regen. Regen? Ja het regent de hele ochtend flink.

Als Gooijert terug komt vertel ik het goede nieuws dat we niet morgen maar overmorgen vertrekken, we snellen naar de supermarkt voor nieuwe versnaperingen zoals bier en wat te snacken.

In de avond nemen we nog een duik in het water. We zien wederom een slak die we nooit eerder hebben gezien. In het water zien we heel veel neteldiertjes (plankton) en dat voelen we ook (het prikt). Gelukkig niet zo erg als toen we in de Filipijnen waren. We zien ook 2 platwormen zweven in het water en een wat grotere op de zandbodem. Al met al toch weer een paar leuke dingen gezien.

Nu dan echt de laatste volle dag op Praslin, het is nu dinsdag 22 november. Inmiddels lijken we op een hondenpension, want er liggen nu 3 honden op ons terras. Inmiddels weten ook alle vogels in de buurt ons terras te vinden haha.

Wandelen en lummelen.

Dinsdag 22 november is het. We besluiten na het ontbijt om nog een wandeling te maken. Aan de achterkant van het hotel gaan we eruit en lopen de weg omhoog. Als er een auto langs komt vragen 2 toeristen of we een stukje mee willen rijden. Daar zeggen we geen nee tegen. De steilste heuvel slaan we mooi over. De rest moeten we zelf omhoog lopen. Deze wandelroute stelt eigenlijk niet zoveel voor. Het is een soort bouwweg. Het is weer onwijs warm en het zweet druipt van ons af. Als we bovenop de berg komen hebben we wel weer een mooi uitzicht.

Regen.

We voelen wat druppels en gaan weer terug. Op deze berg met losse grond wil je niet lopen als het regent. De rest van de route is weer over de betonweg. In het zwembad nemen we een verfrissende duik en niet veel later begint het weer flink te regenen. In principe moeten we morgen om 11 uur uitchecken maar we boeken de kamer nog een dag bij. Morgen worden we om 18 uur opgehaald en dan begint onze reis terug naar Nederland. We hebben dan 3 vluchten voor de boeg waarvan de korste van Praslin naar Mahé is van 20 minuten.

We hebben genoten van deze 3 weken Seychellen. Ons hoofdverblijf was op Praslin, maar de uitstapjes naar Cousin Island, La Digue en Curiouse waren ook geweldig. Van het te fotograferen wensenlijstje is bijna alles voldaan, de melkweg er eindelijk goed op, de zwarte papegaaien en de paradise flycatcher hebben we allemaal gezien en gefotografeerd. Tot op de laatste dag zoek ik naar de kameleon, maar helaas heb ik die niet kunnen vinden.

De mooie stranden, imposante granietrotsen, veel groen, het schone zeewater, de schone stranden, aardige mensen hebben ons aangenaam verrast. Het is hier veilig en aangenaam. De onderwaterwereld is niet het mooiste wat we hebben gezien, maar toch hebben we ervan kunnen genieten en ook weer nieuwe zeedieren gezien.

De reiswebsite van Gooijert en Corrine